Sunnudagur, 16. mars 2003
Nútímakarlmaðurinn er alveg á síðasta snúning ef marka má ameríska gamanþætti í sjónvarpinu. Sérgæskan, tilfinningaleysið og letin eru þeirra helstu kostir og þeir Raymond, Kóngurinn í Queens og fleiri af þessu sauðahúsi eru í besta falli Hómer Simpson holdi klæddir.
Þetta er sjálfsagt allt gott og blessað og ekkert út á það að setja að endalaust sé gert grín að því að karlmenn eru bara stór börn. Það fer ekkert í taugarnar á mér og félögum mínum sem horfumst í augu við blákaldan og gleðisnauðan raunveruleikann á hverjum degi. Það sem er óþolandi við þetta er að þessir leppalúðar eru allir svo frámunalega vel giftir.
Hver kaupir það til dæmis að latur hjassi eins og Kóngurinn í Queens geti átt svona blísturslaga, huggulega og skemmtilega konu? Jafnvel á Íslandi þar sem kjötmarkaðurinn er að sögn vel mettur ganga menn ekki að svona fljóðum vísum.
Heimskir karlmenn, leiðinlegir tengdaforeldrar og öndvegiskonur leggja undir sig fimmtudagskvöldin á Skjá Einum og það þarf ekki neinn speking til þess að sjá að fólk er þarna kolrangt parað saman og hinn eini eða eina rétt fyrir hvern og einn eru að þvælast í röngum þáttum.
Vitlausa fitubollan Drew Carrey rekur þessa grínlest á fimmtudögum.
Hann er ekki mikið fyrir mann að sjá en er samt svo heppinn að vera á föstu með spólgröðum kvenkyns pípara? Gæðum heimsins er greinilega misskipt. Helsti andstæðingur hans og eftirlæti mitt er hinn tröllvaxna og skræpótta Mimi. Legg ekki í að lýsa henni hér en ef eitthvert réttlæti væri til í sjónvarpsheimum byggi hún með Kónginum í Queens á meðan eiginkona hans gerði sér dælt við læknana á Bráðavaktinni.
| 0:34 |