Úff. Þá verða þessir Við tækið pistlar ekki fleiri. Sem betur fer þar sem fátt er fánýtara, ef ekki hreinlega hallærislegra en skrif fólks um sjónvarpsgláp sitt. Hugsanlega fín æfing fyrir byrjendur en eftir sex ár. Fokk.

Eftir draugfúla sjónvarpsmánuði í lok árs hrúgast nú inn áhugaverðir þættir á alla helstu sjónvarpspósta. Þættir sem hafa þegar fest sig í sessi eru áberandi og það er lítil hætta á því að maður fari að snúa baki við 24, Lost!, Desperate Housewives og Rome.

Það er hins vegar ekki eftirsóknarvert hlutskipti að eyða lunganum af frítíma sínum fyrir framan sjónvarpið þannig að maður getur ekki leyft sér að ánetjast öllum nýliðunum sem munu reyna að stela dýrmætum klukkustundum úr lífi manns næstu vikurnar.

Raðmorðinginn Dexter sem byrjar á Skjá einum í næstu viku hefur ákveðna forgjöf á aðra þar sem hann hefur þegar verið kynntur til leiks í ágætri glæpasögu sem kom út fyrir jólin 2005. Þessi blóðslettusérfræðingur lögreglunnar á Miami sem dundar sér við að drepa illmenni utan vinnutíma var heillandi á pappírnum og maður mun láta hann njóta þess á skjánum. Í það minnsta til að byrja með.

Annars hef ég ákveðið að láta allt nýmeti lönd og leið fyrir utan Heroes, sem eru komnir á þriðju viku á Skjá einum. Þættirnir lofa góðu og það þurfti ekki nema þá tvo fyrstu til þess að festa mann við þessa mislitu hjörð ungs fólks sem kemst óvænt að því að það býr yfir ofurmannlegum hæfileikum.

Ofurhetjan hefur verið að sækja í sig veðrið í kvikmyndum á liðnum árum og hefur gert leiftursókn af blaðsíðum myndasögubóka yfir á hvíta tjaldið. Það hlaut að koma að því að þær sæktu fram í sjónvarpi og takist liðinu í Heroes að hasla sér völl í imbakassanum munu sjálfsagt fleiri fylgja í kjölfarið. Ekkert að því. Ofurhetjur eru hressar og sem betur fer oftast skemmtilegar.