Sunnudagur, 09. mars 2003
Spaugstofan hefur verið æði misjöfn síðan hún hóf útsendingar á ný eftir að hafa verið hætt í nokkur ár. Hún hefur verið frekar slöpp fyrir utan nokkra stórgóða spretti sem hafa sýnt svo ekki verður um villst að spaugstofumenn geta þetta enn þá.
Þeir eru jafnan bestir þegar handritsdrögin eru skrifuð fyrir þá í fréttatímum, spjallþáttum og síðum dagblaðanna þannig að síðasta fréttavika var alger gullnáma fyrir þá og úrvinnsla þeirra á hráefninu sem fékkst á spottprís í Bónus og stjórnarráðinu var bráðsniðug og þátturinn Sönn íslensk svakamál komst líklega býsna nærri kjarna málsins, þó þetta væri allt sett fram í hálfgerðum hálfkæringi.
Samkvæmt þeim bókmenntafræðum sem ég las í Háskólanum er víst ekki hægt að paródera paródíu, þannig að Spaugstofumenn hafa væntanlega staðið frammi fyrir þeirri staðreynd að þeir gætu ekki toppað skrípaleik liðinna daga. Þeir gripu því á það ráð að setja saman snaggaralega fréttaskýringu og reyndu að komast að kjarna málsins á mannamáli. Alls ekki galið og útgáfa Spaugstofunnar á undarlegri atburðarásinni er sjálfsagt ekkert fjarri sannleikanum en orð og yfirlýsingar mætra manna. Enda er sannleikurinn afstæðari en andskotinn.
Lögfræðingagengið sem hefur farið með mikilvæg hlutverk í 300 milljónadramanu hefur leikið sér með þetta meinta afstæði sannleikans og margfaldar merkingar aðgerða og orða og ef hægt væri að kalla þá Sókrates og Platón til vitnis myndu þeir staðfesta að það sem er heilagur sannleikur í London getur hæglega verið áburður, þvæla, rógur og lygi á Íslandi.
Hver og einn verður síðan að gera upp við sig hvort hann ætlar að hlæja eða gráta.
| 16:01 |