Mánudagur, 30. júní 2003
Skjár einn er einhvern veginn í eðli sínu öðruvísi en Stöð 2 og Sjónvarpið. Glápið á Skjáinn virðist einhverra hluta vegna vera ómarkvissara en samt meira en á hinar stöðvarnar. Áhorfið á þær er skipulagðara og byggt á lestri dagskrárinnar á meðan maður dettur inn á Skjá einn í tíma og ótíma og virðist merkilegt nokk oftast finna eitthvað til þess að drepa tímann með.
Það hendir auðvitað af og til að maður hafi séð viðkomandi þætti áður vegna tíðra endursýninga en það er einmitt í þeim sem þetta frelsi undan skipulögðu glápi er fólgið; maður spennir sig ekki upp til þess að ná einhverjum þættinum á Skjá einum, maður sér hann bara næst. Þá eru flestir þessir þættir þannig saman settir að þó þeir séu ágætis afþreying þá finnur maður litla þörf hjá sér til þess að halda tryggð við þá.
Law&Order, Dateline, The King of Queens, The Drew Carrey Show og fleiri eru ágætis skammtímalækning við daglegum leiðindum og tómleika tilverunnar en skilja ekkert eftir sig og því mega þeir missa sín ef lífið skyldi taka upp á því að verða spennandi svona eins og eina kvöldstund. Oftar en ekki eru þó kvöldin löng og leiðinleg og þá er Skjárinn sannkölluð vin í eyðimörkinni, nema þegar erkifíflið Jay Leno fær að leika lausum hala. Það er því þakkarvert að Skjár einn ætli að endurvekja nátthrafnana og endursýna þætti frá miðnætti til tvö. Það mætti samt kannski velja skemmtilegri þætti. Titus er vissulega góður en First Monday er leiðinlegt og Grounded for life veit ég ekki hvað er. Kemst að því þegar mér fer að leiðast í júlí.
| 11:06 |
