Pamela í Dallas var stóra ástin í lífi mínu í frumgelgju og ég get ekki enn haldið aftur af tárunum þegar ég fylgist með hremmingum hennar í gömlum Dallasþáttum á DVD. Þá minnist ég löngu liðinna tíma en þegar hún átti hjarta mitt var lífið einfalt og áhyggjulaust.

Það er ekki alveg jafn mikil rómantík yfir minningum mínum um nöfnu hennar Anderson en hún gerði talsvert af því að líkna mér í þynnku á laugardagseftirmiðdögum þegar hún sprangaði um í rauðum sundbol í Baywatch. Þeir sem sjá ekkert nema yfirborðið telja sjálfsagt víst að samband okkar hafi að einhverju leyti verið sexúelt en það er af og frá þó ég sakni enn sundbolaáranna. Þetta er alveg platónskt enda les Pamela Jung og Freud og er svo miklu meira en sílíkon og gervineglur.

Pamela er því hvergi betur geymd en í bókabúð og þess vegna fer hún fyrirhafnarlaust á sínum allkunnu kostum í þáttunum Stacked á Sirkus. Þar leikur hún paródíu af sjálfri sér; blondínu sem hefur störf í bókaverslun eftir að hún hættir með húðflúruðum þungarokkara sem er jafnvel heimskari en hennar fyrrverandi ektamaður Tommy Lee.
Það þarf vitsmunaþroska og góðar gáfur til þess að geta gert grín að sjálfum sér. Pamela hefur fengið þessar guðsgjafir og það er fyrst og fremst fyrir andlega eiginleika sem hún öðlast framhaldslíf á skjánum í Stacked löngu eftir að Strandvörðunum skolaði út á hafsauga. Það er nefnilega heilmikið spunnið í Pamelu og Stacked og það þarf enginn að segja mér að það sé aðeins manngerður líkami Pamelu sem laði mig og aðra að þáttunum.