Miðvikudagur, 17. desember 2003
Það hefur verið sárt að horfa upp á uppáhaldsþættina sína um Frasier vera að þynnast upp hægt og rólega. Þessir þéttu og feykivel skrifuðu 25 mínútna farsar hafa í gegnum árin verið með því allra besta í sjónvarpinu. Þetta er búið og kostulegar persónurnar og frábærir leikarar vaða nú elginn í þáttum sem rétt lafa yfir meðallagi.
Sagan hefur að vísu sýnt mönnum það að allur vindur er úr bandarískum gamanþáttum eftir að aðalpersónur sem hafa borið eldheita ást hvor til annarar í áraraðir ná loks saman. Brúðkaupsþáttur Niles og Daphne hefði því með réttu átt að vera sá síðasti.
Ástandið er allt annað og miklu betra hjá öðrum góðkunningjum manns síðasta áratuginn. Simpson fjölskyldan er í banastuði og sýnir engin ellimerki. Hómer er sígildur rétt eins og hin gríski nafni hans.
Spaugstofan er einnig komin til ára sinna og hefur verið álíka iðinn við kolann síðustu árin og gula vísitölufjölskyldan og snobbaði útvarpsgeðlæknirinn. Ég sneri að vísu baki við henni fyrir mörgum árum og hef ekki talið mig vera að missa af miklu en er að endurskoða þá afstöðu eftir að hafa séð síðustu tvo þætti. Spaugstofan virðist enn þá vera fyndinn nema hún afsanni ástarregluna og hjónaband Framsóknar- og Sjálfstæðisflokks sé einfaldlega óþrjótandi uppspretta góðra brandara.
| 14:47 |