Laugardagur, 24. maí 2003
Hvernig stendur á því að maður sem lifir í heimi þar sem enn eru skrifaðar bækur skuli eyða drjúgum tíma á hverju kvöldi fyrir framan sjónvarpstækið og horfa á þætti eins og 24, Boomtown, Law & Order, The Drew Carrey Show, The King of Queens, Friends og CSI?
Þetta er svo sem allt í lagi efni en skilur ekkert eftir sig, svona svipað og mikil drykkja. Maður man ekki einu sinni hvað gerðist í síðasta þætti en er samt alltaf mættur fyrir framan kassann næst. Það er eitthvað að.
Góður kunningi minn, skapandi listamaður, horfir aldrei á sjónvarp fyrir utan The Sopranos. Hann verður því frjáls á mánudaginn á meðan ég er byrjaður að leita að einhverju til að fylla skarð feita bófaforingjans.
Hann á gott, ég á bágt.
Svo bágt að ég lyftist upp af kæti þegar ég sá að Skjár einn er byrjaður að sýna The Drew Carrey Show aftur. Tók þáttinn upp og fór í
bað, það fyrsta í fjóra daga þar sem ég hef verið fastur við sjónvarpið alla vikuna. Horfði svo á þáttinn, hreinn og nýrakaður. Datt svo inn í endursýndan Law & Order sem ég horfði á með öðru auganu fyrr í vikunni.
Svaf yfir mig og skoðaði sjónvarpsdagskrá næstu viku með fyrsta kaffibollanum.
Þrái það núna að finna kjark til að rjúfa þennan vítahring. Kannski 12 spora kerfið virki?
The Sopranos væri þá fyrsta skref og bara 11 eftir. Svo hættir 24 og þá eru 10 skref eftir og svo framvegis.
Sólin skín og bráðum verð ég frjáls.
Fréttablaðið.
| 12:52 |
