Það er skemmst frá því að segja að kjafturinn á manninum var með ólíkindum og ég varð að horfa á hann til enda bara til þess að fullvissa mig um að hann væri ekki að grínast.
George W. Bush er frábær að hans mati og hann hefur aldrei verið stoltari af því að vera Kani en þegar hann horfði á amerískar fréttir af sprengjuregninu í Írak, fréttamaðurinn Peter Arnett, Michael Moore og allir aðrir sem hafa leyft sér að andmæla Bush voru útrópaðir fávitar með þvílíkum lýsingarorðaflaumi að maður gapti og er þó ýmsu vanur.
Leno skríkti eins og smástelpa yfir þessu öllu saman og salurinn klappaði og blístaraði þegar stríðinu var hampað og Saddam líkt við Hitler en baulaði þegar Moore og annað heilbrigt fólk bar á góma. Mér varð óglatt og áhyggjur mínar af andlegri heilsu Bandaríkjamanna eru að breytast í þunglyndiskast.
Ég er ekki mikið fyrir ritskoðun almennt en fer að hallast að því að það sé orðið siðferðilegt vandamál hvort varpa Jay Leno inn á heimili hugsandi fólks á Íslandi.
Leno er hættulegt fífl og það er þessi Dennis Miller líka. Hann kann ekki einu sinni að klæða sig almennilega og mætti í jakkafötum og hvítum sokkum! Það má segja ýmsilegt um þessa ágætis menn en hvað getur maður sagt um fólk sem hlær að stríðsbröndurum manna í hvítum sokkum?