Björn Bjarnason dómsmálaráðherra mætti í viðtal við félagana Búa Berndsen og Andra Frey Viðarsson í útvarpsþættinum Capone á XFM í gærmorgun. Vægast sagt ólíklegur viðmælandi í galsafengnum morgunþætti sem gerir út á fíflagang tveggja orðháka.

Björn leggur það ekki í vana sinn að gefa fjölmiðlum færi á sér nema það sé á eigin forsendum en þarna lét hann sig hafa það að sitja undir spurningum um hvort hann hefði neytt eiturlyfja og öðru í þeim dúr. Björn svaraði þessu vitaskuld neitandi og sigldi í gegnum bullið án þess að láta slá sig út af laginu enda hefur hann sjálfsagt verið við ýmsu búinn.

Hann myndi samt varla láta bjóða sér slíkar trakteringar í Íslandi í dag, Kastljósi eða Silfri Egils á venjulegum degi. Þessir dagar eru hins vegar síður en svo venjulegir þar sem byrjað er að hita upp fyrir kosningavetur með prófkjörum en það er aðeins við slík tækifæri á nokkurra ára fresti sem stjórnmálafólk hefur áhuga á að stíga niður úr fílabeinsturninum og gera allt fyrir athyglina og vonandi nokkur atkvæði í leiðinni.

Þessi kómiski kosningaskjálfti minnir mig alltaf á það þegar Jón Ársæll Þórðarson tók hús á Ólafi Ragnari Grímssyni, þáverandi formanni Alþýðubandalagsins, í aðdraganda kosninga fyrir mörgum árum og fékk hann til að setja forláta rússneska tehettu á höfuðið. Fjölmiðlafólk getur dregið pólitíkusa út í alls kyns vitleysu við þessar aðstæður.

Skemmst er að minnast þess þegar stjórnmálaleiðtogar hópuðust í 70 mínútur og drukku ógeðsdrykki hjá Sveppa og Audda. Þetta sama fólk fæst aldrei til að kyngja eigin orðum en lét sig hafa það að kokgleypa viðbjóð. Það voru að koma kosningar.

Það eru því spennandi tímar framundan og dagskrárgerðarfólk á ekki að láta tækifærið úr hendi sleppa. Sýnið okkur mannlegar hliðar á stjórnmálaliðinu! Upp með tehetturnar!

Ég á bágt með að trúa tröllasögunum um að RÚV hafi tryggt sér réttinn á útsendingum frá Evrópumótinu í knattspyrnu árið 2008 með yfirboði sem nemur allt að 100 milljónum og eru sóttar beint í vasa skattgreiðenda og skylduáskrifenda.

Eina raunverulega réttlætingin á sjónvarpsrekstri ríkisins er sá vörður sem batteríið á að standa um íslenska menningu. Samkvæmt frumvarpinu á RÚV að veita 150 milljónum á ári til framleiðslu innlends dagskrárefnis og sú upphæð ætti með réttu að hlaupa á milljörðum ef eitthvert samræmi væri í verðmætamati RÚV sem er tilbúið að greiða 100 milljónir fyrir hálfan mánuð af boltasparki.

Þar fyrir utan eru boltakaupin enn eitt dæmið um hversu kolbrjáluð samkeppnisstaðan er á íslenskum sjónvarpsmarkaði þar sem RÚV hefur geggjað forskot á frjálsu stöðvarnar, djöflast samt á þröngum auglýsingamarkaði og skekkir alla heilbrigða samkeppni með nánast ótakmörkuðum aðgangi að almannafé. Þetta er ekki ósvipað því að taka þátt í sundkeppni og andstæðingurinn er lagður af stað og kominn út í miðja laug áður en maður sjálfur er kominn í sundskýluna, svo maður noti líkingamál sem ætti að skiljast bæði í Efstaleiti og menntamálaráðuneytinu.

Maður gæti svo sem alveg farið í gamlar skotgrafir og býsnast yfir því að það þyki sjálfsagt að puðra 100 milljónum af almannafé til að þjóna háværum og frekum minnihlutahópi. En það er bara svo margt, margt annað sem er móðgun við heilbrigða skynsemi í þessu máli og menn myndu sennilega ekki leyfa sér nema vera í fullvissu um að íslenskur almenningur láti bjóða sér hvað sem er. Undarlegast er vitaskuld að sjálfur Páll Magnússon, sem áður hélt ófáar og innblásnar ræður um brenglaða samkeppnisstöðu þegar hann var hinum megin við borðið, skuli vera svo djarfur að verja nú þessi bolabrögð með kjafti og klóm.

Ég hef enga yfirsýn yfir það hversu gott úrval af gamanþáttum sjónvarpsstöðvarnar bjóða upp á enda hneigist ég frekar til glæpa þegar það kemur að sjónvarpsglápi. Sjónvarpsgrínið höfðar því ekki til mín nema í örfáum tilfellum sem skýrsit að einhverju leyti að því að skopskyn mitt er svo brenglað og á lágu plani að ég hafði gaman að bóksöluþáttunum Stacked með Pamelu Anderson á Sirkus.

Þetta gengur meira að segja svo langt að ég hef saknað þáttanna eftir að þeir runnu sitt skeið en hvítaruslið Earl hefur nú fyllt skarð Pamelu svo hressilega að söknuðurinn er að engu orðinn.
My Name is Earl hafa það líka óumdeilanlega framyfir Pamelugrínið að þeir eru virkilega fyndnir enda kannski ekki við öðru að búast þegar annar eins eðalleikari og Jason Lee er á ferðinni. Earl er dásamlegur í meðförum hans og endalaust brölt hans við að núllstilla karmareikninginn býður upp á ótal möguleika.

Auðunn Blöndal kemur í kjölfar Earls á þriðjudögum á Sirkus með nýja þáttinn sinn Tekinn. Þetta er einhvers konar íslensk staðfærsla á Punke´d með Aston Kutcher og Auðunn fíflast í þekktum Íslendingum. Það er ekki sanngjarnt að dæma nýja þætti eftir að aðeins einn þáttur hefur farið í loftið en mér sýnist Auðun fara ágætlega af stað. Góðir hrekkir eru fínt sjónvarpsefni en það er hætt við því að það þurfi að teygja aðeins á lopanum til þess að einn brandari nái að fylla heilan þátt.
Auddi er hins vegar nógu léttur og hress til þess að fylla í eyðurnar og miðað við þennan fyrsta þátt þá ætti þessi sjónvarpstilraun hans að geta gengið upp.

Ríkisútvarpið er stofnun og því undrast margir að það skuli brjótast um eins og ölvað bjarndýr á barnaskólalóð á fjölmiðlamarkaði. Þetta brölt kemur fyrst og fremst spánskt fyrir sjónir þar sem reynslan hefur sýnt að það fer fyrirtækjum iðulega betur en stofnananbáknum að reka fjölmiðla. Sjálfum finnst mér þeir sem hamast mest gegn RÚV fara offari og horfa til dæmis fram hjá því mikla öryggi sem fólgið er í því að hafa heila ríkisstofnun á öldum ljósvakans.

Sjónvarpið minnti með áþreifanlegum hætti á öryggishlutverk sitt með beinni sjónvarpsútsendingu frá stefnuræðu forsætisráðherra og umræðum um hana í vikunni.

Engin sjónvarpsstöð sem er rekin samkvæmt lögmálum markaðarins myndi leggja dagskrá sína undir jafn samfélagslega mikilvægan dagskrárlið og ég get því þakkað RÚV það að nú veit ég upp á hár hvar ég stend gagnvart nýjum forsætisráðherra, nýjum formanni Framsóknarflokksins og stjórnarandstöðunni.

Það er mikilvægt fyrir þjóðaröryggi að þegnarnir séu upplýstir og þar stendur RÚV vaktina með sóma. Það kom mér þó óþægilega á óvart þegar ég mætti til vinnu daginn eftir útsendinguna og ætlaði að ræða landsins gagn og nauðsynjar, matarverð og varnarmál, við vinnufélaga mína þá komu allir af fjöllum og enginn hafði horft á þetta.
Ég hef nú ekki nennt að fletta því upp hvað aðrar sjónvarpsstöðvar buðu upp á á meðan þingheimur fór yfir mál sem varða okkur öll en leyfi mér að efast um að frjálsu stöðvarnar hafi með góðu móti trompað RÚV þetta kvöldið.

Það kom loksins að því í gærkvöld að Ríkissjónvarpið byrjaði að sýna sjöttu Sopranos-þáttaröðina, löngu eftir að hún rann sitt skeið í Bandaríkjunum og væntanlega víðast hvar í hinum siðmenntaða heimi. Þessir þættir um andlegar hremmingar mafíuforingjans Tónýs eru með því allra besta sem komið hefur frá framleiðendum amerísks sjónvarpsefnis undanfarin ár og hafa borið af eins og gull af eir í þeirri erlendu dagskrá sem ríkiskassinn dælir ofan í nauðungaráskrifendur.

Hver þáttur jafnast á við eðalkvikmynd að gæðum og breytir þá engu hvort horft er til handrits, kvikmyndatöku, tónlistar eða leiks. Fagmennskan drýpur af hverjum ramma og þessi herlegheit verða til þess að maður borgar afnotagjaldið með bros á vör á meðan þau eru á dagskrá.

Það er hins vegar illt að þurfa að sætta sig við slíka bið og ég hef lengi rambað á barmi þess að gerast lögbrjótur og sækja þættina á netið þar sem óþolinmæðin hefur verið að bera mig ofurliði.
Stöð 2 bauð til dæmis áhangendum Jacks Bauer í 24 ekki upp á þessi mafíuvinnubrögð og var ekki nema fimm þáttum á eftir Kananum þetta árið á meðan Sjónvarpið annaðhvort hundskaðist ekki til þess að kaupa Sopranos strax eða sá ástæðu til að liggja á þessu efni eins og ormur þar til hægt væri að tefla gullmolunum fram í vetrardagskránni.

Það er auðvitað ekkert mál að stunda svona bellibrögð í skjóli skakkrar samkeppnisstöðu en þetta er vitaskuld ofbeldi í ákveðinni mynd. Ég tek Tóný og félögum fagnandi en kann RÚV ákaflega litlar þakkir. Get eiginlega ekki annað en kvittað fyrir móttöku þessa síðbúna pakka að hætti Tónýs með öðrum orðum en „thanks for nothing“.