Þar sem líf mitt snýst að stórum hluta um fréttir er mér eðlislægt að horfa alltaf á fréttatíma Ríkissjónvarpsins og Stöðvar 2. Og auðvitað líka viðhengi þeirra, Kastljós og Ísland í dag. Skyldusjónvarpið hefur samt leikið mig ansi grátt síðasta mánuðinn með því að setja Kastljós í sumarfrí.

Ég er nefnilega skelfilega vanafastur og skilyrtur einstaklingur og því ekki fær um að slökkva á sjónvarpinu strax og fréttum lýkur. Vegna þess að ef allt er eins og það á að vera þá á ég hálftíma gláp eftir. Vegna þessa hef ég, nánast lamaður, horft á alls konar dellu sem fyllti skarð magasínþáttarins.

Versta hliðarverkun þessa rasks á reglulegri tilveru minni er að á sumarfrístímanum hef ég ánetjast undarlegum þætti um sorgir og sigra ungra stúlkna í hinum harða heimi fimleikanna. Fátt er í raun jafn ólíklegt til þess að vekja áhuga minn en samt sit ég límdur og eiginlega heillaður yfir þessu.

Ég er því eðlilega búinn að velta því talsvert fyrir mér í hverju aðdráttarafl þessara þátta liggur fyrir fertugan karlmann. Ég er ekki svo pervers að ég hafi áhuga á að horfa á stelpur, sem gætu verið dætur mínar, fetta sig og bretta í sundbolum og alla jafna er ég nú meira fyrir morð og blóðsúthellingar en ótímabæra þungun og átraskanir.

Ég tek samt virkan þátt í þessu öllu með stúlkunum. Þjáist og gleðst um leið og ég rifja upp hversu ömurlegur tími unglingsárin voru. Held samt að ég sé svona opinn fyrir þáttunum þar sem ég er meira fyrir að drepast en duga og alltaf tilbúinn að leggja árar í bát. Þetta hlýtur bara að vera dulin aðdáun mín á áræðni, dug, hörku og grimmd þessara yngismeyja sem veita lítinn afslátt í lífsbaráttunni.

Í sjónvarpinu Make It or Break It ***

Bandarískir glæpaþættir af sauðahúsum Law&Order og CSI þykja ekkert sérstaklega merkilegt sjónvarpsefni. Í það minnsta ekki hjá þeim sem standa fastir á því að sjónvarp eigi fyrst og fremst að fræða fólk og upplýsa.Og væntanlega drepa það úr leiðindum á meðan.

Ég er af þeim kærulausa skóla fólks sem lítur fyrst og fremst á sjónvarp sem tæki til afþreyingar og horfi því helst aðeins á sakamálaþætti þar sem fátt styttir manni stundir betur en morð, limlestingar, skotbardagar og lífsháksi eitilharðs lögreglufólks sem leggur sig allt fram um að hneppa siðvillinga og annað varhugavert morðingjahyski í varðhald.

Skjár einn er því mitt helsta varnarþing þegar í sófann er komið enda sinnir stöðin því hlutverki sínu að skemmta mér án þess að reyna of mikið á þverrandi vitsmunina með notalegum glæpaþáttum úr hinum lífseigu og víðfeðmu þáttaröðum CSI og Law&Order.

Nýjasta viðbótin er Law&Order: Los Angeles. Formúlan er í grunninn sú sama og öllu hinu gumsinu en sá ágæti leikari Alfred Molina lyftir þáttunum skör ofar. Traustur og flottur kall sem leikur saksóknara sem hverfur aftur til uppruna síns og fer að eltast við glæpamenn á götum úti ásamt öðrum rannsóknarlögreglumanni.

Það er ætíð fagnaðarefni þegar alvöru leikarar, sem hafa aflað sér vinsælda og virðingar á hvíta tjaldinu, stíga ofan í sjónvarpslágkúruna og láta þar ljós sitt skína. Staðan er til dæmis ekki verri í Los Angeles en systurþættinum Law & Order: Criminal Intent um þessar mundir þar sem sjálfur Jeff Goldblum er mættur til leiks og með aðeins fasi sínu og tjáningu gefur lögreglupersónu sinni meiri dýpt en maður á að venjast á þessum slóðum.

Þegar menn eins og Goldblum og Molina eru á staðnum er sko ekki í kot vísað á Skjá einum og maður skammast sín ekki einu sinni fyrir að viðurkenna að maður vill helst ekki missa af þætti.

Í sjónvarpinu Law&Order: Los Angeles og Criminal Intent ***