Þættir af þessu tagi fyrirfinnast að ég held á hverri einustu sjónvarpsstöð en ég neita samt að trúa því að eftirspurnin sé jafn mikil og framboðið. Nú eru spítalar til dæmis ömurlegir og niðurdrepandi staðir og þangað álpast maðru helst ekki nema af illri nauðsyn. Góður matur getur verið ágætur rétt á meðan maður borðar hann en annars er hann hundleiðinlegur, ekki síst þegar maður horfir á aðra elda hann og éta í sjónvarpi. Miðlar geta svo sem verið ágætir en ég minnist þess ekki að hafa séð áhugaverðan þátt um sjáanda síðan Lance Henriksen fór á kostum í spennuþáttunum Millenium. Patricia Arquette í The Medium, Jennifer Love Hewitt í Ghost Whisperer og Anthony Michael Hall í The Dead Zone standa þeim gamla langt að baki í öllu sínu handanheimaflippi.

Þar fyrir utan virðast flestir sakamálaþættir vera steyptir í sama mót nú til dags og það kemur æ sjaldnar fyrir að þeir komi manni á óvart. Spennan og óvissan er meiri í beinum útsendingum frá golfmótum.
Maður tekur því endursýningum á Fóstbræðrum, Seinfeld, The Simpsons og The X-Files fagnandi og þó maður hafi séð þetta allt saman áður er þetta efni samt ferskara og skemmtilegra en nýmetið sem borið er á borð sjónvarpsáhorfenda þessa dagana.