Föstudagur, 12. desember 2003
Íslenskur sjónvarpsmarkaður er orðinn yfirfullur af stöðvum sem bítast á um athygli áhorfendahóps sem myndi ekki nægja til að manna meðal smábæ í Bandaríkjunum og hylli enn færri auglýsenda. Flestar stöðvarnar byggja dagskrá sína á engilsaxnesku skemmtiefni og þurfa að sætta sig við það að RÚV er í ríkisverndaðri samkeppni við þær um þetta efni og blóðmjólkar auglýsingamarkaðinn og yfirbýður hinar stöðvarnar um leið í innkaupum á amerískum spennu- og gamanþáttum með fulltingi skylduáskriftar og aukafjárveitinga.
Sjónvarpsmarkaðsspekingar vilja margir hverjir meina að Ríkisútvarpið muni drepa niður allan annan sjónvarpsrekstur ef stjórnvöld taki ekki af skarið og kippi því út af auglýsingamarkaði. Menn lifa og starfa í þrúgandi ótta og andúð á RÚV og eiga þá ósk heitasta að frjálshyggjugosar reki fleyg í hjarta þess svo minni spámenn fái þrifist í sjónvarpsrekstri.
Maður sér alveg Markús Örn Antonsson fyrir sér eins og blóðsugugreifann Drakúla í kastalanum sínum á Efstaleiti á meðan talsmenn Skjás Eins, Stöðvar 2 og frjálsrar samkeppni flykkjast eins og kotbændur með heygaffla og kyndla að óvininum sem varð til aftur í grárri forneskju.
Talandi um blóðsugur þá hefur BBC, sem ar almennilegt ríkisútvarp, framleitt sjónvarpsþætti um rómantíska uppreisnarsegginn Lord Byron sem er einmitt talinn fyrirmyndin að sjálfum Drakúla. Væri ekki ráð að RÚV sinnti meintu menningarhlutverki sínu og sýndi þessa þætti hið snarasta og þjónaði þannig þeim þrönga hópi sem fær velgju af sápuóperum og léti kotbændunum eftir enskan fótbolta, kynlíf í stórborgum og annað sem pöpullinn kann vel að meta?
Fréttablaðið.
| 14:40 |