Sunnudagskvöldið á Stöð 2 var strembið en bein útsending gerði hefðbundið tveggja tíma gláp að sex tíma rispu sem lauk ekki fyrr en klukkan fimm að morgni og þrátt fyrir að efnið væri allt æsispennandi þurfti mikið af kaffi til að komast í gegnum þetta.
Kvöldið byrjaði á klukkutíma sem er aðeins 45 mínútur með Kiefer Sutherland í 24. Ég hef eitthvað verið að amast við því að þættirnir haldi ekki sama dampi og þeir gerðu í fyrra. Þetta virðist þó allt vera á uppleið og allt útlit er fyrir að maður sé enn á ný fastur í öðrum sólarhring í lífi Jacks Bauer. Ég leyfi mér þó að efast stórlega um að hugmyndin endist í átta árganga. Spennukippurinn sem hefur orðið á síðustu klukkustundum í þessum meinta sólarhring er morðkvendinu Ninu Meyers að þakka. Hún er alvöru tálkvendi sem vefur öllum um fingur sér, þar á meðal fyrsta svarta forseta Bandaríkjanna.

Skildi við Jack milli heims og helju og horfði á Boomtown. Það er eitthvað við þessa þætti sem ég er ekki að fíla en samt horfi ég alltaf á Beyglausan (var ekki hægt að finna flottara íslenskt nafn á Fearless?) og félaga.
Stóra stundin rann svo upp klukkan eitt þegar hin þögula Óskarsstund rann upp. Þrátt fyrir stríðsógnina var þetta afskaplega keimlíkt öðrum Óskarskvöldum. Amerískt, dálítið púkó, leiðinlegt á köflum en samt æðislegt og ómissandi. Píanistinn, uppreisnarseggurinn Michael Moore og Nicole Kidman voru stjörnur kvöldsins og Steve Martin stóð sig þokkalega í skugga Billys Crystal. Þrátt fyrir að Chicago sé sögð sigurvegari kvöldsins reið hún ekkert sérlega feitum hesti frá þessu að mínu mati og ég sofnaði því sáttur á sófanum.

| 12:49 |