Það er enginn skortur á bjánalegur rusli í sjónvarpinu þegar raunveruleikasjónvarpsþættir eru annars vegar. Þetta undarlega þáttaform hefur tekið fyrir og skrumskælt flesta þætti mannlegrar tilveru en sennilega eru brúðkaupsþættirnir, Já og Whose Wedding is it Anyway, dapurlegastir.

Í þeim er fylgst með fólki gera mestu reginskyssu lífs síns með því að ganga í það heilaga með svo miklu auglýsingaskrumi og ömurlegri framsetningu sykurhúðaðra tilfinninga að aumingjahrollurinn hríslast um mann í viku slysist maður til að horfa á einn þátt. Áherslan er mest á umbúðirnar og þættirnir gera því fátt eitt annað en að staðfesta mann í þeirri trú að hjónabandið og ekki síst brúðkaupið sé skrípaleikur þar sem allt snýst um leiktjöld, búninga og sviðsframkomu.

Flest fólk stofnar þó sjálfsagt til hjónabands af heilum hug en athöfnin, veislan, sem helst þarf að kosta í það minnsta milljón, og heitstrengingin sem hún snýst um byggir á misskilningi og þeirri blekkingu að mannskepnan sé einkvænisdýr. Þær enda því sjálfsagt ansi margar „sjónvarpsbrúðkaupsveislurnar“ með skilnaði og þá er nú stóri dagurinn, blúndum prýddur í blómahafi, orðinn að dýru spaugi.

Þá getur tæpast verið raunverulegur áhugi fyrir sjónvarpsefni af þessu tagi í þjóðfélagi sem er beinlínis fjandsamlegt hjónabandinu. Skattkerfinu og félagslega apparatinu virðist oft á tíðum beinlínis beint gegn hjónabandinu þannig að það er ekki heiglum hent að hanga saman í vígðri sambúð.

Hjónabandið yrði hins vegar vitaskuld dans á rósum ef heimur raunveruleikasjónvarpsins væri sannur. Þá gæti maður hringt á ofurfóstrur þegar ofvirk börnin kæfa hjónabandssæluna, fimm sérþjálfaðir hommar myndu laga útlit manns og atgervi að kröfum eiginkonunnar og þegar VISA-reikningurinn fer í lögfræðing sækir maður bara um vinnu sem lærlingur hjá Donald Trump og græjar málin með eingreiðslu.

Ég mun aldrei viðurkenna að ég horfi á Rockstar: Supernova mér til ánægju og yndisauka enda fæ ég ekkert út úr því að hlusta á amatöra djöflast á sígildum slögurum sem helstu hetjur rokksögunnar hafa gert ódauðleg. Er enn að jafna mig eftir að hafa horft upp á einhvern stórundarlegan hobbita með fáránlega augnmálningu slátra Stones-laginu Paint it Black. Mick Jagger lagðist veikur í kjölfarið og þarf engan að undra.

Starfsins vegna legg ég það þó á mig að sitja fram eftir nóttu undir þessum ósköpum þar sem við Íslendingar eigum okkar fulltrúa þarna. Ég vissi nú ekkert hver Magni var áður en Supernova-ævintýrið hans hófst en hann má eiga það að hann ber af keppinautunum. Hann skákar þeim á flestum sviðum og býr yfir breidd, hæfileikum og háttprýði sem hin skortir. Þau trompa hann hins vegar í tilgerð og hroka þannig að hann verður væntanlega kominn heim eftir tvær til þrjár vikur þó hann sé í náðinni hjá rokkhundunum þremur sem ráða örlögum keppenda.

Það segir auðvitað sitt um úrvalið að íslensk sveitaballakempa skuli skyggja á þá fulltrúa milljónaþjóða sem mættir eru til leiks. Það vantar bara illu heilli allt rokk í okkar mann og þess vegna mun hann ekki þurfa að bergja á þeim beiska kaleik að starfa með þessum þremur útbrunnu rokkhundum. Það er að vísu ákveðin þversögn fólgin í þessu þar sem það kom í ljós á miðvikudagskvöld að Supernova eru óttalegar kerlingar. Goðin tróðu upp í þættum í gær og voru ekki harðari en svo að Loverboy voru þyngri á sínum tíma.

Skemmtigildi þáttanna felst annars fyrst og fremst í frummanninum Tommy Lee sem er greinilega alveg jafn vitlaus og slúðurfregnir hafa gefið til kynna í gegnum árin. Villimaðurinn úr Motley Crue er orðinn að gömlum, sorglegum kalli en það gleður mig alltaf að horfa upp á útbrunnið lið reyna að klóra í bakkann.

Unglingasápan Beverly Hills 90210 er dásamlegt sjónvarpsefni. Þeir voru ekki merkilegur pappír þegar þeir voru frumsýndir á tíunda áratugunum og hafa elst hræðilega en samt get ég ekki stillt mig um að fylgjast með ósköpunum.
Ég var of gamall fyrir þættina á sínum tíma og það ætti því að vera enn fjarri mér að horfa á þá núna þegar ég nálgast fertugt. Það er bara eitthvað svo yndislega hallærislegt við þetta allt saman og stundum er rusl frábær afþreying.

Þarna leikur fólk á þrítugsaldri 18 ára unglinga sem glíma við öll þau innantómu vandamál sem fylgja því að vaxa úr grasi. Allt er þetta afgreitt snaggaralega á mjög svo fyrirsjánlegan hátt í Beverly Hills og þannig hef ég lært það á nokkrum vikum að það megi ekki stela úr búðum, að AA samtökin geti bjargað mannslífum, að það sé ávísun á vandræði að byrja með fyrrverandi kærasta bestu vinkonu sinnar, að hörundsdökkir krakkar úr fátæktrahverfum geti verið jafn góðir námsmenn og hvít börn ríka fólksins, að hommar séu líka fólk, að það sé allt í lagi að tala við og snerta fólk með AIDS, að sannleikurinn sé sagna bestur og að það að taka ábyrgð á gjörðum sínum geri mann að meiri og betri manni.

Öll eru þessi viðfangsefni vel þess virði að gefa gaum en þau eru öll afgreitt af sama metnaði og natni og amerískir skyndibitar þannig að fallegur boðskapurinn hittir sjaldnast í mark. Sjálfsagt hefur handritshöfundunum gengið gott eitt til en sápuópera um vonir og væntingar hvítra krakka í gerviveröld Hollywoodsins er ekki heppilegt kennsluefni í lífsleikni.

Ég efast því um að ég væri betri maður í dag ef ég hefði horft á Beverly Hills fyrir 14 árum af sama áhuga og ég geri nú en batnandi englum er best að lifa og það er aldrei of seint að byrja að læra. Kannski nær maður þessu á gamals aldri.

Þær eru tvær Pamelurnar sem hafa unnið hjarta mitt í gegnum sjónvarp. Pamela í Dallas og Pamela Anderson. Mér þykir ákaflega vænt um þær báðar en stend þó fastur á því að þetta hafi ekkert með ytra útlit þeirra að gera. Þær eru ekki heldur holdgervingar kvenmyndar eilífðar­innar í mínum huga þó í þeim hlutgerist fortíðarþráin sem sækir fastar að mér eftir því sem árunum fjölgar.

Pamela í Dallas var stóra ástin í lífi mínu í frumgelgju og ég get ekki enn haldið aftur af tárunum þegar ég fylgist með hremmingum hennar í gömlum Dallasþáttum á DVD. Þá minnist ég löngu liðinna tíma en þegar hún átti hjarta mitt var lífið einfalt og áhyggjulaust.

Það er ekki alveg jafn mikil rómantík yfir minningum mínum um nöfnu hennar Anderson en hún gerði talsvert af því að líkna mér í þynnku á laugardagseftirmiðdögum þegar hún sprangaði um í rauðum sundbol í Baywatch. Þeir sem sjá ekkert nema yfirborðið telja sjálfsagt víst að samband okkar hafi að einhverju leyti verið sexúelt en það er af og frá þó ég sakni enn sundbolaáranna. Þetta er alveg platónskt enda les Pamela Jung og Freud og er svo miklu meira en sílíkon og gervineglur.

Pamela er því hvergi betur geymd en í bókabúð og þess vegna fer hún fyrirhafnarlaust á sínum allkunnu kostum í þáttunum Stacked á Sirkus. Þar leikur hún paródíu af sjálfri sér; blondínu sem hefur störf í bókaverslun eftir að hún hættir með húðflúruðum þungarokkara sem er jafnvel heimskari en hennar fyrrverandi ektamaður Tommy Lee.
Það þarf vitsmunaþroska og góðar gáfur til þess að geta gert grín að sjálfum sér. Pamela hefur fengið þessar guðsgjafir og það er fyrst og fremst fyrir andlega eiginleika sem hún öðlast framhaldslíf á skjánum í Stacked löngu eftir að Strandvörðunum skolaði út á hafsauga. Það er nefnilega heilmikið spunnið í Pamelu og Stacked og það þarf enginn að segja mér að það sé aðeins manngerður líkami Pamelu sem laði mig og aðra að þáttunum.