Það hefur verið sárt að horfa upp á uppáhaldsþættina sína um Frasier vera að þynnast upp hægt og rólega. Þessir þéttu og feykivel skrifuðu 25 mínútna farsar hafa í gegnum árin verið með því allra besta í sjónvarpinu. Þetta er búið og kostulegar persónurnar og frábærir leikarar vaða nú elginn í þáttum sem rétt lafa yfir meðallagi.

Sagan hefur að vísu sýnt mönnum það að allur vindur er úr bandarískum gamanþáttum eftir að aðalpersónur sem hafa borið eldheita ást hvor til annarar í áraraðir ná loks saman. Brúðkaupsþáttur Niles og Daphne hefði því með réttu átt að vera sá síðasti.
Ástandið er allt annað og miklu betra hjá öðrum góðkunningjum manns síðasta áratuginn. Simpson fjölskyldan er í banastuði og sýnir engin ellimerki. Hómer er sígildur rétt eins og hin gríski nafni hans.
Spaugstofan er einnig komin til ára sinna og hefur verið álíka iðinn við kolann síðustu árin og gula vísitölufjölskyldan og snobbaði útvarpsgeðlæknirinn. Ég sneri að vísu baki við henni fyrir mörgum árum og hef ekki talið mig vera að missa af miklu en er að endurskoða þá afstöðu eftir að hafa séð síðustu tvo þætti. Spaugstofan virðist enn þá vera fyndinn nema hún afsanni ástarregluna og hjónaband Framsóknar- og Sjálfstæðisflokks sé einfaldlega óþrjótandi uppspretta góðra brandara.

Við erum alltaf að leita að sannleikanum. Ekki síst í sjónvarpinu þar sem myndavélin eltist við ímyndaðan raunveruleika í aragrúa þátta sem kenndir eru við raunveruleikasjónvarp. Þessi leit að merkingu, sannleika og haldbærri niðurstöðu er þó mest áberandi í spjallþáttum margs konar.

Sannleikskrafan er orðinn svo sterk að áhorfendur geta sjaldan sætt sig við niðurstöðu spjalls þáttastjórnenda við viðmælendur sína hvort sem um er að ræða stjórnmálamenn, listafólk, sjálfskipaða- eða hámenntaða sérfræðinga á hinum ýmsu sviðum.
Kverúlantarnir tuða daginn eftir yfir því á kaffistofum í heitum pottum og ekki síst á spjallrásum á Internetinu að umsjónarmenn spjallþátta séu vanhæfir, kúgaðir af stjórnvöldum og peningamönnum. Séu í besta falli heimskir en í versta falli þátttakendur í einu allsherjar samsæri um að kasta ryki í augu kjósenda og halda almenningi í skefjum blekkinga og einhliða umræðu. Þetta fólk kann sem sagt ekki að spyrja réttu spurninganna eða þorir því ekki.
Rætur meinsins þurfa þó ekki endilega að liggja í annarlegum hvötum, samsærum og greindarskorti þar sem þáttastjórnendur og viðmælendur tala sig beint inn í ákveðna orðræðu sem hefur verið við lýði áratugum saman. Það breytir engu hvort rætt eru um bókmenntir, box, kynferðisafbrot eða veðrið. Svörin eru stöðluð og spurningarnar líka. Það eina sem hefur skyndilega breyst er að almenningur vill ekki lengur heyra þennan meinlausa söng.
Það þarf því að brjóta umræðuna úr viðjum vanans og það verður ekki gert með því að reyna að spyrja "réttra" spurninga heldur þvert á móti "rangra" spurninga.
Ali G er brautryðjandi í þessum efnum. Kemur til dyranna klæddur eins og fífl en er snillingur. Hann spyr út í hött og kemur viðmælendum sínum stöðugt að óvörum og fær þá þannig til að gefa rétt svör við röngum spurningum. Það segir allt sem segja þarf hvernig Ali tók á bandarískum herforingja í liðinni viku. Hann ræddi mikið um dásemdir stríðs og ofbeldis og árásarstríð Bandaríkjanna á Kanada var honum stöðugt ofarlega í huga. Herforinginn kannaðist þó ekkert við fyrirhugað stríð. Og af hverju?
"Kanadamenn eiga ekkert sem okkur langar í." Svo mörg voru þau orð og segja allt um stríðsbrölt Bush Bandaríkjaforseta.
Ali G kann að spyrja rangra spurninga og fá réttu svörin.

Fréttablaðið.

Íslenskur sjónvarpsmarkaður er orðinn yfirfullur af stöðvum sem bítast á um athygli áhorfendahóps sem myndi ekki nægja til að manna meðal smábæ í Bandaríkjunum og hylli enn færri auglýsenda. Flestar stöðvarnar byggja dagskrá sína á engilsaxnesku skemmtiefni og þurfa að sætta sig við það að RÚV er í ríkisverndaðri samkeppni við þær um þetta efni og blóðmjólkar auglýsingamarkaðinn og yfirbýður hinar stöðvarnar um leið í innkaupum á amerískum spennu- og gamanþáttum með fulltingi skylduáskriftar og aukafjárveitinga.

Sjónvarpsmarkaðsspekingar vilja margir hverjir meina að Ríkisútvarpið muni drepa niður allan annan sjónvarpsrekstur ef stjórnvöld taki ekki af skarið og kippi því út af auglýsingamarkaði. Menn lifa og starfa í þrúgandi ótta og andúð á RÚV og eiga þá ósk heitasta að frjálshyggjugosar reki fleyg í hjarta þess svo minni spámenn fái þrifist í sjónvarpsrekstri.
Maður sér alveg Markús Örn Antonsson fyrir sér eins og blóðsugugreifann Drakúla í kastalanum sínum á Efstaleiti á meðan talsmenn Skjás Eins, Stöðvar 2 og frjálsrar samkeppni flykkjast eins og kotbændur með heygaffla og kyndla að óvininum sem varð til aftur í grárri forneskju.
Talandi um blóðsugur þá hefur BBC, sem ar almennilegt ríkisútvarp, framleitt sjónvarpsþætti um rómantíska uppreisnarsegginn Lord Byron sem er einmitt talinn fyrirmyndin að sjálfum Drakúla. Væri ekki ráð að RÚV sinnti meintu menningarhlutverki sínu og sýndi þessa þætti hið snarasta og þjónaði þannig þeim þrönga hópi sem fær velgju af sápuóperum og léti kotbændunum eftir enskan fótbolta, kynlíf í stórborgum og annað sem pöpullinn kann vel að meta?

Fréttablaðið.

Jóladagatal Sjónvarpsins hefur fest sig í sessi sem ómissandi undanfari jólanna, rétt eins og aðventukransinn og skórinn úti í glugga. Sjónvarpið hefur dottið niður á það snjallræði að láta dagatalsþætti nokkurra ára ganga í hringrás. Þetta er kannski gert í sparnaðarskyni en kemur ekki að sök þar sem það nægir að láta um sex ár líða á milli endursýninga. Þá eru flestir þeir sem voru börn við frumsýningu að skríða á gelgjuskeiðið og ný kynslóð tekur efninu fagnandi.

Það varð uppi fótur og fit þegar það spurðist út að Klængur sniðugi yrði endursýndur í ár. Dóttir mín, sem var sex ára þegar Klængur var sýndur síðast, tilkynnti bróður sínum, sem þá var ófæddur, með miklum tilþrifum að hann ætti góðar stundir í vændum fyrir framan sjónvarpið næstu vikurnar.
Það gekk eftir og sá stutti hefur gónt opinmynntur og andaktugur á hrakfarir uppfinningamannsins Klængs sniðuga sem er að leita að unnustu sinni henni Lovísu með lærin þykku.
Það eina sem drengurinn getur fundið að þessu er hversu þættirnir eru stuttir enda er allt annað skothelt: sagan, brúðurnar, leikraddirnar, tónlistin og leikmyndin. Klængur sniðugi og brúðuleikurinn Jól á leið til jarðar, sem var gerður í Litháen, bera af öðrum jóladagatalsþáttum og sjálfsagt eru margir farnir að telja dagana þar til englarnir Pú og Pa fá annað tækifæri til að stytta biðina eftir jólunum og það er engin spurning að Klængurn sniðugi verður aufúsugestur aftur eftir sex til sjö ár. Þessir þættir eru hreinlega dæmi um árstíðabundna klassík og barnaefni gerist ekki mikið betra.

Fréttablaðið