Mikið yljaði það mér um hjartaræturnar að sjá Gunnar í Krossinum í jötunmóð í Ísland í dag undir lok síðustu viku. Ég held að ég hafi aldrei verið sammála Gunnari um nokkurn skapaðan hlut en samt hef ég óendanlega gaman að því að hlusta á hann miðla fordómafullum og einstrengingslegum skoðunum sínum.

Það fór Gunnari vel að veitast að Þórhalli miðli og ég sá hann fyrir mér sem verðugan arftaka galdramannsins Harry Houdini sem eyddi drjúgum hluta ævi sinnar í að fletta ofan af miðlum. Hann lofaði því líka að láta heyra frá sé að handan eftir andlát sitt. Það er að segja ef það er eitthvað fyrir handan. Það hefur ekkert heyrst frá honum enn.
Gunnar virtist, þrátt fyrir eldmóðinn, hálf daufur. Kannski fóru þáttastjórnendurnir í taugarnar á honum. Þau voru í það minnsta frekar leiðinleg við hann og einkennilegt af þeim að vilja endilega neyða hann til þess að segja að Þórhallur væri handbendi djöfulsins. Hann sló þó þann varnagla að hann hefði það eftir Páli postula og gæti ekki verið að rengja hann.
Hafi Houdini ekki fundið neitt hinum megin hafa þeir Þórhallur og Gunnar báðir lítið til síns máls og þræta þeirra var líka frekar fyndin en innihaldsrík. Það má líka segja að þeir séu í sama bransanum og geri markvisst út á einlæga trú fólks á ást sem nær út yfir gröf og dauða, kærleika, eilíft líf og eitthvað sem er okkur mönnunum æðra og betra. Það er ljótt.

Það er eitthvað voðalega lítið spennandi í gangi þessa dagana og það þarf svo sem engan að undra að stofusófakverúlantar, kaffihúsaspekingar og annað áhugafólk um stjórnmál og krassandi umræðu sé farið að kvíða vetrinum þar sem Egill Helgason er horfinn af vettvangi en Silfirið hans var mörgum ómissandi í sunnudagsþynnkunni.
Annars er spurning hvort það er grundvöllur fyrir umræðuþátt um stjórnmál í vetur. Pólitíkin er auðvitað sígilt þrætuepli en hún er nú ekkert sérstaklega spennandi samanborið við peningamarkaðinn en risamatadorið sem er í gangi um þessar mundir býður upp á endalausar pælingar, kenningar og þjóðsögur.

Skemmtanagildi viðskiptalífsins takmarkast að vísu við vangavelturnar þar sem viðskiptajöfrarnir,ólíkt stjórnmálamönnunum,þrífast á þögninni og vilja helst aldrei segja neitt; þeir þegja sig á toppinn á meðan stjórnmálamennirnir gaspra sig þangað. Það verða því líklega engin spennandi lík krufin inn að beini í sjónvarpinu í skammdeginu.
Kastljósið er alltaf að verða léttara og innihaldslausara og í Ísland í dag hefur verið brugðið á það ráð að opna fyrir símann og leyfa fólki sem veit ekki neitt að éta upp hluta af útsendingartímanum.
Þetta lið er að vísu hryggjarstykkið í Útvarpi Sögu en er handónýtt sjónvarpsefni.
Það veit ekki á gott að menn séu farnir að sakna Egils áður en september er allur.

Fréttablaðið.

Blaðamenn hafa þann þunga kross að bera að þeir þurfa helst að vita allt um alla og mega því ekki missa af einum einasta fréttatíma, bæði til þess að vera með allar hræringar í þjóðlífinu á hreinu og ekki síður til þess að sjá hvort keppinautarnir séu nokkuð að skúbba einhverju geggjuðu.
Stöð 2 hefur gert mér þessa innbyggðu yfirvinnu mína býsna erfiða með því að stilla kvöldfréttatíma sínum upp beint á móti kvöldfréttum Ríkissjónvarpsins.
Ég hef verið í svitakófi, með puttana á fjarstýringunni, að reyna að ná innihaldi fréttatíma beggja stöðva og það sem gerir þetta svo enn bagalegra er að hljóðið í Stöð 2 er miklu hærra í sjónvarpstækinu mínu en hjá RÚV þannig að þegar ég skipti af Boga Ágústssyni sem segir mér helstu tíðindi á rólegum spjallnótum yfir á Karl Garðarsson fæ ég alltaf vægt taugaáfall þar sem hann öskrar fréttir sínar á mig.

Áreitið er því gífurlegt og eftir að hafa setið með tvær fjarstýringar, eina til að hækka og lækka, og aðra til að skipta á milli stöðva í klukkustund er ég orðinn algerlega úttaugaður og er engu nær um hvað er að gerast í mínu næsta nágrenni og hvað þá úti í hinum stóra heimi.
Ég skil svo sem alveg að Stöð 2 hafi kosið að flytja fréttatíma sinn aftur þar sem hún var fyrir löngu búinn að tapa áhorfi fyrir Pókemonum og öðrum teiknimyndafígúrum á RÚV. Ég held þó, sem fyrr, að stríð fréttatímanna vinnist ekki milli klukkan 19.00 og 19.30 heldur muni Ísland í bítið og Kastljósið skera úr um hvor stöðin heldur manni rólegum á fjarstýringunni.
Hvort Þórhallur og Jóhanna muni ná að skyggja á Kastljósið er svo allt önnur saga.

Ég gladdist, sjálfsagt eins og fleiri, yfir því að Sjónvarpið skuli hafa tekið sex sjálfstæða Taggart þætti til sýninga en þessir skosku krimmar hafa í um tvo áratugi verið með því besta sem boðið hefur verið upp á hjá mordeildum sjónvarpsstöðvanna.
Ég fylltist að sama skapi óhug á þriðjudaginn þegar ég áttaði mig á því að ég horfði af áhugaleysi, skyldurækni og gömlum vana á fyrsta Taggart þáttinn í nýrri seríu.

Er Taggart loksins búinn að vera, áratug eftir andlát aðalleikarans og titilpersónunnar? Allir lykilmenn, ýmist leikarar og persónur, eru dauðir; Taggart sjálfur, lögreglustjórinn sem kenndur var við kextegundina McVities og leit út og talaði nákvæmlega eins og Ólafur Ólafsson fyrrum landlæknir, meinafræðingurinn kaldhæðni og eftirmaðurinn Jardine.
Þá er frægasti aðdáandi þáttanna, breska drottningarmóðirin, líka dauður þannig að það er kannski mál til komið að hætta? Eða í það minnsta skipta um nafn. Það er komin þreyta í þetta og flest það sem gerði Taggart að Taggart er farið.
Graðpíurnar fjórar á Manhattan, sem stúdera beðmál í stórborginni, eru líka orðnar þreyttar. Það má að vísu enn brosa yfir bólförum þeirra og vandamálum í samskiptum þeirra við karlpeninginn. Það dugir þó ekki til og persónur sem hugsa eingöngu með klofinu hafa illu heillri skemmri líftíma en heimspekingar af öðrum sauðahúsum. Kannski kominn tími til að hætta?
Íslenskt útvarp er líka þreytt. Svo þreytt að það er nánast í dauðadái. Það segir meira en þúsund orð að þjóðarsálin skuli hafa farið á taugum þegar það blasti við að loka ætti kverúlantaútvarpi sem hvíldi á herðum fjórmenninga sem eru komnir mislangt af léttasta skeiði í fjölmiðlamennsku.
Þetta er þreytt en ef menn vakna þá hljóta að leynast sóknarfæri í doðanum.