Sjötti sólarhringurinn í lífi terroristaskelfisins Jack Bauer hófst á Stöð 2 á sunnudaginn. Heldur var af okkar manni dregið í þessum fyrsta þætti 24 þar sem hann sneri aftur eftir erfitt frí í Kína.
Bauer er enginn venjulegur maður og stóð af sér píslir og vandarhögg kínverskra kvalara sinna til þess eins að láta forseta sinn fórna sér í refskák við grimma hryðjuverkamenn.

Jack var nú ekki að gera veður út af því enda alltaf tilbúinn til að deyja fyrir þjóð sína. Hafði meira að segja tórað í Kína vegna þess eins að hann vildi ekki deyja til einskis. Jack er með þetta allt á hreinu. Það eru tvær leiðir til að deyja. Til einskis eða fyrir eitthvað sem skiptir máli og Jack tekur auðvitað seinni kostinn.

Ræða Jacks um mikilvægi þess að deyja fyrir eitthvað var á mörkum þess að vera hallærisleg þó Jack sé töff. Amerísk þjóðremban verður stundum bara svo yfirgengileg í þáttunum og Jack var þarna fyrst og fremst að brýna það fyrir áhorfendum að þeir ættu allir að líta á það sem heiður að fá að fórna sér fyrir þjóð sína í stríðinu við hryðjuverkamenn.

Skilaboð Jacks eru skýr enda kom hann til sögunnar eftir 9/11 og er maður nýrra tíma. Þættirnir eru grímulaus áróður fyrir því að útsendarar yfirvalda eigi að hafa alveg frjálsar hendur þegar það kemur að því að uppræta þjóðarmein og afhjúpa svikara.

Þess er þó vandlega gætt að senda Bush-stjórninni tóninn reglulega og góða fólkið í Hvíta húsinu veit að herlög og fangabúðir leysa engan vanda. Lausn 24 á hryðjuverkavandanum er einfaldlega sú að hafa skynsama demókrata í Hvíta húsinu en leyfa þeim að beita fyrir sig mannlegum vígvélum sem er jafn umhugað um mannréttindi og ýktri skrípamynd af Donald Rumsfeld.

Þrátt fyrir þetta er Bauer okkar maður. Langflottastur. Spennan og skemmtigildið kaffæra heilbrigða skynsemi og ég mun ekki hika við að helga honum næstu 23 sunnudagskvöld. Verst samt ef ég og börnin mín verðum Bauer svo fylgispök að við förum að taka meðul hans góð og gild.

Starfsstéttir sem maður myndi ætla að væru almennt frekar óspennandi hafa veitt amerískum sjónvarpsskáldum endalausan innblástur sem hefur skilað sér í ótrúlegum fjölda vinsælla sjónvarpsþátta.
Þarna fara fremstir í flokki læknar og lögfræðingar sem lifa alveg hreint ótrúlega spennandi einkalífi að maður tali ekki um hasarinn sem virðist einkenna hvern einasta vinnudag hjá þeim.

Ég hef aldrei alveg séð hvað heillar við lækna og lögfræðinga. Allar spítalaheimsóknir mínar hafa verið með eindæmum niðurdrepandi og leiðinlegar og samskipti mín við lögfræðinga, sem hafa sem betur fer verið takmörkuð, hafa verið svo steríl að ég get ekki ímyndað mér annað en að meðallögfræðingur gæti drepið naut úr leiðindum á klukkustund og myndi svo rukka fyrir það eins og 12.000 krónur með bros á vör.

Þættir eins og Gray´s Anatomy, E.R., Chicago Hope, L.A. Law, Boston Leagal, The Practice og hvað þetta heitir allt saman eru því ekki í neinum tengslum við hversdagslegar hugmyndir mínar um lækna og lögfræðinga.
Þetta dót allt getur samt verið ágætis skemmtun og spítalar og réttarsalir virka vel sem umgjörð sjónvarpsþátta, eins og hvað annað. Persónusköpun, söguþráður og leikaraval ræður fyrst og fremst úrslitum.

Þessa dagana túlka tveir frábærir leikarar lækni og lögfræðing í sjónvarpinu. Hugh Laurie er í stuði sem dr. House í samnefndum þætti og erkitöffarinn James Woods sýnir tennurnar í lagadramanu Shark. Báðir leika þeir yfirburðamenn á sínu sviði. Hrokafulla og skemmtilega kjaftfora snillinga sem leiða andaktuga hjörð ungra lærlinga til glæstra sigra á sjúkdómum og afbrotamönnum. Þrátt fyrir góða takta leikaranna sem bera þetta uppi er hætt við því að þetta þynnist fljótt út. Hver þáttur er öðrum líkur og um leið og leikararnir hætta að heilla í stöðluðum hlutverkunum verða þessir þættir jafn áhugaverðir og biðstofuseta á heilsugæslustöð eða þras um ógreiddar stöðumælasektir.