Ég er búinn að reyna að greina svo mörg torræð atómljóð í gegnum tíðina að ég er löngu hættur að taka mark á auglýsingum þar sem fjölmiðlar tíunda ágæti sitt með vísunum í lestrar- og áhorfskannanir. Niðurstöður rannsókna af þessu tagi eru nefnilega gæddar þeirri ónáttúru að hver sem er virðist geta lesið það sem honum sýnist út úr þeim.
Áhorfskannanir eru þó síður en svo gagnslausar, þótt þær séu opnar fyrir rangtúlkunum, og ef þær eru skoðaðar á yfirvegaðan og vísindalegan hátt (les: ekki í markaðsskyni) geta þær gefið fróðlega mynd af andlegu ástandi þjóðarinnar. Framboðið af rusli í sjónvarpi er mikið og það segir sig sjálft að þjóð sem horfir á mikið af innihaldslausu drasli er sjálf í rusli.

Það fór því um mig nettur kuldahrollur þegar ég sá heilsíðu auglýsingu frá Skjá einum þar sem fram kom að Innlit/útlit og America´s Next Top Model væru á meðal tíu vinsælustu þáttanna í íslensku sjónvarpi.

Sé raunverulegt fólk á bak við áhorfstölurnar sem skila þessum þáttum inn á listann er ærin ástæða til þess að hafa þungar áhyggjur af andlegu ástandi einhvers hluta þjóðarinnar. Nafn Innlits/útlits segir vitaskuld allt sem þarf að segja um það sem gerjast í kolli þeirra sem á horfa: Sjúkleg gægjuþörf og forvitni um einkahagi náungans og ofur áhersla á útlit, leiktjöld, sýndarmennsku og fals. Lífið hverfist allt um umbúðir sem gera fátt annað en að kæfa hinn innri mann.

Útlitshugmyndafræðin er svo sprengd út í yfirþyrmandi öfgar í fyrirsætuþættinum sem er löðrandi í mann- og kvenfyrirlitningu. Fólk sem skemmtir sér við að horfa á hrokabrussuna Tyru Banks nota fyrirsætudrauma til að tæta í sig stúlkur á barmi taugaáfalls ætti að staldra við og sálgreina sig á fimm mínútum.
Þátturinn er svo ofan í kaupið markaðssettur sem „vinsælasti konuþátturinn“ sem er auðvitað fullkomin þversögn en um leið efni í að minnsta kosti tíu pistla til viðbótar.

Frábærir aukaleikarar eru eitt af því sem gerir Sopranos þættina að því sem þeir eru. Flestir hafa þessir leikarar úr heilmiklu að moða þar sem engu minna púður er sett í persónusköpun þeirra sem fylkja sér um mafíósann þéttholda Tony en hans sjálfs.

Vægi geðlæknisins Jennifer Melfi hefur illu heilli minnkað í þáttunum undanfarið þannig að eðalleikonan Lorraine Bracco verður óhjákvæmilega að flokkast sem aukaleikari í Sopranos þessi dægrin. Auk hennar fara Michael Imperioli (Christopher), Steve Van Zandt (Silvio), Tony Sirico (Paulie), Dominic Chianese (Junior) og Aida Turturro (Janice) iðulega á kostum og sérstaklega eru þeir tveir Imperioli og Sirico lunknir við að stela senunni.

Þessir tveir bakkabræður eru bestir þegar þeir fá að leggja undir sig heilu þættina. Einn besti þáttur bálksins í heild fjallaði um hrakningar þeirra villtra úti í skógi eftir misheppnaða tilraun til að koma rússneskum glæpamanni í hel. Þetta var í raun gamanþáttur af bestu gerð.

Svipaða sögu er að segja af þætti síðustu viku þar sem Christopher gaf sér tíma til að rækta draum sinn um að gerast kvikmyndaframleiðandi með því að funda með leikaranum Ben Kingsley. Kingsley fór á kostum þar sem hann lék sjálfan sig beinlínis eineltan af forheimskum mafíósanum og rúsínan í pylsuendanum var svo þegar gamla drottningin Lauren Bacall, sjálf frú Humprhey Bogart, birtist og varð óverðskuldað skotspónn mafíufautans.

Þessi þáttur var ekkert annað en brakandi snilld fyrir tilstilli gestaleikaranna sem eru í algerum þungaviktarflokki og sælustraumurinn sem hríslaðist um mig við að sjá Bacall blómstra hefði ekki orðið sterkari þó amma mín hefði birst á skjánum innan um eftirlætissjónvarpsfígúrurnar mínar.
Þetta útspil höfunda þáttanna er enn eitt dæmi um hversu auðvelt þeir eiga með að halda sér ferskum og lífga upp á hefðbundna mafíubröltið sem bindur þættina saman.

Sýningar á annari þáttaröð bandarísku gamanþáttanna Arrested Development eru byrjaðar á Stöð 2 og ekkert nema gott um það að segja. Manni finnst samt einhvern veginn að þessum frábæru þáttum mætti finna fínni stað í dagskrá stöðvarinnar en klukkan hálf ellefu á fimmtudagskvöldum.

Arrested Development eru með frumlegustu og fyndnustu gamanþáttum sem komið hafa frá Bandaríkjunum, höfuðvígi sjónvarpsmenningarinnar, um árabil og ættu því tvímælalaust að flokkast sem svokallað „primetime“ efni. Örlög þáttanna ytra voru þrátt fyrir þetta, illu heilli dapurleg þar sem þeir voru slegnir af nánast í miðjum þriðja árgangi.

Hárfínn og klikkaður húmorinn var víst ekki alveg að skila sér til Kanans þannig að þótt Evrópubúar hafi tekið þáttunum opnum örmum runnu þættirnir sitt skeið of fljótt. Harmakvein og mótmæli dugðu ekki til að bjarga Arrested Development en við njótum þess á klakanum að þættirnir duttu seint í sjónvarp hér þannig að það er enn af nógu að taka.

Arrested Development eru án efa besta fjölskyldugrín frá því Löður var og hét og þættirnir minna um margt á þá eðalsápu enda eru persónurnar í báðum tilfellum svo kengsúrar að það er ekki annað hægt en kolfalla fyrir þeim.
Þá eru handrit þáttanna mikil listasmíð og samtöl persóna og tvíræðir orðaleikir eru meira að segja góðir á breskan mælikvarða. Og til þess að gera gott enn betra er hver leikarinn öðrum betri þannig að það leggst allt á eitt til þess að gera Arrested Development að fyrsta flokks sjónvarpsefni. Væru þessir þættir ekki búnir að vera fáanlegir á DVD um nokkurt skeið væri óverjandi að sýna þá ekki á besta tíma á laugardagskvöldum.

Þrátt fyrir að vera haldinn sjónvarpsfíkn er ég að gefast upp á stöffinu mínu og þá einmitt efninu frekar en sjónvarpstækjum eða miðlinum sem slíkum. Leit mín að lífsfyllingu með fjarstýringarflakki er að verða æ krampakenndari og örvæntingarfyllri og eins og sakir standa fæ ég kikk út úr The Sopranos og My Name is Earl og þar með er það upptalið.

Ég er ekki með gervihnattasjónvarp, digital, fjölvarp eða hvað þetta heitir allt saman og það hefur hvarflað að mér að ég sé að missa af einhverju og með því að fjölga valmöguleikunum geti ég mögulega fundið lífshamingjuna fyrir framan skjáinn á ný.

Eftir tveggja sólarhringa dvöl á hóteli í Stokkhólmi hef ég komist að því að svo er ekki. Það breytir engu hversu stöðvarnar eru margar einfaldlega vegna þess að leiðindin sem þær bjóða flestar upp á eru áþekk.
Heima flakka ég á milli fjögurra stöðva en í Svíþjóð gat ég skoppað á milli í það minnsta þriggja tuga. Úrvalið var samt meira og minna það sama og heima. Stöðvaflakkið endaði því iðulega á klámrásinni sem hótelið bauð upp á en þeir sem eru sigldir vita að hótelklám er með því sorglegra sem hægt er að reyna að drepa tímann yfir. Þetta er svo gelt og tilgangslaust að það hreyfir hvorki við taugum né holdi og er því eiginlega skömminni verra en harðkjarnaklámið þó ég ætli ekki að vera að mæla því sérstaklega bót.

Þarna áttaði ég mig þó á því hversu mikill missir það er að Sýn skuli ekki lengur sýna ljósbláu myndirnar sem stöðin bauð á sínum tíma upp á. Þær eru ekta hótelklám og maður gat endalaust furðað sig á því hvernig persónur og leikendur gátu stundað munnmök og önnur hvílubrögð án þess að fara nokkurn tíma úr nærbuxunum.
Það er samt auðvitað eitthvað að sjónvarpsdagskránni, lífinu og síðast en ekki síst manni sjálfum þegar hótelklám verður raunhæfur valkostur og maður saknar léttklámsins á Sýn.