Það var vel til fundið hjá Jóni Ársæli Þórðarsyni að slást í för með Nirði P. Njarðvík, Össuri Skarphéðinssyni og félögum til Tógó í Afríku og leggja tvo þætti af Sjálfstæðu fólki undir afrakstur ferðarinnar. Njörður er aðalsprautan hjá samstökunum SPES á Íslandi en markmið samtakana er að skjóta skjólshúsi yfir munaðarlaus börn í Tógó með því að reisa svokölluð barnaþorp. Össur er genginn til liðs við Njörð og hefur tekið af öll tvímæli um að stjórnmálamenn geti frekar látið gott af sér leiða utan veggja þinghússins en innan þess. Uppbygging barnaþorpsins hefur gengið vonum framar og nú hafa um 50 börn fengið skjól hjá SPES og Njörður og Össur hyggja á frekari landvininga börnum til heilla í Afríku.

Samtökin þurfa á velvilja og fjárframlögum almenings og fyrirtækja að halda eigi þau að geta haldið áfram að reisa þessi athvörf sem eru þegar farin að bjarga mannslífum. Þetta innlegg Jóns Ársæls er því þarft innlegg í umræðuna á tímum þar sem peninga- og einstaklingshyggjan drottnar yfir öllu og þeir sem eru iðnastir við að skara elda að eigin köku eru hafnir til skýjanna í fjölmiðlum á meðan þeir sem enn nenna að hugsa um þá sem minna mega sín eru litnir hornauga sem hálfgerðir kjánar.

Rétt eins og Jóni Ársæli tókst að vekja einhverjar kenndir jákvæðar upp hjá mér hefur Agli Gilzenegger tekist að drepa niður öflugustu frumhvöt mannskepnunnar þegar ég er annars vegar. Þátturinn hans Kallarnir á sirkus hefur ýmislegt til síns ágætis en að láta sér detta til hugar að fá söngvarann Geir Ólafsson til þess að kenna karlmönnum hvílubrögð er galin. Geir er sjálfsagt eitthvað til lista lagt en kynfræðsla er ekki hans sterkasta hlið og eftir að hafa horft á hann djöflast á uppblásinni dúkku á húddi bifreiðar á mánudag er ég orðin afhuga kynlífi og get varla hugsað mér nokkuð jafn óaðlaðandi að maður tali ekki um óspennandi.

Það er brjálað að gera í sjónvarpsglápinu þessa dagana, svo mikið að það er eiginlega full vinna að fylgjast með öllum kræsingunum sem sjónvarpsstöðvarnar bera á borð. Þetta oframboð er samt eiginlega pirrandi þar sem sjónvarpsveturinn hefur verið frekar magur og leiðinlegur þannig að maður hefur neyðst til þess að lesa bækur og blanda geði við fólk. Svo hrúgast yfir mann í einni svipan Lost, Desperate Housewives, 24, Rome, My Name is Earl, ný Sipsons sería og ég veit ekki hvað og hvað. Þannig að nú er maður ekki mönnum sinnandi, les ekki stafkrók og sefur í sófanum. Er ekki nokkur leið að jafna þetta út þannig að fíklar eins og ég geti lifað sæmilega eðlilegu lífi allan ársins hring?

Hvað um það. Desperate Desperate Housewives koma sterkar inn og virðast ætla að halda athygli manns áfram. Það var komin þreyta í Lost undir lok fyrsta árgangsins og maður sá ekki fyrir sér að úthaldið myndi endast mikið lengur. Nýja röðin byrjar þó með fítonskrafti og framhaldið lofar góðu þó ég treysti mér enn ekki til að útiloka það að þetta renni út í tóma steypu.

Jack Bauer hjakkar enn í klisjunum í 24 en það vill bara svo skemmtilega til að þegar klisjur eru rétt matreiddar er fátt skemmtilegra. Hasarinn er í botni nú þegar og Bauer er stokkinn ljóslifandi inn í Die Hard stælingu. Allt í góðu með það. Þá er gaman að velta fyrir sér hvurslags aldarspegill þættirnir eru en þeir ganga allir út á hryðjuverkaógn og stríð gegn terroristum. Svona voða svipað og líf okkar allra um þessar mundir. Þá er það varla tilviljun að forseti Bandaríkjanna er forheimskur apaköttur. Skáldskapurinn er alltaf að stæla raunveruleikann.

Þættirnir sem Stöð 2 sýnir um Rómarveldi virðast vera býsna vel heppnaðir og þarf svo sem engan að undra þar sem saga Rómar er vægast sagt krassandi og safarík. Þá er það þáttunum óneitanlega til framdráttar að þeir eru framleiddir af kapalstöðinni HBO og því má ganga lengra í ofbeldi og kynlífi en gengur og gerist amerískum sjónvarpsþáttum sem hugsaðir eru til sýninga í opinni dagskrá á landsvísu. Mátuleg bersögli á ákaflega vel við í þessu tilfelli enda vandséð að hægt sé að gera sukki, svínaríii, launmorðum og stríðsrekstri Rómverja sómasamleg skil án þess að sulla blóði og flagga beru holdi.

Þættirnir lýsa uppgangi Júlíusar Sesars og það verður ekki af honum tekið að hann var eðaltöffari, skarpgreindur og herkænn. Sesar er samt ekki eina persónan sem heillar þarna og þannig er mér ákaflega umhugað um ræðuskörungana Cató og Cicero en orðsnilld þeirra hefur lifað í gegnum mannkynssöguna rétt eins og hernaðarafrek Sesars. Það þarf ekki alltaf að bregða brandi til þess að vera töff.

Stærsti kosturinn við Rómarþættina finnst mér þó sá að þeir hafa vakið hjá mér forvitni og fengið mig til þess að rifja upp mannkynssöguna sem ég las í MR fyrir margt löngu. Nú ligg ég í sófanum fyrir framan sjónvarpið á sunnudagskvöldum með Rómarveldi I-II í fanginu og má varla vera að því að fylgjast með framvindunni á skjánum vegna þess hversu upptekinn ég er við að fletta í nafnaskránni og sannfæra mig um heimildagildi þáttanna. Hingað til virðist vera farið nokkuð vel með staðreyndir þannig að nú er ekkert annað að gera en vona að þættirnir teygi sig svo langt að Kleópatra fái sitt pláss og bíða eftir að Markús Antóníus taki í lurginn á Brútusi og Oktavíanus litli vaxi úr grasi og verði Ágústínus.

Jamm, það er fjör í Róm og spennan magnast þó endalokin muni koma jafn mikið á óvart og þegar Titanic sökk í samnefndri kvikmynd.