Skjár einn er einhvern veginn í eðli sínu öðruvísi en Stöð 2 og Sjónvarpið. Glápið á Skjáinn virðist einhverra hluta vegna vera ómarkvissara en samt meira en á hinar stöðvarnar. Áhorfið á þær er skipulagðara og byggt á lestri dagskrárinnar á meðan maður dettur inn á Skjá einn í tíma og ótíma og virðist merkilegt nokk oftast finna eitthvað til þess að drepa tímann með.
Það hendir auðvitað af og til að maður hafi séð viðkomandi þætti áður vegna tíðra endursýninga en það er einmitt í þeim sem þetta frelsi undan skipulögðu glápi er fólgið; maður spennir sig ekki upp til þess að ná einhverjum þættinum á Skjá einum, maður sér hann bara næst. Þá eru flestir þessir þættir þannig saman settir að þó þeir séu ágætis afþreying þá finnur maður litla þörf hjá sér til þess að halda tryggð við þá.

Law&Order, Dateline, The King of Queens, The Drew Carrey Show og fleiri eru ágætis skammtímalækning við daglegum leiðindum og tómleika tilverunnar en skilja ekkert eftir sig og því mega þeir missa sín ef lífið skyldi taka upp á því að verða spennandi svona eins og eina kvöldstund. Oftar en ekki eru þó kvöldin löng og leiðinleg og þá er Skjárinn sannkölluð vin í eyðimörkinni, nema þegar erkifíflið Jay Leno fær að leika lausum hala. Það er því þakkarvert að Skjár einn ætli að endurvekja nátthrafnana og endursýna þætti frá miðnætti til tvö. Það mætti samt kannski velja skemmtilegri þætti. Titus er vissulega góður en First Monday er leiðinlegt og Grounded for life veit ég ekki hvað er. Kemst að því þegar mér fer að leiðast í júlí.

Ég var rétt mátulega búinn að lýsa því yfir að ég ætlaði að láta það eiga sig að borga af Stöð 2 í sumar þegar ég fékk bækling frá Norðurljósum um allt fínerís dagskrárefnið sem fyrirtækið ætlar að splæsa á áskrifendur sína yfir sumarmánuðina. Ég hafði líka lýst því yfir að Sópranós fjölskyldan væri eina fjölskyldan sem ég gæti hugsað mér að fórna fögrum sumarkvöldum fyrir þegar Simpsons fjölskyldan var reiknuð aftur inn í jöfnuna - og skekti útkomuna að sjálfsögðu.
Skemmdar og meðvirkar fjölskyldur eru nefnilega í miklu uppáhaldi hjá mér og því gilda sömu lögmál um Hómer Simpson og hans fólk og Tóný Sópranó og mafíufjölskylduna hans.

Stöð 2 kom því með krók á móti bragði með því að tefla Hómer fram í júlí og ég sé mig tilneyddan til að borga gíróseðilinn og sitja fyrir framan sjónvarpið næstu vikurnar. Maður verður auðvitað að ná sem mestu út úr peningnum og horfa líka á allt hitt ruslið þannig að öll góðu fyrirheitin um útivist og heilbrigt líferni eru fokin út í veður og vind og við Hómer munum eyða sumrinu saman, flatmaga uppi í sófa, kýla vömbina og drekka bjór.
Það leynast líka alls konar hættur í öllu útivistarbrölti og maður er því hvergi öruggari en heima hjá sér fyrir framan tækið. Í sumar verð ég svín og Stöð 2 ætlar að kasta perlum fyrir mig.

Bandaríkjamenn hafa það fyrir sið að endursýna þætti liðins vetrar á sumrin. Ég hef aldrei skilið þessa iðju og hef verið óþreytandi að skammast út í íslenskar sjónvarpsstöðvar sem ganga skrefinu lengra en Kanarnir og bjóða ekki aðeins upp á endursýningar heldur frumsýningar á algjöru drasli á borð við Largo og The District svo ég nefni nú bara það allra versta.
Það hefur hins vegar runnið upp fyrir mér ljós í sumar og nú harma ég það bara að það sé enn reytingur af góðum þáttum á boðstólnum. Það er nefnilega útilokað að hanga fyrir framan sjónvarpið á björtum sumarkvöldum og þannig er verið að kasta perlum fyrir svín með því að senda út gæðaefni.

Fótboltaleikir, sund, grill, kaffihús, tjaldferðir, göngutúrar og nánast hvað sem er annað sem hægt er að iðka undir berum himni heillar meira en fíflagangurinn í Drew Carrey, glæparannsóknir í New York og Miami, heimskupör tengdapabba kóngsins í Queens og kapphlaup Jacks Bauer við tímann í 24.
Sópranós eru einu þættirnir sem ég gæti hugsanlega fórnað sundsprettinum fyrir en þeir hættu á háréttu augnabliki. Allt annað læt ég lönd og leið og hef meira að segja brotist út úr 24 klukkustunda spennuvítahringnum á sunnudagskvöldum og er hreint út sagt nákvæmlega sama hvernig fer fyrir Jack Bauer og Palmer forseta. Gíróseðillinn frá Stöð 2 liggur ógreiddur jafnvel þó endursýningastöð dauðans, Bíórásin, fylgi frítt með. Sumarið á Íslandi er of stutt til þess að því sé eytt fyrir framan sjónvarpið sem stendur rykfallið og þögult úti í horni.

Fátt lýsir því sjálfsagt betur hversu lágur siðferðisstandardinn á Íslandi er orðinn en sú undarlega tilhneiging manna að tala sí og æ um "mannlega harmleiki" þegar bíræfnir þjófar eru staðnir að verki. Hetjur gömlu grísku harmleikjanna fengu einhverra hluta vegna ekki ráðið við örlög sín. Þær voru einfaldlega dæmdar frá upphafi og áttu sér aldrei viðreisnar von og þurftu fyrir vikið að stinga úr sér augun eða farga sjálfum sér og sínum nánustu.

Ég fæ ekki alveg séð hvað þessir mannlegu harmleikir eiga sameiginlegt með örlögum íslenskra fjárglæframanna og annarra skúrka af hinum ýmsu sauðahúsum. Íslensku harmleikirnir virðast aðallega fela það i sér að það komst upp um aumingja mennina.

Flestir eiga þó ættingja, fjölskyldu og vini sem taka út fyrir brot þeirra. Þetta fólk þarf saklaust að standa af sér kjaftasögur og oft á tíðum magnaða fjölmiðlaumræðu.

Einn þáttur í slíkum fjölskylduharmleik var leikinn í beinni útsendingu á Útvarpi Sögu í liðinni viku þegar foreldrar manns sem er grunaður um framleiðslu á barnaklámi hringdu í Arnþrúði Karlsdóttur. Þetta sorglega símtal var hvalreki bæði á fjörur Arnþrúðar og útvarpsstöðvarinnar sem hefur gert lítið annað síðustu daga en endurflytja spjalið svo sem fæstir missi nú af tragedíunni.

Fyrir vikið er um fátt annað rætt í kaffistofum og reykpásum úti um allan bæ. Almenningsálitið virðist þó ekki vera með Arnþrúði og Sögu en sú skoðun er ríkjandi að Arnþrúður hefði átt að taka tillit til þess að hún var að tala við fórnarlömb harmleiks sem vart gátu hamið tilfinningar sínar.

Það er mikið til í því að Arnþrúður hefði getað höndlað þetta öðruvísi og reynt að tóna þetta niður frekar en hitt en getur fjölmiðlafólk yfirleitt stillt sig þegar því bíðst hlutverk í mannlegum harmleik?

Flestir eru afskaplega sáttir við að Kalda stríðinu sé lokið. Það er helst að það heyrist af einum og einum stjórnmálamanni sem horfir til þeirra tíma með eftirsjá. Ég ætla að játa það hér og nú að ég sakna Kalda stríðsins. Ekki þó hins raunverulega Kalda stríðs hedlur áhrifa þess á afþreyingariðnaðinn.
Það var eitthvað rómantískt við föðurlandsvik, mútur, morð og njósnabrall kaldastríðsáranna og Rússagrílan er einhvern veginn miklu geþekkari andstæðingur en hryðjuverkamenn og eiturlyfjabarónar.

James Bond var til dæmis hálf umkomulaus fyrst eftir að Gorbatsjov opnaði Sovétríkin og maður hafði á tíma verulegar áhyggjur af því hvað John Le Carré ætti að taka sér fyrir hendur eftir að múrinn, sem njósnarinn sem kom inn úr kuldanum lést við, hrundi.
Nostalgían helltist því yfir mig þegar Sjónvarpið byrjaði að sýna vöndaða þætti um Njósnarana frá Cambridge. Ég var að vísu ekki fæddur þegar þeir voru upp á sitt besta en heyrði nöfnin Kim Philby, Guy Burgess, Donald Maclean og Anthony Blunt í æsku og heillaðist af þessum svikurum sem ég vissi ekki hvort ég átti að líta upp eða niður til.

Norðmaðurinn Arne Treholt er sjálfsagt frægasti njósnari míns tíma og ég fylgdist af áfergju með máli hans þegar það kom upp. Mér fannst hann þó aldrei neitt sérstaklea sjarmerandi; skrifstofublók á launum hjá Kreml.

Það hljóta alltaf einhverjir að finna sig knúna til þess að svíkja fósturjörð sína en það er lélegt að gera það fyrir fé. Menn sem gerast föðurlandssvikarar af hugsjón eru hins vegar rómantískar hetjur í mínum huga.
Philby, Blunt, Burgess og Maclean eru mínir menn. Að minnsta kosti tvö sunnnudagskvöld til viðbótar.

Sópranófjölskyldan er ekki á dagskrá Sjónvarpsins í kvöld og maður er hálf dapur yfir því að geta ekki fylgst lengur með hremmingum eftirlætis mafíósans síns og þar fyrir utan er ekki laust við að maður hafi nokkrar áhyggjur af sínum manni þar sem við skyldum við hann með allt niður um sig. Það er merkilegt með þessa þætti að þeir enda eins og ekkert hafi í skorist og að næsti þáttur sé á dagskrá eftir viku en ekki marga mánuði.

Amerískir framhaldsþáttaseríur enda hvern árgang jafnan á því sem þeir kalla cliffhanger sem á að tryggja það að áhorfandinn hætti ekki að hugsa um aðalpersónurnar og verði mættir fyrir framan tækið þegar sumarendursýningum lýkur og sagan heldur áfram. Gifta Niles og Daphne sig? Er Monica ólétt, eða kannski Rachel? spurningarnar eru margar og við bíðum alltaf eftir svari.

Slagkrafturinn í Tóný Sópranó er slíkur að hann hættir bara og það er ekki bara einhver ein spurning sem brennur á manni þangað til framhaldið kemur. Þær eru margar, svo margar að þeim verður ekki svarað í þrettán tímum hjá geðlækni. Þetta er mikil snilld.

Þversagnakenndur persónuleiki Tónýs er endalaus uppspretta vangaveltna. Hann er klár en samt sauðheimskur á köflum. Hann er heilmikið karlmenni en um leið bara stórt barn og þegar frúin tekur hann á beinið fyrir framhjáhald bendir hann henni á að hún sé litlu betri þar sem hún hafi stolið frá sér seðlabúnti. Menn eru nú drepnir fyrir minni sakir. Þetta er auðvitað galið en maður heldur með sínum manni í gegnum þykkt og þunnt. Það er líklega galið líka.