Framleiðendur The Sopranos hafa tekið þveröfugan pól í hæðina og hika ekki við að gera hlé á framleiðslunni í svona eins og eitt ár og mæta svo tvíefldir til leiks. Biðin eftir sjöttu þáttaröðinni hefur verið bæði löng og ströng. Þættirnir eru byrjaðir að rúlla í Bandaríkjunum en áhorfið á þá hefur snarminnkað milli þáttaraða. Biðin hefur sjálfsagt verið of löng og þolinmæði fylgispakra áhorfenda loks þrotið. Ríkisútvarpinu væri því nær að reyna ekki frekar á langlundargeð íslenskra áhangenda Tónýs og drífa þættina á skjáinn.
Stöð 2 hefur sýnt gott fordæmi í þessum efnum en íslenskir áhorfendur eru aðeins fimm klukkustundum á eftir bandarískum í æsispennuþáttunum 24. Svona á þetta að vera. Slugsagangur í innkaupum á eftirsóttu sjónvarpsefni hvetur þar að auki til lögbrota þar sem fólk getur ekki annað en freistast til þess að sækja efnið á netið þegar þolinmæðina þrýtur.
Næstsíðasti þátturinn um uppgang Sesars í Róm var kynngimagnaður og maður varð beinlínis uppnuminn þegar útlimir og höfuð fuku í allar áttir á hringleikvanginum. Það er ekki á hverjum degi að maður fær svona hressan splatter í sjónvarpi. Félagarnir Lucius Vorenus og Titus Pullo sýndu svo um munar hvers virði heiður og vinátta vegur þungt þegar þeir sneru bökum saman og slátruðu heilli hjörð skylmingaþræla. Russell Crowe verður aldrei annað en lítill og pirraður Ástrali eftir djöfulganginn í Pullo. Ekki ætla ég að afþakka svona blóðbað en verst samt að ofbeldið kemur í veg fyrir að maður geti notað þessa snilldarþætti til að tendra söguáhuga hjá krökkunum.