Ég villtist af og til inn á beina útsendingu frá fegurðarsamkeppninni Ungfrú Ísland.is á Skjá einum á föstudaginn. Keppnin snýst að sögn alls ekki um ytri fegurð, heldur þá innri með tilheyrandi áherslu á akademískan metnað og háleita framtíðardrauma keppenda.
Þetta er sjálfsagt versta sjónvarpsefni sem sögur fara af og slær allt annað út í leiðindum. Maður getur svo sem skilið fólk sem nennir að hanga fyrir framan sjónvarpið og horfa á bíla keyra sama hringinn út í hið óendanlega, 22 menn eltast við bolta, menn spila snóker eða golf, enda eru þetta þó hlutir sem hlýtur að vera skemmtilegra að stunda en horfa á.

Fegurðarsamkeppnirnar geta ekki einu sinni talið sér það til tekna að áhorfendur vilji innst inni taka þátt. Það er ekki annað hægt en að vorkenna stelpunum sem standa í þessu basli og fá ekkert að launum nema augnabliksathygli.
Sú sem vinnur fær þó væntanlega aðeins meira fyrir sinn snúð, ársbyrgðir af farða og afnot af bíl merktum einhverjum kostunaraðilanum eða eitthvað álíka. Það er ekki neitt samanborið við tímakaup. Schumachers, Tiger Woods og Beckhams enda ráða markaðslögmálin hér eins og annars staðar og því er ekki sanngjarnt að etja .is dömunum í mannjöfnuð við íþróttamennina í sjónvarpinu. Það vilja miklu fleiri fylgjast með þeim og þrátt fyrir innihaldslausa iðju þeirra er skemmtigildið meira.
Vilji menn á annað borð sjónvarpa dulbúnum kroppasýningum er þá bara ekki ráðið að ganga hreint til verks og fara með tökuvélarnar til Geira á Goldfinger? Maður gæti enst yfir því.

Það er heldur farið að halla undan fæti hjá vini mínum Tóný Sópranó. Efnahagsstjórn Bush er að gera honum lífið leitt og hjónabandið hangir á bláþræði. Þættirnir eru þó enn frábærir. Bandaríkjamenn voru eitthvað að tuða yfir því að þættirnir væru farnir að slappast þegar þessi árgangur var frumsýndur ytra. Ég fæ þó ekki betur séð en að vandinn liggi hjá þeim sjálfum fremur en handritshöfundunum, sem hafa sýnt snilldartakta í persónusköpun.
Þessi þáttaröð er þó vissulega frábrugðin því sem á undan er komið og þar liggur snilldin. Þættirnir þróast og persónurnar, sem flestar eru byggðar á erkitýpum, koma stöðugt á óvart. Hverjum hefði til dæmis dottið í hug að hinn miskunnarlausi handrukkari Furio væri rómantískur sveimhugi og að skepnan Ralphie væri pervert með mömmukomplexa?
Þetta er eitursnjallt en hefur að vísu haft þau áhrif að það eru miklu færri drepnir í þessum þáttum en áður. Ætli það sé ekki þessi skortur á ofbeldi sem pirraði Kanann?

Þó það sé vissulega nauðsynlegt að koma mönnum í hel af og til í svona glæpaþáttum þá er það svo magnað við The Sopranos að maður saknar drápanna ekkert sérstaklega. Mannlega dramað rígheldur. Við erum búin að skoða samband Tónýs við móður sína og börnin og erum komin á kaf í hjónabandið. Hljómar ekki spennandi, en er það nú samt.

Ég hljóp á mig fyrir nokkrum vikum þegar ég lýsti því yfir að
spjallþáttastjórnandinn Jay Leno væri hættur að geta gengið fram af mér hvað yfirgengilega þjóðrembu varðar. Hann er búinn að gera smekklaust grín að "óvinum Bandaríkjanna" gengdarlaust allt frá því heimurinn komst yfir mesta sjokkið í kjölfar árásarinnar þann 11. september. Maður var orðinn svo dofinn eftir rúmt ár af Afganistan- og bin Laden brandörum að maður var hættur að láta Leno stuða sig.
Vont getur hins vegar lengi versnað og gráhærða erkifíflinu tókst að senda mig brjálaðan í háttinn í gær. Hann er að vísu ekki það mikill bógur að hann geti raskað geðró minni einn síns liðs þannig að hann fékk enn meira fífl til liðs við sig; einhvern Dennis Miller sem er víst skemmtilegasti og fyndnasti uppistandari og þáttastjórnandinn í landi hinna frjálsu og hugrökku.

Það er skemmst frá því að segja að kjafturinn á manninum var með ólíkindum og ég varð að horfa á hann til enda bara til þess að fullvissa mig um að hann væri ekki að grínast.
George W. Bush er frábær að hans mati og hann hefur aldrei verið stoltari af því að vera Kani en þegar hann horfði á amerískar fréttir af sprengjuregninu í Írak, fréttamaðurinn Peter Arnett, Michael Moore og allir aðrir sem hafa leyft sér að andmæla Bush voru útrópaðir fávitar með þvílíkum lýsingarorðaflaumi að maður gapti og er þó ýmsu vanur.
Leno skríkti eins og smástelpa yfir þessu öllu saman og salurinn klappaði og blístaraði þegar stríðinu var hampað og Saddam líkt við Hitler en baulaði þegar Moore og annað heilbrigt fólk bar á góma. Mér varð óglatt og áhyggjur mínar af andlegri heilsu Bandaríkjamanna eru að breytast í þunglyndiskast.
Ég er ekki mikið fyrir ritskoðun almennt en fer að hallast að því að það sé orðið siðferðilegt vandamál hvort varpa Jay Leno inn á heimili hugsandi fólks á Íslandi.
Leno er hættulegt fífl og það er þessi Dennis Miller líka. Hann kann ekki einu sinni að klæða sig almennilega og mætti í jakkafötum og hvítum sokkum! Það má segja ýmsilegt um þessa ágætis menn en hvað getur maður sagt um fólk sem hlær að stríðsbröndurum manna í hvítum sokkum?

(Jæja, þá hafa þessi pistlaskrif náð enn einni sögulegri lægðinni)

Rauðbirkni leikarinn David Caruso hefur verið frekar seinheppinn. Hann byrjaði í bíómyndum og færði sig yfir í sjónvarp þar sem hann átti nokkur góð misseri í þáttunum N.Y.P.D. Blue, fylltist ofmetnaði og hætti til þess að hasla sér völl á hvíta tjaldinu aftur. Ekkert gekk og Caruso gufaði nánast upp.
Hann hefur nú skotið upp kollinum aftur í sjónvarpi og er byrjaður að rannsaka sakamál á Skjá einum í CSI:Miami sem er eins og nafnið bendir til systurþáttur hinna vinsælu þátta CSI.

CSI fór ágætlega af stað en hefur hrakað verulega og sjálfsagt er þar helst við þreytandi aðalpersónuna, Gil Grissom, að sakast. Pirrandi náungi sem er nánast alvitur og kann svör við öllu. Caruso virðist ætla að vera sama marki brenndur og er strax eftir tvo þætti farinn að sýna sömu leiðinda einkennin, enda engin ástæða til annars þar sem formúlan hefur virkað vel og CSI og Grissom er með vinsælasta sjónvarpsefni ytra.
Skemmtilegar aukapersónur hafa þó bjargað CSI en þættirnir á Miami virðast því miður ekki eiga til eina einustu áhugaverða persónu og það sem er öllu verra er að allir leikararnir eru hálf glataðir í ofanálag.
Þessar brotalamir hafa þó ekki komið í veg fyrir það að það má vel sitja undir þessum ósköpum. Sakamálin hafa nefnilega verið ansi hreint áhugaverð og í raun líta þættirnir út fyrir að vera betri skemmtun en þeir upprunalegu. Góðir krimmar þola alveg slappa leikara. Það er þó full snemmt að fagna og samkvæmt öllu ætti þetta að þynnast út í ekki neitt á nokkrum vikum.