Mánudagur, 22. september 2003
Það er eitthvað voðalega lítið spennandi í gangi þessa dagana og það þarf svo sem engan að undra að stofusófakverúlantar, kaffihúsaspekingar og annað áhugafólk um stjórnmál og krassandi umræðu sé farið að kvíða vetrinum þar sem Egill Helgason er horfinn af vettvangi en Silfirið hans var mörgum ómissandi í sunnudagsþynnkunni.
Annars er spurning hvort það er grundvöllur fyrir umræðuþátt um stjórnmál í vetur. Pólitíkin er auðvitað sígilt þrætuepli en hún er nú ekkert sérstaklega spennandi samanborið við peningamarkaðinn en risamatadorið sem er í gangi um þessar mundir býður upp á endalausar pælingar, kenningar og þjóðsögur.
Skemmtanagildi viðskiptalífsins takmarkast að vísu við vangavelturnar þar sem viðskiptajöfrarnir,ólíkt stjórnmálamönnunum,þrífast á þögninni og vilja helst aldrei segja neitt; þeir þegja sig á toppinn á meðan stjórnmálamennirnir gaspra sig þangað. Það verða því líklega engin spennandi lík krufin inn að beini í sjónvarpinu í skammdeginu.
Kastljósið er alltaf að verða léttara og innihaldslausara og í Ísland í dag hefur verið brugðið á það ráð að opna fyrir símann og leyfa fólki sem veit ekki neitt að éta upp hluta af útsendingartímanum.
Þetta lið er að vísu hryggjarstykkið í Útvarpi Sögu en er handónýtt sjónvarpsefni.
Það veit ekki á gott að menn séu farnir að sakna Egils áður en september er allur.
Fréttablaðið.
| 14:38 |
