Samkvæmt orðabókarskilgreiningunni er orðið "survivor" notað yfir þann sem kemst lífs af, sem sagt einhvern sem stendur uppi þegar aðrir eru fallnir frá. Survivor virðist því í fljótu bragði réttnefni fyrir sjónvarpsþátt sem greinir frá hópi fólks sem reynir að draga fram lífið við erfiðar aðstæður þar til aðeins einn stendur eftir.

Það þarf þó ekki að horfa á marga Survivor þætti til að gera sér grein fyrir því að Svikarinn væri nafn sem fangaði eðli þáttarins betur. Þetta hefur aldrei verið jafn áberandi og á mánudaginn þegar hyskið sem er samankomið á Perlueyju kaus þursinn Rupert burt. Rupert er 100% karlmaður, stór, krúttlegur og fúlskeggjaður bangsi sem hafði alla burði til að vinna keppnina um milljón dollarana. Í sínu daglega lífi vinnur hann sem ráðgjafi fyrir unglinga í ógöngum og minnir svo mikið á skógarvörðinn Hagrid úr Harry Potter myndunum að það var bara ekki hægt annað en að falla fyrir honum.
Þessi góðlegi sjóræningi hefur haldið félögum sínum uppi, keyrt móralinn áfram, veitt til matar og sýnt það í verki að hann er ekta "survivor". En þar sem þættirnir sigla undir fölsku flaggi átti hann aldrei séns vegna þess að til þess að lifa af í Survivor þarf maður ekki á líkamstyrk, þrautgæði og útsjónasemi að halda. Sá sem er með skítlegasta eðlið vinnur.
Þetta snýst allt um að ráðskast með hina með tilheyrandi blekkingum og lygum og koma sem flestum rýtingum í bak hinna. Öfundin og illmælgin eru því drifkraftuirnn sem kemur fólki á toppinn í Survivor og því mátti ofurmennið Rupert sín ekki mikils gegn þrælslundaðri hjörðinni sem sveik hann á ögurstundu.

Það þarf engan snilling til að sjá það að spjallþættir í sjónvarpi standa og falla með þeim viðmælendum sem stjórnendur fá í heimsókn til sín hverju sinni. Gísli Marteinn Baldursson hefur verið gagnrýndur nokkuð fyrir það undanfarið að bjóða til sín einsleitri hjörð sem hann smalar víst einna helst saman á göngum Ríkisútvarpsins í Efstaleiti.

Ég veit svo sem ekkert hvað er til í þessu þar sem ég hef aldrei séð heilan þátt með Gísla Marteini fyrr en nú og þátturinn á laugardaginn var sko ekkert slor. Gestir hans að þessu sinni voru af betri endanum; Hallgrímur Helgason, rithöfundur, Hjálmar Hjálmarsson, leikari, og fjöllistakonan Leoncie frá Sandgerði.
Leoncie er vitaskuld afskaplega blátt áfram og ögrandi í framkomu og leggur mikið upp úr kynþokka sínum. Gísli Marteinn hrósar víst öllum konum sem hann fær í heimsókn fyrir það hversu óvenju glæsilegar og vel til fara þær séu og í þessu tilfelli var hann ekki að ýkja og þó Hallgrímur, Hjálmar og Gísli séu engir aukvisar létu þeir Leoncie slá sig út af laginu og voru hálf kindarlegir í návist þokkagyðjunnar.
Gísli var á nálum og virtist eiga von á hinu versta. Hallgrímur, sem kallar ekki allt ömmu sína og hefur farið í sjómann við sjálfa bláu höndina, vissi varla vita hvort hann ætti að hlæja eða gráta og það leit út fyrir að Hjálmar væri hreint og beint hræddur við söngkonuna þar sem hann sat þétt við hlið Hallgríms og hefði þurft að skríða í kjöltu hans til að komast fjær Leoncie. Alveg bráðskemmtilegt á að horfa og Leoncie innsiglaði frábæran þátt með ógleymanlegum flutningi á Kópavogslaginu sínu.
Gísli Marteinn kann greinilega að bjóða til sín skemmtilegu fólki þegar sá gállinn er á honum en þrátt fyrir það verður erftitt fyrir hann að toppa þennan gestalista.

Fréttablaðið

Það er voðalega þægilegt að geta sest niður fyrir framan sjónvarpið eftir vinnu, á meðan fólk er að deyja einhvers staðar langt í burtu úr hungri, vosbúð og stríðsátökum, og fá niðursoðnar skynilausnir á öllum helstu kvillum sem hrjá okkur sem búum í siðmenntuðu samfélagi vestrænna manna.

Sjónvarpssálfræðingurinn Phil McGraw ríður á vaðið á Skjá Einum síðdegis og segir okkur að við megum ekki berja börnin okkar og éta rjómatertur þegar okkur líður illa. Allt einföld og gild sannindi en einhvern veginn læðist að manni sá grunur að það fólk sem kemur í sjónvarpsal til doktorsins þurfi á lengri og ítarlegri meðferð að halda en 10 mínútna samtali við
sprelligosa. Það sama á örugglega við um flesta þá sem horfa á þáttinn og þakka sínum sæla fyrir að vera ekki svo langt leiddir að þeir þurfi að hlaupa með krísurnar sínar í sjónvarpið.
Dr. Phil er samt prýðilegt sjónvarpsefni þó lausnirnar sem hann býður upp á endist varla í 15 mínútur. Sömu sögu er að segja af Queer eye for the Straight Guy þar sem samkynhneigðar tískulöggur taka sig til og lappa upp á útlitið á gagnkynhneigðum leppalúðum sem eru sér og sínum til skammar með úfið hár, skeggbrodda, í hvítum sokkum með sportröndum. Hommarnir gera kraftaverk á þursunum en breytingin verður varla varanleg og útliti þeirra hrakar væntanlega um leið og hommarnir fara heim.
Það er samt gott að vera bara Íslendingur og geta verið góður maður bara með því að berja ekki börnin sín, fara í fótsnyrtingu einu sinni í mánuði og láta Völu Matt velja fyrir sig gólfefni.

Ég þreytist seint á því að þusa um hversu hallærislegir og bjánalegir þessir svokölluðu raunveruleikasjónvarpsþættir eru og forðast þá eins og heitan eldinn. Datt þó óvart inn í næstsíðasta þáttinn af The Bachelor og sé ekki fram á annað en ég verði að fylgjast með tvöföldum lokaþættinum í kvöld.
Þarna fær einhver ríkur gaur, sem er greinilega hálfviti, að velja sér eiginkonu úr hópi í meira lagi föngulegra fljóða.

Í þessum undanúrslitum voru þrjár eftir; ein sakleysisleg, ein barbíglyðra og svo dökkhært tálkvendi með frygðarglampa í augum. Ég hafði heyrt kenningar um að guminn væri búinn að sofa hjá tálkvendinu og glyðrunni en hefði ekki komist yfir góðu stúlkuna. En það sem er víst mest spennandi við þessa þætti er einmitt sú fullnægja slúðurþarfarinnar sem felst í því að geta í þær eyður sem myndast þegar stigið er í vænginn utan sjónmáls myndavélarinnar.
Ég veðjaði á að sú góða fengi að fjúka en las greinilega manngarminn vitlaust þar sem ljóskan fékk enga rós og hvarf á braut súr á svip. Vinnufélagi minn sem kann vel að meta allt sem er hreint og gott veðjar á góðu stúlkuna í lokaúrslitunum en ég set allt mitt traust á tálkvendið. Kann samt ágætlega við báðar og finnst réttast að hvorug lendi í þessum hundskjafti.
Sú sem missir af eiginmannsefninu þarf þó ekki að örvænta þar sem til stendur að hefja klámstjörnuleit í anda American Idol í Bandaríkjunum. Þeir þættir verða væntanlega funheitir og munu toppa allt raunveruleikasjónvarp hingað til og við sem fáum út úr því að horfa á fólk niðurlægja sig í sjónvarpinu fyrir 15 mínúturnar sínar frægu getum andað rólega enn um sinn. Raunveruleikasjónvarpið finnur alltaf nýjan farveg.

Fréttablaðið.

Þar sem ég er fortíðarfíkill og meinilla við allar breytingar á ég í mikilli innri baráttu þessa dagana sem snýst um það hvort ég eigi að splæsa á mig áskrift af Stöð 3. Ég er ekki að missa af neinu, þannig lagað, þar sem stöðin byggir nánast eingöngu á endursýndu efni en það vill bara þannig til að sumt efni þolir endursýningu. Það er með öðrum orðum sígilt.
Þá vill svo skemmtilega til að efnið sem er endursýnt á Stöð 3 var sýnt í árdaga Stöðvar 2 og þar sem ég gerðist áskrifandi að Stöð 2 áratug eftir stofnun hennar hef ég ekki séð allt þetta dót. Stöð 2 + er þeim sem
missa klukkustund úr lífi sínu á hverjum degi mjög kærkominn en hvað mig varðar er Stöð 3 í raun Stöð 2 + 10 ár.

Geimundrið Alf var alveg þrælsniðugur á sínum tíma og stendur áreiðanlega enn fyrir sínu. Hann eldist örugglega vel en annars þarf það ekki að vera neitt skilyrði fyrir endursýningu. Efni sem eldist illa er oft enn betur til þess fallið þar sem skemmtilgildið eykst í takt við hallærislegheitin sem tímans tönn á það til að naga inn í þætti sem áður voru töff. Myndi maður til dæmis ekki skemmta sér konunglega yfir Miami Vice, The Equalizer
og Magnum P.I.? Að maður tali nú ekki um alla furðulegu þættina sem Jón Óttar gerði á egóflippi sínu á fyrstu árum stöðvarinnar. Nefni bara sem dæmi réttarhöldin sem hann hélt yfir samfélaginu íklæddur dómaraskikkju og gott ef hann skartaði ekki hárkollu líka.
Hallærislegt en sígilt.

Fréttablaðið.