Það segir líklega meira um mig en dagskrár sjónvarpsstöðvanna að ég endist ekki yfir neinu öðru en endursýningum á gömlu efni. Það er mér samt sem áður hulin ráðgáta hvað veldur endalausu framboði á matreiðsluþáttum, þáttum um ævintýri sjáenda og miðla og þætti sem gerast á spítölum.

Þættir af þessu tagi fyrirfinnast að ég held á hverri einustu sjónvarpsstöð en ég neita samt að trúa því að eftirspurnin sé jafn mikil og framboðið. Nú eru spítalar til dæmis ömurlegir og niðurdrepandi staðir og þangað álpast maðru helst ekki nema af illri nauðsyn. Góður matur getur verið ágætur rétt á meðan maður borðar hann en annars er hann hundleiðinlegur, ekki síst þegar maður horfir á aðra elda hann og éta í sjónvarpi. Miðlar geta svo sem verið ágætir en ég minnist þess ekki að hafa séð áhugaverðan þátt um sjáanda síðan Lance Henriksen fór á kostum í spennuþáttunum Millenium. Patricia Arquette í The Medium, Jennifer Love Hewitt í Ghost Whisperer og Anthony Michael Hall í The Dead Zone standa þeim gamla langt að baki í öllu sínu handanheimaflippi.

Þar fyrir utan virðast flestir sakamálaþættir vera steyptir í sama mót nú til dags og það kemur æ sjaldnar fyrir að þeir komi manni á óvart. Spennan og óvissan er meiri í beinum útsendingum frá golfmótum.
Maður tekur því endursýningum á Fóstbræðrum, Seinfeld, The Simpsons og The X-Files fagnandi og þó maður hafi séð þetta allt saman áður er þetta efni samt ferskara og skemmtilegra en nýmetið sem borið er á borð sjónvarpsáhorfenda þessa dagana.

Rockstargeðveikinni lauk farsællega aðfaranótt fimmtudags og það er ekki laust við að manni sé létt enda hefur það í besta falli verið vandræðalegt að fylgjast með þjóðinni ganga af göflunum síðustu vikur. Magni stóð sig samt eins og hetja og það er ekkert nema gott um hans þátt að segja en það er þó vissara að halda því til haga að kosningaæðið hér heima var ekki keyrt áfram af ígrunduðu gæðamati á söng og sviðsframkomu heldur gamalgrónni þjóðrembu sem er einn hvimleiðasti þátturinn í fari Íslendinga.

Eitthvað virðist þó þessi sterka sameiginlega þjóðarvitund hafa orðið móð á endasprettinum þar sem okkar maður skrapaði botninn í lokaatkvæðagreiðslunni og við höfðum ekki roð við stærri þjóðum þegar fjarskyldir ættingjar hinna keppendanna létu til sín taka fyrir alvöru. Áður en metatkvæðafjöldi frá Íslandi lá fyrir datt mér helst í hug að Íslendingar hafi meðvitað dregið sig til baka þessa örlaganótt þar sem hér virtist ríkja eining um að okkar maður hefði ekki gott af því að sigra og lenda í slagtogi með varmennunum í Supernova. Magni á konu og lítið barn og við vitum að fjölskyldan er dýrmætari en rútuferð um Bandaríkin með fautanum Tommy Lee. Ævintýrið fékk því farsælan endi enda ljóst að Magni hefur í það minnsta unnið hálft konungsríkið með frammistöðu sinni.

Úrslitin komu þar fyrir utan fæstum á óvart, sá hæfileikalausasti vann og fær að syngja með Jason, Tommy og Gilby. Þar hæfir kjaftur skel segir íslenska þjóðarsálin og hlær með sjálfri sér og tekst á augabragði að snúa sigri hins hvimleiða Lucasar í tap. Þetta er kosturinn við að vera Íslendingur. Við vinnum alltaf.

Kenningar um að úrslitin hafi verið fyrirfram ákveðin spretta eðlilega upp þegar hæfileikalaust tískuslys hefur sigur og við getum því alls ekki útilokað að Ísland hafi unnið lokaatkvæðagreiðsluna en innstu koppar í Supernova búrinu hafi eytt milljónum íslenskra atkvæða til þess að plottið gengi upp. Hafi Tommy og félagar löngu verið búnir að velja skoffínið hafa íslenskir kjósendur verið hafðir að fíflum sem er auðvitað hið versta mál en algeng örlög hópsála. Það skiptir samt engu máli þar sem við unnum þegar upp var staðið.

South Park eru byrjaðir á Sirkus. Löngu tímabært. Þættirnir eru drepfyndnir á köflum en eru fyrst og fremst kærkomnir þar sem groddaleg samfélagsgagnrýni þeirra gengur þvert á pólitískan rétttrúnað. Hressandi efni.

Geðsjúkir raðmorðingjar eru líka hressandi og einhvern veginn tekur maður alltaf fagnandi þáttaröðum sem fjalla um ógeðsleg uppátæki þeirra og það einarða og góða fólk sem gefur sig allt í þá vanþakklátu vinnu að hafa hendur í hári þeirra.

Verst bara hversu keimlíkir og fyrirsjáanlegir flestir þættir um þennan umdeilda þjóðfélagshóp eru. Stöð 2 hefur nú bætt þáttunum The Inside í blóðuga sakamálaflóruna og eftir tvo þætti er ekki gott að segja til um hvort þeir muni halda manni við efnið fram eftir vetri. Það hjálpar þó óneitanlega upp á sakirnar að hinn fantagóði leikari Peter Coyote fer hér fyrir sérsveit sem nennir ekki að lyfta litla putta nema virkilega útsmognir og viðurstyggilegir morðingjar geri vart við sig.

Coyote hefur mikinn skjáþokka og leikur sér að því að halda athygli manns en fljótt á litið virðist hann vera eini óryðgaði öngullinn sem hér er beitt og að öðru leyti er The Inside moðsuða úr sömu formúlu og allur CSI-grauturinn þar sem einn alvitur og nánast ofurmannlegur leiðtogi í gáfum sínum og reynslu heldur saman ósamstæðum en frjóum hópi rannsakenda. Persóna Coyotes og Gil Grissom í CSI eru til að mynda náskyldar. Þetta þarf þó alls ekki að vera dauðadómur yfir The Insider þar sem maður endist enn yfir CSI og þó löggurnar séu alltaf eins eiga morðingjarnir það til að bjarga miklu enda hafa þeir umtalsvert meira svigrúm og geta veitt sköpunargleðinni útrás í athöfnum sínum.

South Park eru byrjaðir á Sirkus. Löngu tímabært. Þættirnir eru drepfyndnir á köflum en eru fyrst og fremst kærkomnir þar sem groddaleg samfélagsgagnrýni þeirra gengur þvert á pólitískan rétttrúnað. Þjóð sem er í raun ein stór hópsál með heimsyfrráð sem eitt sameigilegt markmið hefur gott af því að horfa á efni eins og South Park.

Íslenska hópsálin hefur lyft mörgum grettistökum í gegnum tíðina en nú hnyklar hún vöðavana sem aldrei fyrr þannig að húðflúraðir rokkvillimenn og heimsálfurnar Ástralía og Ameríka skreppa saman og verða minni bitar að gleypa en Hamleys og Magasin du Nord. Heimsbyggðin má prísa sig sæla að við erum bara 300 þúsund og að sameiningartákn okkar er ljúfur söngvari úr Borgarfirði eystra en ekki lágvaxinn Austurríkismaður.

Hópsálir þurfa samt sterkan leiðtoga og hann eigum við enn þó hann hafi gefið okkur lausan tauminn og sest í helgan stein í Seðlabankanum. Það var fallega gert og vel til fundið af Evu Maríu Jónsdóttur að minna okkur á hvað við átt höfum með því að fá Davíð Oddsson í fyrsta sunnudagskastljósið sitt.

Það má sjálfsagt segja margt um Davíð en hann er flottastur. Hann er öruggari á sviði en sjálfur Magni. Hann er með allar tímasetningar á hreinu og missir aldrei taktinn. Hann getur verið mjúkur, harður, fyndinn og grimmur í senn en heldur alltaf töffinu. Mesti “performer” íslenskra stjórnmála sem með þessu stutta viðtali ítrekaði að þeir sem hann skildi eftir á pólitíska foraðinu eru sviplaus gauð. Hann staðfesti líka með þessu viðtali að hann á enn margt ósagt og þagnaði allt of fljótt. Það er hellingur eftir í Davíð og eftirspurnin er meiri en framboðið. Við verðum bara að fá annað tækifæri til að kjósa. Öll sem eitt. Oft.