Starfsins vegna legg ég það þó á mig að sitja fram eftir nóttu undir þessum ósköpum þar sem við Íslendingar eigum okkar fulltrúa þarna. Ég vissi nú ekkert hver Magni var áður en Supernova-ævintýrið hans hófst en hann má eiga það að hann ber af keppinautunum. Hann skákar þeim á flestum sviðum og býr yfir breidd, hæfileikum og háttprýði sem hin skortir. Þau trompa hann hins vegar í tilgerð og hroka þannig að hann verður væntanlega kominn heim eftir tvær til þrjár vikur þó hann sé í náðinni hjá rokkhundunum þremur sem ráða örlögum keppenda.

Það segir auðvitað sitt um úrvalið að íslensk sveitaballakempa skuli skyggja á þá fulltrúa milljónaþjóða sem mættir eru til leiks. Það vantar bara illu heilli allt rokk í okkar mann og þess vegna mun hann ekki þurfa að bergja á þeim beiska kaleik að starfa með þessum þremur útbrunnu rokkhundum. Það er að vísu ákveðin þversögn fólgin í þessu þar sem það kom í ljós á miðvikudagskvöld að Supernova eru óttalegar kerlingar. Goðin tróðu upp í þættum í gær og voru ekki harðari en svo að Loverboy voru þyngri á sínum tíma.

Skemmtigildi þáttanna felst annars fyrst og fremst í frummanninum Tommy Lee sem er greinilega alveg jafn vitlaus og slúðurfregnir hafa gefið til kynna í gegnum árin. Villimaðurinn úr Motley Crue er orðinn að gömlum, sorglegum kalli en það gleður mig alltaf að horfa upp á útbrunnið lið reyna að klóra í bakkann.