Hvernig stendur á því að maður sem lifir í heimi þar sem enn eru skrifaðar bækur skuli eyða drjúgum tíma á hverju kvöldi fyrir framan sjónvarpstækið og horfa á þætti eins og 24, Boomtown, Law & Order, The Drew Carrey Show, The King of Queens, Friends og CSI?
Þetta er svo sem allt í lagi efni en skilur ekkert eftir sig, svona svipað og mikil drykkja. Maður man ekki einu sinni hvað gerðist í síðasta þætti en er samt alltaf mættur fyrir framan kassann næst. Það er eitthvað að.

Góður kunningi minn, skapandi listamaður, horfir aldrei á sjónvarp fyrir utan The Sopranos. Hann verður því frjáls á mánudaginn á meðan ég er byrjaður að leita að einhverju til að fylla skarð feita bófaforingjans.
Hann á gott, ég á bágt.
Svo bágt að ég lyftist upp af kæti þegar ég sá að Skjár einn er byrjaður að sýna The Drew Carrey Show aftur. Tók þáttinn upp og fór í
bað, það fyrsta í fjóra daga þar sem ég hef verið fastur við sjónvarpið alla vikuna. Horfði svo á þáttinn, hreinn og nýrakaður. Datt svo inn í endursýndan Law & Order sem ég horfði á með öðru auganu fyrr í vikunni.
Svaf yfir mig og skoðaði sjónvarpsdagskrá næstu viku með fyrsta kaffibollanum.
Þrái það núna að finna kjark til að rjúfa þennan vítahring. Kannski 12 spora kerfið virki?
The Sopranos væri þá fyrsta skref og bara 11 eftir. Svo hættir 24 og þá eru 10 skref eftir og svo framvegis.
Sólin skín og bráðum verð ég frjáls.

Fréttablaðið.

Eurovisinonkeppnin er undarlegt menningarfyrirbæri. Íslenska þjóðarsálin fer á taugum á hverju ári í aðdraganda hennar og fagna sigir fyrirfram, þrátt fyrir það flestir séu sammála um að lögin séu hvert öðru verra og eitt helsta metnaðarmál lagahöfunda virðist vera að sökkva lengra ofan í mykjuhaug meðalmenskunnar en forverar þeirra. Þessi uppskrift er svo galin að sem sjónvarpsefni hlýtur þetta að vera verra en bein útsending frá golfmóti en samt horfa allir á ósköpin.
Áhuginn á keppninni virðist aftur á móti frekar takmarkaður meðal þeirra Evrópuþjóða sem hafa búið við sjálfstæði í gegnum aldirnar. Þar lesa menn úrslitin í blöðunum daginn eftir, ólíkt Íslendingum og nýfrelsuðum Eystrasaltsþjóðum sem umturnast á meðan ósköpin dynja yfir.

Ég get svo sem skilið þetta blessaða fólk sem Jón Baldvin gaf frelsi til að syngja en hvað Íslendinga varðar held ég að keppnin sé fyrst og fremst átylla til að halda partí og dettaíða. Það er eina vitræna skýringin á þessari hjarðmenningu sem skapast fyrir framan sjónvarpstækin og leiðinlegustu hlutir geta vissulega virkað skemmtilegir í vímunni.
Ég hef komist hjá því allt mitt líf að horfa á Eurovisionkeppni í heild sinni og eina Eurovisionpartíinu sem ég hef mætt í eyddi ég í fýlu úti á svölum í lengstu reykpásu sögunnar. Illu heilli er búið að bjóða mér í annað svona partí á laugardaginn en ég hugga mig við það að rússneskur lesbíudúett ætlar að gera allt vitlaust og austurríski flytjandinn er með húmor. Þetta gæti orðið ágætt en annars eru það bara svalirnar.
Áfram Austurríki!

Fréttablaðið.

(Finnst endilega að ég hafi skrifað þennan pistil áður. En það er alltílæ að djöflast aðeins á The District sem eru sjálfsagt verstu sjónvarpsþættir í heimi. Billi er amk pottþéttur á því).

Það hefur skapast ákveðin hefð fyrir því hjá íslenskum sjónvarpsstöðvum að eftir því sem sól hækkar á lofti setja þær lakara efni á dagskrá enda líklegt að mörlandinn hafi eitthvað betra að gera í blíðunni en hanga fyrir framan imbakassann. Það leynir sér ekkert á dagskrá RÚV að það er að vora; Sópranós er að klárast og lögreglustjórinn Jack Manion er kominn aftur.

Manion stjórnar lögregluliði Washingtonborgar í þáttunum The District eða Lögreglustjórnaum eins að það heitir á íslensku. RÚV sýndi fyrstu þáttaröðina fyrir einhverju misserum og þrátt fyrir það að þættirnir eru átakanlega hallærislegir og lítið spennandi hafa þeir notið það mikillar hylli í Bandaríkjunum og því fáum við nú að horfa upp á annan skammt.

The District líður ekki síst fyrir aðalleikarann Craig T. Nelson sem er c-myndaleikari af guðs náð. Hann er með puttana í framleiðslunni og það skilar sér í magnaðri upphafningu persónunnar sem hann leikur. Hann er þessi dæmigerði réttsýni harðnagli með hjarta úr gulli. Hann tekur harkalega á vondu köllunum, öskrar á slæmu löggurnar en syngur þess á milli og dansar og lætur sér annt um þá sem minna mega sín. Svo er hann auðvitað uppfullur af alls konar ömurlegi niðursuðudósaheimspeki um lífið og tilverunna, eins og gengur og gerist með svona töffara.
Þannig er staðan hjá sófarottunum í sumar og í stað margbrotins mafíósa sem á við offituvandamál og þunglyndi að stríða sitja þær uppi með enn einn ömurlegan veraldarvanan harðjaxlinn sem ætlar sér að bæta heiminn með því að vera vondur við vonda fólkið og góður við góða fólkið (George W. Bush?) og slær um sig með ömurlegum frösum.

Fréttablaðið.

Einhverra hluta vegna stenst enginn Bretum snúning þegar það kemur að gerð úrvals spennuþátta fyrir sjónvarp en breskt efni af þessu tagi er iðulega bæði betur skrifað og betur leikið en það sem Bandaríkjamenn senda frá sér. The Sopranos er augljós undantekning á þessu enda óvenju mikið lagt í handrit, persónusköpun og leik í þeim ágætu þáttum.
Sjónvarpið sýnir um þessar mundir þættina Illt blóð eða Wire in the Blood. Þetta er breskur krimmi eins og þeir gerast bestir enda skarta þeir hinum geðþekka töffara Robson Green í aðalhlutverki.

Hann virðist tryggja ákveðin gæði þegar það kemur að spennuþáttum og er í því sambandi skemmst að minnast lögguþáttanna Touching Evil sem Stöð 2 sýndi fyrir einhverjum misserum. Þar lék Green harðsnúna löggu með heilmikinn fjölskylduvandamálapakka á bakinu. Nú er hann í hlutverki sálfræðingsins Tony Hill sem aðstoðar lögregluna við að átta sig á því hvaða viðbjóður kraumar í kollum geðveikra morðingja.

Þættirnir minna í grunninn svolítið á Cracker með hinum þéttvaxna Robbie Coltraine í aðalhlutverki þó aðalpersónurnar eigi fátt sameiginlegt annað en það að vera snjallir sálar. Þá eiga þeir báðir í mátulegu basli með sjálfa sig sem gerir það vitaskuld að verkum að þeir eru miklu mannlegri en til dæmis ofurmennin sem leysa sakamál í Las Vegas og Miami undir merkjum CSI.
Breskir krimmar eru einfaldlega sælgæti og því um að gera að leggja sig eftir því að fylgjast með þeim. Bandarískir sakamálaþættir eru aftur á móti eitthvað sem maður grípur í þegar ekkert betra er að gera.

Hér er alls ekki verið að leggja kosningaáróður stjórnmálaflokkanna að jöfnu við meistaraverk Leni Riefenstahl en mig langaði bara að koma smá nasistaáróðri að og eins og í öllum skrifum mínum helgar tilgangurinn meðalið.

Holskefla langra og leiðinlegra sjónvarpsauglýsinga stjórnmálaflokkanna hefur eiginlega gert það að verkum að það hefur varla verið hægt að koma nálægt sjónvarpstækinu í vikunni. Auglýsingar eru ekkert sérstaklega skemmtilegt
sjónvarpsefni og þær verða vart verri en þegar þær eru hlaðanar pólitískum áróðri auk þess sem það svíður illa undan þeirri vitneskju að þessi skáldskapur sem er borinn á borð fyrir sjónvarpsáhorfendur hefur áhrif á það hvernig fólk ráðstafar atkvæði sínu.
Sjónvarpið tróð svo áróðursþáttum flokkanna á dagskrá fyrir framan allt það besta sem það býður upp á í dagskrá sinni og þannig mátti maður horfa á áróðursmynd Framsóknarflokksins sem náði nýjum hæðum í leiðindum áður en maður fékk vikuskammtinn sinn af Sópranós.

Þarna kom hins vegar Bretinn mér til bjargar en á mánudaginn komst ég að því að BBC Prime sýndi gömlu gamanþættina Not the Nine O’Clock News á sama tíma og Riefenstahlmyndir flokkanna voru á dagskrá.
Ég slapp því blessunarlega við alla aðra flokka en framsókn en missti þó fyrir vikið af huggulegu spjalli forsætisráðherra og Gísla Marteins sem virðist nú þegar hafa verið skráð á spjöld íslenskrar fjölmiðlasögu.
Markaðurinn á samkvæmt kenningunni að gera okkur frjáls en ég fæ samt ekki séð að auglýsingar og lýðræði eigi mikla samleið. Það er þó huggun harmi gegn að við kjósum bara á fjögurra ára fresti og getum kokgleypt sjónvarpsþvæluna án meltingartruflana þess á milli.

Fréttblaðið.

Sjónvarpið er orðið helsti tengiliður manneskjunnar við sjálfa sig og umhverfi sitt þannig að með því að skoða hvað íslenska þjóðin horfir á í sjónvarpinu er hægt að draga upp nokkuð skýra mynd af andlegu ástandi hennar.
Samkvæmt nýjustu áhorfskönnun Gallups eru Íslendingar því fégráðugir og húmorslausir smáborgarar sem eru að kafna úr forvitni um hagi náungans.
Spaugstofan er langvinsælasti sjónvarpsþáttur landsins. Hún var það líka fyrir rúmum áratug en þá var hún að vísu fyndin. Innlit/útlit er vinsælasti þátturinn á Skjá einum en í þessum þætti leyfir Vala Matt okkur að sjá hvernig flotta og skemmtilega fólkið flísaleggur baðherbergin sín. Vinsælasti þátturinn á Stöð 2 er svo Viltu vinna milljón og Sjálfstætt fólk Jóns Ársæls er í þriðja sætinu.

Það eru sem sagt fimmaurabrandarar, forvitni um hagi náungans og fégræðgi sem eru drifkrafturinn í sálarlífi sjónvarpsþjóðarinnar og þarf því engan að undra að stjórnmálamenn geri lítið annað í kosningabaráttunni en að lofa skattalækkunum og segja brandara. Að tala um það sem máli skiptir er ekki líklegt til vinsælda.
Djúpa laugin er þriðji vinsælasti þátturinn á Skjá einum sem er víst
stöð unga fólksins þannig að það má vera ljóst að ungir kjósendur munu mæta sterkir til leiks á laugardaginn. Síðasti þáttur gekk út á það að þrjár stúlkur veltust um af hlátri yfir því hvað þær væru flottar kortér í þrjú gellur sem hefðu ekki miklar áhyggjur af því hjá hverjum þær svæfu hverju sinni.
Er þetta ekki bara spurning um að leggja niður lýðræðið?

Fréttablaðið.