Þarna leikur fólk á þrítugsaldri 18 ára unglinga sem glíma við öll þau innantómu vandamál sem fylgja því að vaxa úr grasi. Allt er þetta afgreitt snaggaralega á mjög svo fyrirsjánlegan hátt í Beverly Hills og þannig hef ég lært það á nokkrum vikum að það megi ekki stela úr búðum, að AA samtökin geti bjargað mannslífum, að það sé ávísun á vandræði að byrja með fyrrverandi kærasta bestu vinkonu sinnar, að hörundsdökkir krakkar úr fátæktrahverfum geti verið jafn góðir námsmenn og hvít börn ríka fólksins, að hommar séu líka fólk, að það sé allt í lagi að tala við og snerta fólk með AIDS, að sannleikurinn sé sagna bestur og að það að taka ábyrgð á gjörðum sínum geri mann að meiri og betri manni.

Öll eru þessi viðfangsefni vel þess virði að gefa gaum en þau eru öll afgreitt af sama metnaði og natni og amerískir skyndibitar þannig að fallegur boðskapurinn hittir sjaldnast í mark. Sjálfsagt hefur handritshöfundunum gengið gott eitt til en sápuópera um vonir og væntingar hvítra krakka í gerviveröld Hollywoodsins er ekki heppilegt kennsluefni í lífsleikni.

Ég efast því um að ég væri betri maður í dag ef ég hefði horft á Beverly Hills fyrir 14 árum af sama áhuga og ég geri nú en batnandi englum er best að lifa og það er aldrei of seint að byrja að læra. Kannski nær maður þessu á gamals aldri.