Íslenska hópsálin hefur lyft mörgum grettistökum í gegnum tíðina en nú hnyklar hún vöðavana sem aldrei fyrr þannig að húðflúraðir rokkvillimenn og heimsálfurnar Ástralía og Ameríka skreppa saman og verða minni bitar að gleypa en Hamleys og Magasin du Nord. Heimsbyggðin má prísa sig sæla að við erum bara 300 þúsund og að sameiningartákn okkar er ljúfur söngvari úr Borgarfirði eystra en ekki lágvaxinn Austurríkismaður.

Hópsálir þurfa samt sterkan leiðtoga og hann eigum við enn þó hann hafi gefið okkur lausan tauminn og sest í helgan stein í Seðlabankanum. Það var fallega gert og vel til fundið af Evu Maríu Jónsdóttur að minna okkur á hvað við átt höfum með því að fá Davíð Oddsson í fyrsta sunnudagskastljósið sitt.

Það má sjálfsagt segja margt um Davíð en hann er flottastur. Hann er öruggari á sviði en sjálfur Magni. Hann er með allar tímasetningar á hreinu og missir aldrei taktinn. Hann getur verið mjúkur, harður, fyndinn og grimmur í senn en heldur alltaf töffinu. Mesti “performer” íslenskra stjórnmála sem með þessu stutta viðtali ítrekaði að þeir sem hann skildi eftir á pólitíska foraðinu eru sviplaus gauð. Hann staðfesti líka með þessu viðtali að hann á enn margt ósagt og þagnaði allt of fljótt. Það er hellingur eftir í Davíð og eftirspurnin er meiri en framboðið. Við verðum bara að fá annað tækifæri til að kjósa. Öll sem eitt. Oft.