Hrafn Gunnlaugsson er ómissandi tannhjól í gangvirki þjóðfélagsins, hvað svo sem fólki kann að finnast um kvikmyndirnar hans. Hrafni er eðlislægt að stuða, vekja umræður og deilur og slíkir menn eru þyngdar sinnar virði í gulli.

Það vissu því allir fyrirfram að það myndi verða hasar í kringum nýjustu afurð hans, Opinberun Hannesar, áður en hún kom fyrir sjónir áhorfenda.
Sjálfur lét ég fyrri verk Hrafns ekki draga úr væntingum mínum til nýju myndarinnar og beið spenntur eftir þeim glímutökum sem Hrafn ætlaði að taka á eftirlitssamfélaginu, enda sjálfur svo taugaveiklaður að ég hef ekki keypt áfengi, hamborgara, prósakk né klámblöð árum saman án þess að greiða fyrir með reiðufé af ótta við að veilusögu minni sé haldið saman innan veggja andlitslausrar stofnunnar. Vonbrigði mín með Hannes urðu því nokkur.
Grunnhugmyndin var góð en frágangurinn og úrvinnslan brást. Það hélt ég að minnsta kosti þangað til ég sá Hrafn útskýra verk sitt og vinnubrögð í Kastljósinu á þriðjudaginn. Slæm gagnrýni hefur auðvitað aldrei bitið á Hrafni enda hefur hann lýst því yfir að það " versta sem listamaður gerir er að búa til verk sem öllum er sama um." Þessi baktrygging er skotheld og Hrafn hefur því í raun aldrei beðið ósigur. Það hlýtur samt að vera leiðinlegt fyrir listamann að þurfa að útskýra verk sitt fyrir skini skroppnum áhorfendum þar sem um leið er ljóst að þessir aðilar eru ekki á sömu bylgjulengd og samræða þeirra er rokinn út í veður og vind.
Hrafn minnti því á það í Kastljósinu að enginn er spámaður í eigin föðurlandi. Það er hins vegar allt í lagi í hans tilfelli. Leiðréttingin á eftir að koma að utan og þegar útlendingar hampa Opinberun Hannesar fyrir það sem hún er munum augu okkar opnast fyrir snilligáfu þessa listamanns sem við virðumst aldrei ætla að læra að meta.

Fréttablaðið