Laugardagur, 22. mars 2003
Alvöru stríð er ekki skemmtilegt sjónvarpsefni en samt situr heimsbyggðin núna límd fyrir framan kassann og fylgist með sprengjum falla og húsum hrynja. Áhuginn ræðst sjálfsagt að miklu leyti af því hversu mikið sjónarspil er á ferðinni enda er ekki laust við að þeir sem standa fyrir sýningunni séu svolítið grobbnir yfir þessu öllu saman. Þetta er víst öflugasta árás sem sögur fara af og á sér enga hliðstæðu. "Þetta hefur sko aldrei verið gert svona áður og við erum að setja nýtt met í sprengjuregni."
Þetta er sem sagt flottara stríð en það sem pabbinn skellti sér í fyrir 12 árum og miklu magnaðra en gegndarlausar loftárásir á Afganistan. Þessar stríðsútsendingar eru háðar nákvæmlega sömu lögmálum og raunveruleikasjónvarpið fáránlega sem Kaninn fann upp. Það þarf alltaf að ganga lengra í næstu seríu svo fólk komi aftur. Einhvern tíman fáum við að fylgjast með því þegar lausaleiksbarn verður búið til á Eyju freistinganna, einhvern tíma eigum við eftir að sjá Sörvævörana berast á banaspjótum þar til aðeins einn er uppistandandi og einhvern tíma fáum viðað sjá eitthvert Jackass fíflið drepa sig í beinni.
Raunveruleikasjónvarpið er samt auðvitað ekkert í alvörunni. Þetta er allt sviðsett og í plati. Sömu sögu er að segja af þessum stríðsraunveruleikaþætti sem er hafinn í Írak. Eini munurinn er að þetta er mun kostnaðarsamari framleiðsla bæði í dollurum og mannslífum. Þetta er ríkissjónvarp Bandaríkjanna en sú mynd sem stjórnvöld munu draga upp af átökunum með aðstoð CNN er úr jafn miklum tengslum við raunveruleikann og Survivor og The Bachelor.
| 0:14 |