Það er ekkert öruggt á fjölmiðlamarkaði frekar en annars staðar í lífinu. Þetta sést best á því að fyrir nokkrum misserum var Stöð 2 ídauðateygjunum með minnkandi áhorf og fólk beið þess sem verða vildi, það er að segja að frumlegur og vinsæll Skjár Einn rifi hræið uppi á Lynghálsi í sig.
Þetta hefur heldur betur snúist við. Stöð 2 er að sækja í sig veðrið og glápið eykst á meðan áhorfendur geta ekki annað en snúið baki við Skjá Einum sem byggir dagskrá sína dag eftir dag á endusýndu efni.
Maður var ekki fyrr hættur að greiða af Stöð 2 og beið sáttur eftir að Guli herinn ryddist heim til manns að taka af manni myndlykilinn þegar maður byrjaði að fá bakþanka; Stöð 2 virðist þrátt fyrir fjárskort ætla að bjóða upp á þétta dagskrá í vetur og fréttir af viðræðum við Egil Helgason um að flytja Silfrið sitt upp á Háls hafa fengið marga til að íhuga endurnýjun á áskriftinni.

Sigurður G. Guðjónsson er töffari. Það er ekki hægt annað en dást að vígamönnum sem neita að gefast upp. Sagði líka ekki J.R. einhvern tíma að hættulegustu dýrin væru þau sem væru særð og innikróuð?
Peningar hafa auðvitað mest að segja í þessum bransa en kjarkaðir og hugmyndaríkt fólk ræður þó oftast úrslitum. Það er því freistandi að gefa sér það að brotthvarf töffarana tveggja sem gerðu Skjá Einn af því sem hann var á sínum tíma hafi sitt að segja með ástandið á þeim bænum núna. Það má sjálfsagt lengi deila um aðferðafræði þeirra og meðul en þeir kunnu að laða að sér áhorfendur. Það er nenfilega ekki nóg að hafa peninga og viljuga fjárfesta í sjónvarpsrekstri. Þegar töffið er ekki til staðar fer allt til andskotans.