Ég vakti yfir Óskarnum aðfaranótt mánudagsins. Þetta er eitthvað sem maður hefur gert skilyrðislaust frá því Stöð 2 gerði þá byltingu að bjóða upp á veisluna í beinni. Þótt það megi finna Óskarsverðlaununum ýmislegt til foráttu, til dæmis það að þau eru alls ekki marktækur mælikvarði á hæfileika og gæði, þá eru þau engu að síður árshátíð kvikmyndaáhugafólks.

Verðlaunaafhendingin er vitaskuld hlaðin glamúr og innihaldslausum glæsileik að hætti Hollywood sem felur að vísu í sér að hún á að vera hin besta skemmtun. Mér varð því illa brugðið þessa nótt þar sem mér hundleiddist yfir þessu öllu saman. Samt hafa sjaldan jafn margar góðar myndir keppt um stytturnar. Spennan var að vísu í lágmarki og allt fór þetta meira og minna eins og spár gerðu ráð fyrir. Þá er ekki heldur við kynninn að sakast þar sem Jon Stewart var þrælgóður, beittur og kaldhæðinn. Miklu betri en þeir sem hafa reynt að fylla skarð Billy Crystal hingað til.
Þetta virðist því allt hafa verið eins og best verður á kosið en mér leiddist samt. Ég hlýt því að spyrja mig hvort vandinn liggi mín megin en ekki Akademíunnar. Er ég orðinn svona gamall og fúll að ég get ekki skemmt mér yfir útsendingu sem ég hef beðið eftir mánuðum saman?
Ég veit það ekki en hallast þó að því að vandinn liggi hjá stjörnunum sem kynna verðlaun og taka á móti þeim. Það var kannski meira trukk í liðinu fyrir nokkrum árum. Það virðist enginn þora eða nenna að bregða á leik lengur. Jack Palance gerði einu sinni armbeygjur á sviðinu, Christopher Walken hefur farið með kostulegar eftirhermur og Cher hefur ítrekað slegið mann kaldan með kjólaskrímslum sínum. Nú koma bara allir og lesa línurnar sínar af skjá og þetta er orðið gerilsneytt. Ég naut þess ekki einu sinni að fylgjast með þessum Ólympsgoðum nútímans stíga til jarðar á rauða dregilinn og leyfa þeim dauðlegu að snerta sig.
Ég vona að þetta hafi verið einsdæmi og mun vinna í sjálfum mér til þess að geta notið þessa að ári og vona að Hollywood-liðið geri slíkt hið sama.

Sápuóperurnar The Bold and the Beautiful og Leiðarljós eru skólabókardæmi um dagsbirtusápur. Maður sér enga vitglóru í því að slíkt og annað eins skuli yfirleitt framleitt og enn síður að boðið sé upp á þetta drasl á dagskrám sjónvarpsstöðva.

Sápuóperurnar The Bold and the Beautiful og Leiðarljós eru skólabókardæmi um dagsbirtusápur. Maður sér enga vitglóru í því að slíkt og annað eins skuli yfirleitt framleitt og enn síður að boðið sé upp á þetta drasl á dagskrám sjónvarpsstöðva. Þetta er stórmóðgun við þá sem hafa tíma og nennu til þess að horfa á sjónvarp á venjulegum vinnutíma. Þar sem ósköpin eru ættuð frá Bandaríkjunum má samt ætla að einhverjir markaðsspekingar þar í landi hafi reiknað það út að fólk sem horfir á sjónvarp á daginn sé heimskara en þeir sem falla í dauðadá fyrir framan kassann að kvöldi dags. Þetta er líklega reginfirra og á áreiðanlega ekki við á Íslandi enda hefur það margsýnt sig að útkoman verður í meira lagi brengluð þegar Íslendingum er þröngvað inn í amerískar markaðsformúlur.
Mér fannst ég í það minnsta ekkert vitlausari um daginn þegar ég lá veikur heima í viku og hafði helst Stöð 2 til að stytta mér stundir. Það kom líka á daginn að Stöð 2 sinnir bara þessu hlutverki með nokkrum sóma. Sápuviðbjóðurinn er auðvitað til staðar en endursýningar á innlendu efni og gamanþáttum af kvölddagskránni gera dagglápið bærilegt og vel það.
Þá verður líka að segja Stöð 2 það til hróss að hún er eina stöðin sem heldur úti dagskrá frá morgni langt fram eftir nóttu. Sjónvarpsstöðvarnar eiga að taka hlutverk sitt sem afþreyingarmiðlar og tímaþjófar alvarlega og bjóða upp á eitthvað ananð en tónlistarmyndbönd yfir blánóttina.
Þá er vert að minnast sérstaklega á suður-amerísku sápuna My Sweet Fat Valentina, algeran gullmola sem leynist í dagskrá stöðvarinnar á daginn. Þetta eru bráðfyndnir þættir með kúnstugum persónum og langt yfir The Bold and the Beautiful hafnir. Bold and the Beautiful er þar fyrir utan algert öfugmæli þar sem allir sem þar koma við sögu eru frekar ófríðir. Hjá Valentínu eru allir hins vegar bráðhuggulegir. Dömurnar flottar og gaurarnir vörpulegir. Samkvæmt amerísku skilgreiningunni ætti að flytja Valentínu og félaga beint yfir á kvölddagskrána.