Mánudagur, 23. júní 2003
Bandaríkjamenn hafa það fyrir sið að endursýna þætti liðins vetrar á sumrin. Ég hef aldrei skilið þessa iðju og hef verið óþreytandi að skammast út í íslenskar sjónvarpsstöðvar sem ganga skrefinu lengra en Kanarnir og bjóða ekki aðeins upp á endursýningar heldur frumsýningar á algjöru drasli á borð við Largo og The District svo ég nefni nú bara það allra versta.
Það hefur hins vegar runnið upp fyrir mér ljós í sumar og nú harma ég það bara að það sé enn reytingur af góðum þáttum á boðstólnum. Það er nefnilega útilokað að hanga fyrir framan sjónvarpið á björtum sumarkvöldum og þannig er verið að kasta perlum fyrir svín með því að senda út gæðaefni.
Fótboltaleikir, sund, grill, kaffihús, tjaldferðir, göngutúrar og nánast hvað sem er annað sem hægt er að iðka undir berum himni heillar meira en fíflagangurinn í Drew Carrey, glæparannsóknir í New York og Miami, heimskupör tengdapabba kóngsins í Queens og kapphlaup Jacks Bauer við tímann í 24.
Sópranós eru einu þættirnir sem ég gæti hugsanlega fórnað sundsprettinum fyrir en þeir hættu á háréttu augnabliki. Allt annað læt ég lönd og leið og hef meira að segja brotist út úr 24 klukkustunda spennuvítahringnum á sunnudagskvöldum og er hreint út sagt nákvæmlega sama hvernig fer fyrir Jack Bauer og Palmer forseta. Gíróseðillinn frá Stöð 2 liggur ógreiddur jafnvel þó endursýningastöð dauðans, Bíórásin, fylgi frítt með. Sumarið á Íslandi er of stutt til þess að því sé eytt fyrir framan sjónvarpið sem stendur rykfallið og þögult úti í horni.
| 11:04 |
