Hver þáttur jafnast á við eðalkvikmynd að gæðum og breytir þá engu hvort horft er til handrits, kvikmyndatöku, tónlistar eða leiks. Fagmennskan drýpur af hverjum ramma og þessi herlegheit verða til þess að maður borgar afnotagjaldið með bros á vör á meðan þau eru á dagskrá.

Það er hins vegar illt að þurfa að sætta sig við slíka bið og ég hef lengi rambað á barmi þess að gerast lögbrjótur og sækja þættina á netið þar sem óþolinmæðin hefur verið að bera mig ofurliði.
Stöð 2 bauð til dæmis áhangendum Jacks Bauer í 24 ekki upp á þessi mafíuvinnubrögð og var ekki nema fimm þáttum á eftir Kananum þetta árið á meðan Sjónvarpið annaðhvort hundskaðist ekki til þess að kaupa Sopranos strax eða sá ástæðu til að liggja á þessu efni eins og ormur þar til hægt væri að tefla gullmolunum fram í vetrardagskránni.

Það er auðvitað ekkert mál að stunda svona bellibrögð í skjóli skakkrar samkeppnisstöðu en þetta er vitaskuld ofbeldi í ákveðinni mynd. Ég tek Tóný og félögum fagnandi en kann RÚV ákaflega litlar þakkir. Get eiginlega ekki annað en kvittað fyrir móttöku þessa síðbúna pakka að hætti Tónýs með öðrum orðum en „thanks for nothing“.