Úff. Þá verða þessir Við tækið pistlar ekki fleiri. Sem betur fer þar sem fátt er fánýtara, ef ekki hreinlega hallærislegra en skrif fólks um sjónvarpsgláp sitt. Hugsanlega fín æfing fyrir byrjendur en eftir sex ár. Fokk.

Eftir draugfúla sjónvarpsmánuði í lok árs hrúgast nú inn áhugaverðir þættir á alla helstu sjónvarpspósta. Þættir sem hafa þegar fest sig í sessi eru áberandi og það er lítil hætta á því að maður fari að snúa baki við 24, Lost!, Desperate Housewives og Rome.

Það er hins vegar ekki eftirsóknarvert hlutskipti að eyða lunganum af frítíma sínum fyrir framan sjónvarpið þannig að maður getur ekki leyft sér að ánetjast öllum nýliðunum sem munu reyna að stela dýrmætum klukkustundum úr lífi manns næstu vikurnar.

Raðmorðinginn Dexter sem byrjar á Skjá einum í næstu viku hefur ákveðna forgjöf á aðra þar sem hann hefur þegar verið kynntur til leiks í ágætri glæpasögu sem kom út fyrir jólin 2005. Þessi blóðslettusérfræðingur lögreglunnar á Miami sem dundar sér við að drepa illmenni utan vinnutíma var heillandi á pappírnum og maður mun láta hann njóta þess á skjánum. Í það minnsta til að byrja með.

Annars hef ég ákveðið að láta allt nýmeti lönd og leið fyrir utan Heroes, sem eru komnir á þriðju viku á Skjá einum. Þættirnir lofa góðu og það þurfti ekki nema þá tvo fyrstu til þess að festa mann við þessa mislitu hjörð ungs fólks sem kemst óvænt að því að það býr yfir ofurmannlegum hæfileikum.

Ofurhetjan hefur verið að sækja í sig veðrið í kvikmyndum á liðnum árum og hefur gert leiftursókn af blaðsíðum myndasögubóka yfir á hvíta tjaldið. Það hlaut að koma að því að þær sæktu fram í sjónvarpi og takist liðinu í Heroes að hasla sér völl í imbakassanum munu sjálfsagt fleiri fylgja í kjölfarið. Ekkert að því. Ofurhetjur eru hressar og sem betur fer oftast skemmtilegar.

Sjötti sólarhringurinn í lífi terroristaskelfisins Jack Bauer hófst á Stöð 2 á sunnudaginn. Heldur var af okkar manni dregið í þessum fyrsta þætti 24 þar sem hann sneri aftur eftir erfitt frí í Kína.
Bauer er enginn venjulegur maður og stóð af sér píslir og vandarhögg kínverskra kvalara sinna til þess eins að láta forseta sinn fórna sér í refskák við grimma hryðjuverkamenn.

Jack var nú ekki að gera veður út af því enda alltaf tilbúinn til að deyja fyrir þjóð sína. Hafði meira að segja tórað í Kína vegna þess eins að hann vildi ekki deyja til einskis. Jack er með þetta allt á hreinu. Það eru tvær leiðir til að deyja. Til einskis eða fyrir eitthvað sem skiptir máli og Jack tekur auðvitað seinni kostinn.

Ræða Jacks um mikilvægi þess að deyja fyrir eitthvað var á mörkum þess að vera hallærisleg þó Jack sé töff. Amerísk þjóðremban verður stundum bara svo yfirgengileg í þáttunum og Jack var þarna fyrst og fremst að brýna það fyrir áhorfendum að þeir ættu allir að líta á það sem heiður að fá að fórna sér fyrir þjóð sína í stríðinu við hryðjuverkamenn.

Skilaboð Jacks eru skýr enda kom hann til sögunnar eftir 9/11 og er maður nýrra tíma. Þættirnir eru grímulaus áróður fyrir því að útsendarar yfirvalda eigi að hafa alveg frjálsar hendur þegar það kemur að því að uppræta þjóðarmein og afhjúpa svikara.

Þess er þó vandlega gætt að senda Bush-stjórninni tóninn reglulega og góða fólkið í Hvíta húsinu veit að herlög og fangabúðir leysa engan vanda. Lausn 24 á hryðjuverkavandanum er einfaldlega sú að hafa skynsama demókrata í Hvíta húsinu en leyfa þeim að beita fyrir sig mannlegum vígvélum sem er jafn umhugað um mannréttindi og ýktri skrípamynd af Donald Rumsfeld.

Þrátt fyrir þetta er Bauer okkar maður. Langflottastur. Spennan og skemmtigildið kaffæra heilbrigða skynsemi og ég mun ekki hika við að helga honum næstu 23 sunnudagskvöld. Verst samt ef ég og börnin mín verðum Bauer svo fylgispök að við förum að taka meðul hans góð og gild.

Starfsstéttir sem maður myndi ætla að væru almennt frekar óspennandi hafa veitt amerískum sjónvarpsskáldum endalausan innblástur sem hefur skilað sér í ótrúlegum fjölda vinsælla sjónvarpsþátta.
Þarna fara fremstir í flokki læknar og lögfræðingar sem lifa alveg hreint ótrúlega spennandi einkalífi að maður tali ekki um hasarinn sem virðist einkenna hvern einasta vinnudag hjá þeim.

Ég hef aldrei alveg séð hvað heillar við lækna og lögfræðinga. Allar spítalaheimsóknir mínar hafa verið með eindæmum niðurdrepandi og leiðinlegar og samskipti mín við lögfræðinga, sem hafa sem betur fer verið takmörkuð, hafa verið svo steríl að ég get ekki ímyndað mér annað en að meðallögfræðingur gæti drepið naut úr leiðindum á klukkustund og myndi svo rukka fyrir það eins og 12.000 krónur með bros á vör.

Þættir eins og Gray´s Anatomy, E.R., Chicago Hope, L.A. Law, Boston Leagal, The Practice og hvað þetta heitir allt saman eru því ekki í neinum tengslum við hversdagslegar hugmyndir mínar um lækna og lögfræðinga.
Þetta dót allt getur samt verið ágætis skemmtun og spítalar og réttarsalir virka vel sem umgjörð sjónvarpsþátta, eins og hvað annað. Persónusköpun, söguþráður og leikaraval ræður fyrst og fremst úrslitum.

Þessa dagana túlka tveir frábærir leikarar lækni og lögfræðing í sjónvarpinu. Hugh Laurie er í stuði sem dr. House í samnefndum þætti og erkitöffarinn James Woods sýnir tennurnar í lagadramanu Shark. Báðir leika þeir yfirburðamenn á sínu sviði. Hrokafulla og skemmtilega kjaftfora snillinga sem leiða andaktuga hjörð ungra lærlinga til glæstra sigra á sjúkdómum og afbrotamönnum. Þrátt fyrir góða takta leikaranna sem bera þetta uppi er hætt við því að þetta þynnist fljótt út. Hver þáttur er öðrum líkur og um leið og leikararnir hætta að heilla í stöðluðum hlutverkunum verða þessir þættir jafn áhugaverðir og biðstofuseta á heilsugæslustöð eða þras um ógreiddar stöðumælasektir.

Ég er búinn að reyna að greina svo mörg torræð atómljóð í gegnum tíðina að ég er löngu hættur að taka mark á auglýsingum þar sem fjölmiðlar tíunda ágæti sitt með vísunum í lestrar- og áhorfskannanir. Niðurstöður rannsókna af þessu tagi eru nefnilega gæddar þeirri ónáttúru að hver sem er virðist geta lesið það sem honum sýnist út úr þeim.
Áhorfskannanir eru þó síður en svo gagnslausar, þótt þær séu opnar fyrir rangtúlkunum, og ef þær eru skoðaðar á yfirvegaðan og vísindalegan hátt (les: ekki í markaðsskyni) geta þær gefið fróðlega mynd af andlegu ástandi þjóðarinnar. Framboðið af rusli í sjónvarpi er mikið og það segir sig sjálft að þjóð sem horfir á mikið af innihaldslausu drasli er sjálf í rusli.

Það fór því um mig nettur kuldahrollur þegar ég sá heilsíðu auglýsingu frá Skjá einum þar sem fram kom að Innlit/útlit og America´s Next Top Model væru á meðal tíu vinsælustu þáttanna í íslensku sjónvarpi.

Sé raunverulegt fólk á bak við áhorfstölurnar sem skila þessum þáttum inn á listann er ærin ástæða til þess að hafa þungar áhyggjur af andlegu ástandi einhvers hluta þjóðarinnar. Nafn Innlits/útlits segir vitaskuld allt sem þarf að segja um það sem gerjast í kolli þeirra sem á horfa: Sjúkleg gægjuþörf og forvitni um einkahagi náungans og ofur áhersla á útlit, leiktjöld, sýndarmennsku og fals. Lífið hverfist allt um umbúðir sem gera fátt annað en að kæfa hinn innri mann.

Útlitshugmyndafræðin er svo sprengd út í yfirþyrmandi öfgar í fyrirsætuþættinum sem er löðrandi í mann- og kvenfyrirlitningu. Fólk sem skemmtir sér við að horfa á hrokabrussuna Tyru Banks nota fyrirsætudrauma til að tæta í sig stúlkur á barmi taugaáfalls ætti að staldra við og sálgreina sig á fimm mínútum.
Þátturinn er svo ofan í kaupið markaðssettur sem „vinsælasti konuþátturinn“ sem er auðvitað fullkomin þversögn en um leið efni í að minnsta kosti tíu pistla til viðbótar.

Frábærir aukaleikarar eru eitt af því sem gerir Sopranos þættina að því sem þeir eru. Flestir hafa þessir leikarar úr heilmiklu að moða þar sem engu minna púður er sett í persónusköpun þeirra sem fylkja sér um mafíósann þéttholda Tony en hans sjálfs.

Vægi geðlæknisins Jennifer Melfi hefur illu heilli minnkað í þáttunum undanfarið þannig að eðalleikonan Lorraine Bracco verður óhjákvæmilega að flokkast sem aukaleikari í Sopranos þessi dægrin. Auk hennar fara Michael Imperioli (Christopher), Steve Van Zandt (Silvio), Tony Sirico (Paulie), Dominic Chianese (Junior) og Aida Turturro (Janice) iðulega á kostum og sérstaklega eru þeir tveir Imperioli og Sirico lunknir við að stela senunni.

Þessir tveir bakkabræður eru bestir þegar þeir fá að leggja undir sig heilu þættina. Einn besti þáttur bálksins í heild fjallaði um hrakningar þeirra villtra úti í skógi eftir misheppnaða tilraun til að koma rússneskum glæpamanni í hel. Þetta var í raun gamanþáttur af bestu gerð.

Svipaða sögu er að segja af þætti síðustu viku þar sem Christopher gaf sér tíma til að rækta draum sinn um að gerast kvikmyndaframleiðandi með því að funda með leikaranum Ben Kingsley. Kingsley fór á kostum þar sem hann lék sjálfan sig beinlínis eineltan af forheimskum mafíósanum og rúsínan í pylsuendanum var svo þegar gamla drottningin Lauren Bacall, sjálf frú Humprhey Bogart, birtist og varð óverðskuldað skotspónn mafíufautans.

Þessi þáttur var ekkert annað en brakandi snilld fyrir tilstilli gestaleikaranna sem eru í algerum þungaviktarflokki og sælustraumurinn sem hríslaðist um mig við að sjá Bacall blómstra hefði ekki orðið sterkari þó amma mín hefði birst á skjánum innan um eftirlætissjónvarpsfígúrurnar mínar.
Þetta útspil höfunda þáttanna er enn eitt dæmi um hversu auðvelt þeir eiga með að halda sér ferskum og lífga upp á hefðbundna mafíubröltið sem bindur þættina saman.

Sýningar á annari þáttaröð bandarísku gamanþáttanna Arrested Development eru byrjaðar á Stöð 2 og ekkert nema gott um það að segja. Manni finnst samt einhvern veginn að þessum frábæru þáttum mætti finna fínni stað í dagskrá stöðvarinnar en klukkan hálf ellefu á fimmtudagskvöldum.

Arrested Development eru með frumlegustu og fyndnustu gamanþáttum sem komið hafa frá Bandaríkjunum, höfuðvígi sjónvarpsmenningarinnar, um árabil og ættu því tvímælalaust að flokkast sem svokallað „primetime“ efni. Örlög þáttanna ytra voru þrátt fyrir þetta, illu heilli dapurleg þar sem þeir voru slegnir af nánast í miðjum þriðja árgangi.

Hárfínn og klikkaður húmorinn var víst ekki alveg að skila sér til Kanans þannig að þótt Evrópubúar hafi tekið þáttunum opnum örmum runnu þættirnir sitt skeið of fljótt. Harmakvein og mótmæli dugðu ekki til að bjarga Arrested Development en við njótum þess á klakanum að þættirnir duttu seint í sjónvarp hér þannig að það er enn af nógu að taka.

Arrested Development eru án efa besta fjölskyldugrín frá því Löður var og hét og þættirnir minna um margt á þá eðalsápu enda eru persónurnar í báðum tilfellum svo kengsúrar að það er ekki annað hægt en kolfalla fyrir þeim.
Þá eru handrit þáttanna mikil listasmíð og samtöl persóna og tvíræðir orðaleikir eru meira að segja góðir á breskan mælikvarða. Og til þess að gera gott enn betra er hver leikarinn öðrum betri þannig að það leggst allt á eitt til þess að gera Arrested Development að fyrsta flokks sjónvarpsefni. Væru þessir þættir ekki búnir að vera fáanlegir á DVD um nokkurt skeið væri óverjandi að sýna þá ekki á besta tíma á laugardagskvöldum.

Þrátt fyrir að vera haldinn sjónvarpsfíkn er ég að gefast upp á stöffinu mínu og þá einmitt efninu frekar en sjónvarpstækjum eða miðlinum sem slíkum. Leit mín að lífsfyllingu með fjarstýringarflakki er að verða æ krampakenndari og örvæntingarfyllri og eins og sakir standa fæ ég kikk út úr The Sopranos og My Name is Earl og þar með er það upptalið.

Ég er ekki með gervihnattasjónvarp, digital, fjölvarp eða hvað þetta heitir allt saman og það hefur hvarflað að mér að ég sé að missa af einhverju og með því að fjölga valmöguleikunum geti ég mögulega fundið lífshamingjuna fyrir framan skjáinn á ný.

Eftir tveggja sólarhringa dvöl á hóteli í Stokkhólmi hef ég komist að því að svo er ekki. Það breytir engu hversu stöðvarnar eru margar einfaldlega vegna þess að leiðindin sem þær bjóða flestar upp á eru áþekk.
Heima flakka ég á milli fjögurra stöðva en í Svíþjóð gat ég skoppað á milli í það minnsta þriggja tuga. Úrvalið var samt meira og minna það sama og heima. Stöðvaflakkið endaði því iðulega á klámrásinni sem hótelið bauð upp á en þeir sem eru sigldir vita að hótelklám er með því sorglegra sem hægt er að reyna að drepa tímann yfir. Þetta er svo gelt og tilgangslaust að það hreyfir hvorki við taugum né holdi og er því eiginlega skömminni verra en harðkjarnaklámið þó ég ætli ekki að vera að mæla því sérstaklega bót.

Þarna áttaði ég mig þó á því hversu mikill missir það er að Sýn skuli ekki lengur sýna ljósbláu myndirnar sem stöðin bauð á sínum tíma upp á. Þær eru ekta hótelklám og maður gat endalaust furðað sig á því hvernig persónur og leikendur gátu stundað munnmök og önnur hvílubrögð án þess að fara nokkurn tíma úr nærbuxunum.
Það er samt auðvitað eitthvað að sjónvarpsdagskránni, lífinu og síðast en ekki síst manni sjálfum þegar hótelklám verður raunhæfur valkostur og maður saknar léttklámsins á Sýn.

Björn Bjarnason dómsmálaráðherra mætti í viðtal við félagana Búa Berndsen og Andra Frey Viðarsson í útvarpsþættinum Capone á XFM í gærmorgun. Vægast sagt ólíklegur viðmælandi í galsafengnum morgunþætti sem gerir út á fíflagang tveggja orðháka.

Björn leggur það ekki í vana sinn að gefa fjölmiðlum færi á sér nema það sé á eigin forsendum en þarna lét hann sig hafa það að sitja undir spurningum um hvort hann hefði neytt eiturlyfja og öðru í þeim dúr. Björn svaraði þessu vitaskuld neitandi og sigldi í gegnum bullið án þess að láta slá sig út af laginu enda hefur hann sjálfsagt verið við ýmsu búinn.

Hann myndi samt varla láta bjóða sér slíkar trakteringar í Íslandi í dag, Kastljósi eða Silfri Egils á venjulegum degi. Þessir dagar eru hins vegar síður en svo venjulegir þar sem byrjað er að hita upp fyrir kosningavetur með prófkjörum en það er aðeins við slík tækifæri á nokkurra ára fresti sem stjórnmálafólk hefur áhuga á að stíga niður úr fílabeinsturninum og gera allt fyrir athyglina og vonandi nokkur atkvæði í leiðinni.

Þessi kómiski kosningaskjálfti minnir mig alltaf á það þegar Jón Ársæll Þórðarson tók hús á Ólafi Ragnari Grímssyni, þáverandi formanni Alþýðubandalagsins, í aðdraganda kosninga fyrir mörgum árum og fékk hann til að setja forláta rússneska tehettu á höfuðið. Fjölmiðlafólk getur dregið pólitíkusa út í alls kyns vitleysu við þessar aðstæður.

Skemmst er að minnast þess þegar stjórnmálaleiðtogar hópuðust í 70 mínútur og drukku ógeðsdrykki hjá Sveppa og Audda. Þetta sama fólk fæst aldrei til að kyngja eigin orðum en lét sig hafa það að kokgleypa viðbjóð. Það voru að koma kosningar.

Það eru því spennandi tímar framundan og dagskrárgerðarfólk á ekki að láta tækifærið úr hendi sleppa. Sýnið okkur mannlegar hliðar á stjórnmálaliðinu! Upp með tehetturnar!

Ég hef enga yfirsýn yfir það hversu gott úrval af gamanþáttum sjónvarpsstöðvarnar bjóða upp á enda hneigist ég frekar til glæpa þegar það kemur að sjónvarpsglápi. Sjónvarpsgrínið höfðar því ekki til mín nema í örfáum tilfellum sem skýrsit að einhverju leyti að því að skopskyn mitt er svo brenglað og á lágu plani að ég hafði gaman að bóksöluþáttunum Stacked með Pamelu Anderson á Sirkus.

Þetta gengur meira að segja svo langt að ég hef saknað þáttanna eftir að þeir runnu sitt skeið en hvítaruslið Earl hefur nú fyllt skarð Pamelu svo hressilega að söknuðurinn er að engu orðinn.
My Name is Earl hafa það líka óumdeilanlega framyfir Pamelugrínið að þeir eru virkilega fyndnir enda kannski ekki við öðru að búast þegar annar eins eðalleikari og Jason Lee er á ferðinni. Earl er dásamlegur í meðförum hans og endalaust brölt hans við að núllstilla karmareikninginn býður upp á ótal möguleika.

Auðunn Blöndal kemur í kjölfar Earls á þriðjudögum á Sirkus með nýja þáttinn sinn Tekinn. Þetta er einhvers konar íslensk staðfærsla á Punke´d með Aston Kutcher og Auðunn fíflast í þekktum Íslendingum. Það er ekki sanngjarnt að dæma nýja þætti eftir að aðeins einn þáttur hefur farið í loftið en mér sýnist Auðun fara ágætlega af stað. Góðir hrekkir eru fínt sjónvarpsefni en það er hætt við því að það þurfi að teygja aðeins á lopanum til þess að einn brandari nái að fylla heilan þátt.
Auddi er hins vegar nógu léttur og hress til þess að fylla í eyðurnar og miðað við þennan fyrsta þátt þá ætti þessi sjónvarpstilraun hans að geta gengið upp.

Ríkisútvarpið er stofnun og því undrast margir að það skuli brjótast um eins og ölvað bjarndýr á barnaskólalóð á fjölmiðlamarkaði. Þetta brölt kemur fyrst og fremst spánskt fyrir sjónir þar sem reynslan hefur sýnt að það fer fyrirtækjum iðulega betur en stofnananbáknum að reka fjölmiðla. Sjálfum finnst mér þeir sem hamast mest gegn RÚV fara offari og horfa til dæmis fram hjá því mikla öryggi sem fólgið er í því að hafa heila ríkisstofnun á öldum ljósvakans.

Sjónvarpið minnti með áþreifanlegum hætti á öryggishlutverk sitt með beinni sjónvarpsútsendingu frá stefnuræðu forsætisráðherra og umræðum um hana í vikunni.

Engin sjónvarpsstöð sem er rekin samkvæmt lögmálum markaðarins myndi leggja dagskrá sína undir jafn samfélagslega mikilvægan dagskrárlið og ég get því þakkað RÚV það að nú veit ég upp á hár hvar ég stend gagnvart nýjum forsætisráðherra, nýjum formanni Framsóknarflokksins og stjórnarandstöðunni.

Það er mikilvægt fyrir þjóðaröryggi að þegnarnir séu upplýstir og þar stendur RÚV vaktina með sóma. Það kom mér þó óþægilega á óvart þegar ég mætti til vinnu daginn eftir útsendinguna og ætlaði að ræða landsins gagn og nauðsynjar, matarverð og varnarmál, við vinnufélaga mína þá komu allir af fjöllum og enginn hafði horft á þetta.
Ég hef nú ekki nennt að fletta því upp hvað aðrar sjónvarpsstöðvar buðu upp á á meðan þingheimur fór yfir mál sem varða okkur öll en leyfi mér að efast um að frjálsu stöðvarnar hafi með góðu móti trompað RÚV þetta kvöldið.

Það kom loksins að því í gærkvöld að Ríkissjónvarpið byrjaði að sýna sjöttu Sopranos-þáttaröðina, löngu eftir að hún rann sitt skeið í Bandaríkjunum og væntanlega víðast hvar í hinum siðmenntaða heimi. Þessir þættir um andlegar hremmingar mafíuforingjans Tónýs eru með því allra besta sem komið hefur frá framleiðendum amerísks sjónvarpsefnis undanfarin ár og hafa borið af eins og gull af eir í þeirri erlendu dagskrá sem ríkiskassinn dælir ofan í nauðungaráskrifendur.

Hver þáttur jafnast á við eðalkvikmynd að gæðum og breytir þá engu hvort horft er til handrits, kvikmyndatöku, tónlistar eða leiks. Fagmennskan drýpur af hverjum ramma og þessi herlegheit verða til þess að maður borgar afnotagjaldið með bros á vör á meðan þau eru á dagskrá.

Það er hins vegar illt að þurfa að sætta sig við slíka bið og ég hef lengi rambað á barmi þess að gerast lögbrjótur og sækja þættina á netið þar sem óþolinmæðin hefur verið að bera mig ofurliði.
Stöð 2 bauð til dæmis áhangendum Jacks Bauer í 24 ekki upp á þessi mafíuvinnubrögð og var ekki nema fimm þáttum á eftir Kananum þetta árið á meðan Sjónvarpið annaðhvort hundskaðist ekki til þess að kaupa Sopranos strax eða sá ástæðu til að liggja á þessu efni eins og ormur þar til hægt væri að tefla gullmolunum fram í vetrardagskránni.

Það er auðvitað ekkert mál að stunda svona bellibrögð í skjóli skakkrar samkeppnisstöðu en þetta er vitaskuld ofbeldi í ákveðinni mynd. Ég tek Tóný og félögum fagnandi en kann RÚV ákaflega litlar þakkir. Get eiginlega ekki annað en kvittað fyrir móttöku þessa síðbúna pakka að hætti Tónýs með öðrum orðum en „thanks for nothing“.

Það segir líklega meira um mig en dagskrár sjónvarpsstöðvanna að ég endist ekki yfir neinu öðru en endursýningum á gömlu efni. Það er mér samt sem áður hulin ráðgáta hvað veldur endalausu framboði á matreiðsluþáttum, þáttum um ævintýri sjáenda og miðla og þætti sem gerast á spítölum.

Þættir af þessu tagi fyrirfinnast að ég held á hverri einustu sjónvarpsstöð en ég neita samt að trúa því að eftirspurnin sé jafn mikil og framboðið. Nú eru spítalar til dæmis ömurlegir og niðurdrepandi staðir og þangað álpast maðru helst ekki nema af illri nauðsyn. Góður matur getur verið ágætur rétt á meðan maður borðar hann en annars er hann hundleiðinlegur, ekki síst þegar maður horfir á aðra elda hann og éta í sjónvarpi. Miðlar geta svo sem verið ágætir en ég minnist þess ekki að hafa séð áhugaverðan þátt um sjáanda síðan Lance Henriksen fór á kostum í spennuþáttunum Millenium. Patricia Arquette í The Medium, Jennifer Love Hewitt í Ghost Whisperer og Anthony Michael Hall í The Dead Zone standa þeim gamla langt að baki í öllu sínu handanheimaflippi.

Þar fyrir utan virðast flestir sakamálaþættir vera steyptir í sama mót nú til dags og það kemur æ sjaldnar fyrir að þeir komi manni á óvart. Spennan og óvissan er meiri í beinum útsendingum frá golfmótum.
Maður tekur því endursýningum á Fóstbræðrum, Seinfeld, The Simpsons og The X-Files fagnandi og þó maður hafi séð þetta allt saman áður er þetta efni samt ferskara og skemmtilegra en nýmetið sem borið er á borð sjónvarpsáhorfenda þessa dagana.

Rockstargeðveikinni lauk farsællega aðfaranótt fimmtudags og það er ekki laust við að manni sé létt enda hefur það í besta falli verið vandræðalegt að fylgjast með þjóðinni ganga af göflunum síðustu vikur. Magni stóð sig samt eins og hetja og það er ekkert nema gott um hans þátt að segja en það er þó vissara að halda því til haga að kosningaæðið hér heima var ekki keyrt áfram af ígrunduðu gæðamati á söng og sviðsframkomu heldur gamalgrónni þjóðrembu sem er einn hvimleiðasti þátturinn í fari Íslendinga.

Eitthvað virðist þó þessi sterka sameiginlega þjóðarvitund hafa orðið móð á endasprettinum þar sem okkar maður skrapaði botninn í lokaatkvæðagreiðslunni og við höfðum ekki roð við stærri þjóðum þegar fjarskyldir ættingjar hinna keppendanna létu til sín taka fyrir alvöru. Áður en metatkvæðafjöldi frá Íslandi lá fyrir datt mér helst í hug að Íslendingar hafi meðvitað dregið sig til baka þessa örlaganótt þar sem hér virtist ríkja eining um að okkar maður hefði ekki gott af því að sigra og lenda í slagtogi með varmennunum í Supernova. Magni á konu og lítið barn og við vitum að fjölskyldan er dýrmætari en rútuferð um Bandaríkin með fautanum Tommy Lee. Ævintýrið fékk því farsælan endi enda ljóst að Magni hefur í það minnsta unnið hálft konungsríkið með frammistöðu sinni.

Úrslitin komu þar fyrir utan fæstum á óvart, sá hæfileikalausasti vann og fær að syngja með Jason, Tommy og Gilby. Þar hæfir kjaftur skel segir íslenska þjóðarsálin og hlær með sjálfri sér og tekst á augabragði að snúa sigri hins hvimleiða Lucasar í tap. Þetta er kosturinn við að vera Íslendingur. Við vinnum alltaf.

Kenningar um að úrslitin hafi verið fyrirfram ákveðin spretta eðlilega upp þegar hæfileikalaust tískuslys hefur sigur og við getum því alls ekki útilokað að Ísland hafi unnið lokaatkvæðagreiðsluna en innstu koppar í Supernova búrinu hafi eytt milljónum íslenskra atkvæða til þess að plottið gengi upp. Hafi Tommy og félagar löngu verið búnir að velja skoffínið hafa íslenskir kjósendur verið hafðir að fíflum sem er auðvitað hið versta mál en algeng örlög hópsála. Það skiptir samt engu máli þar sem við unnum þegar upp var staðið.

South Park eru byrjaðir á Sirkus. Löngu tímabært. Þættirnir eru drepfyndnir á köflum en eru fyrst og fremst kærkomnir þar sem groddaleg samfélagsgagnrýni þeirra gengur þvert á pólitískan rétttrúnað. Hressandi efni.

Geðsjúkir raðmorðingjar eru líka hressandi og einhvern veginn tekur maður alltaf fagnandi þáttaröðum sem fjalla um ógeðsleg uppátæki þeirra og það einarða og góða fólk sem gefur sig allt í þá vanþakklátu vinnu að hafa hendur í hári þeirra.

Verst bara hversu keimlíkir og fyrirsjáanlegir flestir þættir um þennan umdeilda þjóðfélagshóp eru. Stöð 2 hefur nú bætt þáttunum The Inside í blóðuga sakamálaflóruna og eftir tvo þætti er ekki gott að segja til um hvort þeir muni halda manni við efnið fram eftir vetri. Það hjálpar þó óneitanlega upp á sakirnar að hinn fantagóði leikari Peter Coyote fer hér fyrir sérsveit sem nennir ekki að lyfta litla putta nema virkilega útsmognir og viðurstyggilegir morðingjar geri vart við sig.

Coyote hefur mikinn skjáþokka og leikur sér að því að halda athygli manns en fljótt á litið virðist hann vera eini óryðgaði öngullinn sem hér er beitt og að öðru leyti er The Inside moðsuða úr sömu formúlu og allur CSI-grauturinn þar sem einn alvitur og nánast ofurmannlegur leiðtogi í gáfum sínum og reynslu heldur saman ósamstæðum en frjóum hópi rannsakenda. Persóna Coyotes og Gil Grissom í CSI eru til að mynda náskyldar. Þetta þarf þó alls ekki að vera dauðadómur yfir The Insider þar sem maður endist enn yfir CSI og þó löggurnar séu alltaf eins eiga morðingjarnir það til að bjarga miklu enda hafa þeir umtalsvert meira svigrúm og geta veitt sköpunargleðinni útrás í athöfnum sínum.

Það er enginn skortur á bjánalegur rusli í sjónvarpinu þegar raunveruleikasjónvarpsþættir eru annars vegar. Þetta undarlega þáttaform hefur tekið fyrir og skrumskælt flesta þætti mannlegrar tilveru en sennilega eru brúðkaupsþættirnir, Já og Whose Wedding is it Anyway, dapurlegastir.

Í þeim er fylgst með fólki gera mestu reginskyssu lífs síns með því að ganga í það heilaga með svo miklu auglýsingaskrumi og ömurlegri framsetningu sykurhúðaðra tilfinninga að aumingjahrollurinn hríslast um mann í viku slysist maður til að horfa á einn þátt. Áherslan er mest á umbúðirnar og þættirnir gera því fátt eitt annað en að staðfesta mann í þeirri trú að hjónabandið og ekki síst brúðkaupið sé skrípaleikur þar sem allt snýst um leiktjöld, búninga og sviðsframkomu.

Flest fólk stofnar þó sjálfsagt til hjónabands af heilum hug en athöfnin, veislan, sem helst þarf að kosta í það minnsta milljón, og heitstrengingin sem hún snýst um byggir á misskilningi og þeirri blekkingu að mannskepnan sé einkvænisdýr. Þær enda því sjálfsagt ansi margar „sjónvarpsbrúðkaupsveislurnar“ með skilnaði og þá er nú stóri dagurinn, blúndum prýddur í blómahafi, orðinn að dýru spaugi.

Þá getur tæpast verið raunverulegur áhugi fyrir sjónvarpsefni af þessu tagi í þjóðfélagi sem er beinlínis fjandsamlegt hjónabandinu. Skattkerfinu og félagslega apparatinu virðist oft á tíðum beinlínis beint gegn hjónabandinu þannig að það er ekki heiglum hent að hanga saman í vígðri sambúð.

Hjónabandið yrði hins vegar vitaskuld dans á rósum ef heimur raunveruleikasjónvarpsins væri sannur. Þá gæti maður hringt á ofurfóstrur þegar ofvirk börnin kæfa hjónabandssæluna, fimm sérþjálfaðir hommar myndu laga útlit manns og atgervi að kröfum eiginkonunnar og þegar VISA-reikningurinn fer í lögfræðing sækir maður bara um vinnu sem lærlingur hjá Donald Trump og græjar málin með eingreiðslu.

Ég mun aldrei viðurkenna að ég horfi á Rockstar: Supernova mér til ánægju og yndisauka enda fæ ég ekkert út úr því að hlusta á amatöra djöflast á sígildum slögurum sem helstu hetjur rokksögunnar hafa gert ódauðleg. Er enn að jafna mig eftir að hafa horft upp á einhvern stórundarlegan hobbita með fáránlega augnmálningu slátra Stones-laginu Paint it Black. Mick Jagger lagðist veikur í kjölfarið og þarf engan að undra.

Starfsins vegna legg ég það þó á mig að sitja fram eftir nóttu undir þessum ósköpum þar sem við Íslendingar eigum okkar fulltrúa þarna. Ég vissi nú ekkert hver Magni var áður en Supernova-ævintýrið hans hófst en hann má eiga það að hann ber af keppinautunum. Hann skákar þeim á flestum sviðum og býr yfir breidd, hæfileikum og háttprýði sem hin skortir. Þau trompa hann hins vegar í tilgerð og hroka þannig að hann verður væntanlega kominn heim eftir tvær til þrjár vikur þó hann sé í náðinni hjá rokkhundunum þremur sem ráða örlögum keppenda.

Það segir auðvitað sitt um úrvalið að íslensk sveitaballakempa skuli skyggja á þá fulltrúa milljónaþjóða sem mættir eru til leiks. Það vantar bara illu heilli allt rokk í okkar mann og þess vegna mun hann ekki þurfa að bergja á þeim beiska kaleik að starfa með þessum þremur útbrunnu rokkhundum. Það er að vísu ákveðin þversögn fólgin í þessu þar sem það kom í ljós á miðvikudagskvöld að Supernova eru óttalegar kerlingar. Goðin tróðu upp í þættum í gær og voru ekki harðari en svo að Loverboy voru þyngri á sínum tíma.

Skemmtigildi þáttanna felst annars fyrst og fremst í frummanninum Tommy Lee sem er greinilega alveg jafn vitlaus og slúðurfregnir hafa gefið til kynna í gegnum árin. Villimaðurinn úr Motley Crue er orðinn að gömlum, sorglegum kalli en það gleður mig alltaf að horfa upp á útbrunnið lið reyna að klóra í bakkann.

Unglingasápan Beverly Hills 90210 er dásamlegt sjónvarpsefni. Þeir voru ekki merkilegur pappír þegar þeir voru frumsýndir á tíunda áratugunum og hafa elst hræðilega en samt get ég ekki stillt mig um að fylgjast með ósköpunum.
Ég var of gamall fyrir þættina á sínum tíma og það ætti því að vera enn fjarri mér að horfa á þá núna þegar ég nálgast fertugt. Það er bara eitthvað svo yndislega hallærislegt við þetta allt saman og stundum er rusl frábær afþreying.

Þarna leikur fólk á þrítugsaldri 18 ára unglinga sem glíma við öll þau innantómu vandamál sem fylgja því að vaxa úr grasi. Allt er þetta afgreitt snaggaralega á mjög svo fyrirsjánlegan hátt í Beverly Hills og þannig hef ég lært það á nokkrum vikum að það megi ekki stela úr búðum, að AA samtökin geti bjargað mannslífum, að það sé ávísun á vandræði að byrja með fyrrverandi kærasta bestu vinkonu sinnar, að hörundsdökkir krakkar úr fátæktrahverfum geti verið jafn góðir námsmenn og hvít börn ríka fólksins, að hommar séu líka fólk, að það sé allt í lagi að tala við og snerta fólk með AIDS, að sannleikurinn sé sagna bestur og að það að taka ábyrgð á gjörðum sínum geri mann að meiri og betri manni.

Öll eru þessi viðfangsefni vel þess virði að gefa gaum en þau eru öll afgreitt af sama metnaði og natni og amerískir skyndibitar þannig að fallegur boðskapurinn hittir sjaldnast í mark. Sjálfsagt hefur handritshöfundunum gengið gott eitt til en sápuópera um vonir og væntingar hvítra krakka í gerviveröld Hollywoodsins er ekki heppilegt kennsluefni í lífsleikni.

Ég efast því um að ég væri betri maður í dag ef ég hefði horft á Beverly Hills fyrir 14 árum af sama áhuga og ég geri nú en batnandi englum er best að lifa og það er aldrei of seint að byrja að læra. Kannski nær maður þessu á gamals aldri.

Þær eru tvær Pamelurnar sem hafa unnið hjarta mitt í gegnum sjónvarp. Pamela í Dallas og Pamela Anderson. Mér þykir ákaflega vænt um þær báðar en stend þó fastur á því að þetta hafi ekkert með ytra útlit þeirra að gera. Þær eru ekki heldur holdgervingar kvenmyndar eilífðar­innar í mínum huga þó í þeim hlutgerist fortíðarþráin sem sækir fastar að mér eftir því sem árunum fjölgar.

Pamela í Dallas var stóra ástin í lífi mínu í frumgelgju og ég get ekki enn haldið aftur af tárunum þegar ég fylgist með hremmingum hennar í gömlum Dallasþáttum á DVD. Þá minnist ég löngu liðinna tíma en þegar hún átti hjarta mitt var lífið einfalt og áhyggjulaust.

Það er ekki alveg jafn mikil rómantík yfir minningum mínum um nöfnu hennar Anderson en hún gerði talsvert af því að líkna mér í þynnku á laugardagseftirmiðdögum þegar hún sprangaði um í rauðum sundbol í Baywatch. Þeir sem sjá ekkert nema yfirborðið telja sjálfsagt víst að samband okkar hafi að einhverju leyti verið sexúelt en það er af og frá þó ég sakni enn sundbolaáranna. Þetta er alveg platónskt enda les Pamela Jung og Freud og er svo miklu meira en sílíkon og gervineglur.

Pamela er því hvergi betur geymd en í bókabúð og þess vegna fer hún fyrirhafnarlaust á sínum allkunnu kostum í þáttunum Stacked á Sirkus. Þar leikur hún paródíu af sjálfri sér; blondínu sem hefur störf í bókaverslun eftir að hún hættir með húðflúruðum þungarokkara sem er jafnvel heimskari en hennar fyrrverandi ektamaður Tommy Lee.
Það þarf vitsmunaþroska og góðar gáfur til þess að geta gert grín að sjálfum sér. Pamela hefur fengið þessar guðsgjafir og það er fyrst og fremst fyrir andlega eiginleika sem hún öðlast framhaldslíf á skjánum í Stacked löngu eftir að Strandvörðunum skolaði út á hafsauga. Það er nefnilega heilmikið spunnið í Pamelu og Stacked og það þarf enginn að segja mér að það sé aðeins manngerður líkami Pamelu sem laði mig og aðra að þáttunum.

Lífið er fótbolti á Spáni eins og annars staðar þessa dagana. Sjálfsagt er lífið alltaf fótbolti á Spáni ef út í það er farið en nú snýst sem sagt allt um HM. Sjónvarpsstöðvarnar hér taka keppnina vitaskuld mjög hátíðlega enda eru Spánverjar þess fullvissir að þeir geti landað heimsmeistaratitlinum í ár.

Sjálfur hef ég ekki hundsvit á þessu sparki en áreitið af þessu er svo yfirþyrmandi að ég hef ekki komist hjá því að fylgjast með. Maður getur hvergi stungið inn nefi á veitingastað eða krá án þess að verið sé að sparka í bolta eða tala um boltaspark á flatskjáum. Í sjónvarpssal sitja jafnan átta manns á miklum málfundum fyrir og eftir leiki og greina leikina frá öllum hliðum eins og um hyldjúp ljóð sé að ræða.

Viðbúnaðurinn er eðlilega meiri hér en heima á Íslandi þar sem Íslendingar eru ljósárum frá því að vera með í keppni þar sem þeir bestu keppa við þá bestu. Samt fæ ég ekki betur séð en Sýn gefi spænsku sjónvarpi ekki mikið eftir hvað umfang og efnistök varðar. Það kemur vitaskuld ekkert á óvart enda eru Íslendingar öfgafólk þegar það kemur að tuðrusparki sem sást best á því þegar Íslenska landsliðið náði 1:1 jafntefli við grúttimbrað B-lið Frakka í Laugadalnum og það var slegið upp þjóðhátíð. Ég hélt alltaf að fótbolti snerist um að vinna en ekki halda jöfnu.

HM leikirnir snúast greinilega um það að vinna og þó ég skilji varla orð hjá óðamála íþróttafréttamönnunum á Spáni (skil þá Íslensku ekkert betur ef út í það er farið) get ég hrifist með og haft ánægju af knattspyrnunni. Tungumál fótboltans er greinilega alþjóðlegt og tilfinningarnar sem blossa upp innan og utan vallar eru sammannlegar þar sem við þekkjum öll gleðina sem fylgir því að sigra, hafa betur og leggja andstæðing og enn betur þekkir maður gremjuna og vonbrigðin sem fylgja því að tapa, verða undir og detta úr leik.

Eitt er algerlega nauðsynlegt til þess að geta haft gaman að þessum ósköpum; maður þarf að halda með einhverjum og til þess að geta tekið virkan þátt í bullinu á pöbbnum mínum ætla ég að svíkja mitt engilsaxneska hjarta og halda með Spáni. Enda ætlum við að taka þetta í ár og hirða dolluna, styttuna eða hvað þetta glingur heitir sem verið er að keppa um.
Viva España!

Mikið ofboðslega er hann Jack Bauer í 24 mikill töffari. Það bítur ekkert á manninum sem salalr niður hryðjuverkamann í akkorði sleitulaust í heilan sólarhring án þess vo mikið sem þurfa að kasta af sér vatni eða fá sér hænublund.

James Bond, Jason Bourne og aðrir harðjaxlar kvikmyndanna þurfa heldur betur að uppfæra sig ætli þeir að standast samanburðinn við Bauer sem hefur sett ný viðmið í afþreyingariðnaðinum hvað karlmennsku og töffaraskap varðar.

Hann er hetjan sem rís upp úr rústum Tvíburaturnanna; ískaldur, í stöðugum hefndarhug og tilbúinn til þess að brjóta allar Amnesty International klausurnar í bókinni og pynta saklausa borgara í nafni þjóðaröryggis. Hann er hetja 21. aldarinnar og gamli kaldastríðsjaxlinn hann Bond verður heldur betur að bretta upp ermarnar ætli hann að lifa samkeppnina af.

Bauer er að öðru leyti dæmigerð hasarhetja. Sterkur einstaklingur sem bregst við þegar kerfið bregst. Þegar skriffinnska og kerfiskarlar fara að teygja lopann brýtur Bauer allar reglur, bregður brandi og tekur skúrkana af lífi án dóm sog laga. Við þurfum að trúa því að svona menn séu til og vaki yfir velferð okkar þegar allt annað bregst.
Þessi fimmta þáttaröð 24 er sú besta frá því Bauer kom fyrst fram á sjónarsviðið og reyndi í mögnuðu kapphlaupi við klukkuna að bjarga eiginkonu sinni og dóttur. Spennan magnast nú með hverjum klukkutímanum sem líður og Bauer hefur aldrei þurft að taka jafn hressilega á honum stóra sínum þar sem sjálfur forseti Bandaríkjanna er einn samsærismannanna sem hann á í höggi við.

Þessi forseti hefur verið óttalegt gauð hingað til og ég hef freistast til þess að líta á hann sem góðlátlegt grín að sitjandi forseta Bandaríkjanna. Það var svo ekki fyrr en kauði sýndi sitt rétta eðli að ég áttaði mig á að hann er glettilega líkur Richard Nixon. Ætli það sé tilviljun?

Föstudagurinn 28. apríl var svartur dagur í sögu íslenskra fjölmiðla en þá var DV lagt niður í núverandi mynd. Öll sæmilega þroskuð samfélög þurfa á gulri pressu að halda. Aggressívum fjölmiðlum sem pönkast á viðteknum gildum, hlaupa á girðingar og hrista upp í þjóðfélagsumræðunni.

Þörfin fyrir slíkan miðil er hvergi jafn mikil og á Íslandi þar sem við búum enn við alls kyns kredduhugsanir og úrelt viðmið og erum enn að hrista af okkur höft forræðishyggju og brenglað gildismat sem hefur skotið rótum eftir áratugalangt grímulaust hagsmunapot rótgrónustu stjórnmálaflokkanna. Við sitjum enn uppi með úrelt mörk og upplýsingaleynd sem miðar að því einu að halda almenningi í myrkrinu svo valdhafar geti farið sínu fram og stjórnað landinu eftir eigin dyntum og duttlungum.
DV reyndi svo um munaði á þanþol þessara marka og þar sem laun heimsins eru fyrst og fremst vanþakklæti varð það fyrir vikið blað sem margir elskuðu að hata. Þetta lið fagnaði ákaft á föstudaginn og telur sig hafa unnið einhvers konar sigur. Þetta er auðvitað galið þar sem niðurstaðan er sú að við sitjum uppi með fábreyttara fjölmiðlaumhverfi og grámyglulegri tilveru.
Ég fór því í hálfgert þunglyndi á meðan smáborgarar, barnaníðingar og frægðarfólk sem vill hafa óheftan aðgang að fjölmiðlum þegar því hentar skálaði. Vissulega fór DV stundum út yfir öll mörk í umfjöllun sinni um menn og málefni.
Kappið bar þá forsjána yfirliði en DV var samt skemmtilegasta blaðið á markaðnum og ég sakna þess. Blaðinu tókst á skömmum tíma að losa um hálstak „faríseanna“ og „sósíalfasistanna“ á almennri umræðu. Jónas Kristjánsson, fyrrverandi ritstjóri, gaf þeim sem vilja halda opinberri umræðu í heljargreipum þessi ágætu nöfn og nú verður takið hert aftur og leiðindin taka við á ný.
Það er eitthvað sjúklegt við það að fagna fækkun fjölmiðla og þeir sem hlæja hæst núna eiga örugglega eftir að komast að því að eigin raun að tilefnið er ekkert. Mér finnst Mogginn til dæmis hundleiðinlegur og litlaus en ég myndi líka gráta hann ef hann hyrfi af vettvangi. Því fleiri dagblöð, því betra. Þetta er ekkert flókið.

Raunveruleikasjónvarpsþættir eru eitur í mínum beinum. Lágkúrulegt og ódýrt sjónvarpsefni sem gengur út á það að fá grunnhyggna athyglissjúklinga til þess að gera sig að fíflum fyrir 15 mínútur af vafasamri frægð. Mér leið því eins og ég væri að horfa á grófa klámmynd á kirkjuþingi á föstudaginn þegar ég datt inn í Beauty and the Geek og skemmti mér konunglega.

Þarna eru leiddir saman nördar og fönguleg fljóð sem öll gætu hæglega fengið starf við að þræða sig á súlur á Goldfinger. Strákarnir hafa aldrei komist í tæri við slíkar gyðjur og fljóðin hafa aldrei átt orðastað við jafn gáfaða en um leið útlitsgallaða menn. Þetta býður auðvitað upp á kostulegar senur en þó ég sé mátulega illa innrættur finnst mér samt ljótt að hlæja að þessu enda er grimmt gert út á dragúldnar klisjur um að gáfaðir strákar séu ófríðir klunnar og að fallegar stúlkur séu heimskar og að heilabú þeirra rúmi ekkert annað en snyrtivörur og tískuföt.
Jack Bauer fer mikinn í 24 á sunnudögum og hann er sko enginn nörd en siðblindur er hann blessaður. Þættirnir gefa sjúklega glögga mynd af þeirri hugarfarsbreytingu sem orðið hefur eftir 11. september 2001 og þeim virðist helst vera ætlað að hlaða undir þau viðhorf að það sé í lagi að fótumtroða mannréttindi í nafni þjóðaröryggis. Bauer pyntar fólk miskunnarlaust til sagna þegar almannaheill er í húfi. Og manni finnst þetta bara töff og allt í lagi. Um daginn skaut Jack saklausa konu í fótinn til að brjóta eiginmann hennar niður og maður hugsaði bara með sér „vá! hann er meiri töffari en James Bond!“ Maður er orðinn algerlega samdauna þessu og jafn siðblindur og handritshöfundarnir. Annað lýsandi dæmi um tvöfalt siðgæði 24 dúkkaði upp á sunnudaginn þegar Bauer sagði konu sem aldrei hefur komið við sögu í þáttunum að hann gæti ekki bjargað henni. Taugagas dró hana til dauða fyrir framan nefið á Jack og vinnufélögum hans en þau héldu stillingu sinni. Á hæla konunnar kemur svo feitlaginn karlmaður, einn af félögum Jacks. Hann hlýtur sömu örlög en þá verða allir voða leiðir og tár falla. Hryðjuverk eru þá kannski ekki svo slæm svo lengi sem maður þekkir ekki fórnarlömbin?

Sögunni verður ekki breytt og því kom það í hlut Júlíusar Sesars að verða nýslátrað páskalamb í mögnuðum lokaþætti Rome á Stöð 2 á sunnudaginn. Þessi endalok komu manni vitaskuld ekki í opna skjöldu en glæsilega útfært morð­atriðið, þar sem svikulir samsærismenn stungu Sesar eins og grís, var svo magnað að maður þjáðist með einvaldinum glæsilega. Gott ef ég felldi ekki tár líka.

Ég saknaði þess samt að margrómuðum andlátsorðum keisarans var slept. Nú efast ég samt stórlega um að öll þau fleygu andlátsorð sem hafa fallið í gegnum söguna hafi í raun og veru verið sögð enda hlýtur það að vera meira en að segja það að vera með hnyttyrði á takteinum akkúrat þegar maður geispar golunni, allra síst þegar það er búið að leggja til manns ótal sinnum með eitruðum rýtingum. Hvort sem það er Shakespeare um að kenna eða einhverju öðru fannst mér samt að Sesar hefði átt að segja „og þú líka bróðir minn Brútus“ þegar sá armi þrjótur lagði til hans á sunnudaginn. Það kom þó ekki að sök þar sem hinn snjalli leikari Ciarán Hinds sagði þetta með augunum.
Það er mikil kúnst að byggja upp spennu í sögu sem allir vita hvernig endar. Þetta hefur tekist með miklum ágætum í Rome og það er ekki síst vitneskja áhorfandans sem hjálpar til í þessum efnum. Þannig var það brjálæðislega merkingarþrungið þegar Markús Antóníus kom að vegnum Sesari, horfðist í augu við morðingjana og bakkaði hægt aftur í skuggann. Og ekki var hatursfullt augnaráð Oktavíanusar litla síður magnað þegar hann horfðist í augu við móður Brútusar þegar hún hlakkaði yfir örlögum Sesars. Það verður nefnilega svaka hasar í næstu þáttaröð þegar Antóníus, þessi léttúðugi fauti, heldur magnaða ræðu á torginu í Róm, snýr stöðunni við og gerir samsærismennina útlæga. Hann og Oktavíanus litli, síðar Ágústus keisari, ganga svo milli bols og höfuðs á hyskinu, svo hressilega að það er enn í minnum haft. Saga Rómar er rétt að byrja þó Júlli sé allur.

Breska löggutvíeykið Dalziel og Pascoe er alveg að bjarga mér frá því að drepast úr leiðindum yfir sjónvarpinu á þriðjudagskvöldum. Raunveruleikaþættir eru eitur í mínum beinum þannig að Amazing Race á Stöð 2 gerir ekkert fyrir mig og einhverra hluta vegna hef ég ekki orðið háður Prison Break á sömu stöð.

Stöð 2 er þó hótinu skárri en Skjár einn en ég get varla ímyndað mér hverskonar mannvonska býr að baki hjá dagskrárstjórum sem raða þremur „kellingaþáttum“ á eitt og sama kvöldið. How Clean is Your House, Heil og sæl og Innlit/útlit í einum rykk er svo lamandi skammtur að hann gæti drepið meðalhraust naut.
Ríkiskassinn bjargar því sem bjargað verður með Dalziel and Pascoe. Þættirnir eru ósköp keimlíkir þeim aragrúa glæpaþátta sem Bretar framleiða af mikilli list. Frumleikinn er ekkert að bera þetta ofurliði en þetta eru engu að síður þættir sem óhætt er að stóla á.
Aðalgaurinn Dalziel minnir um margt á fýlupúkana Frost og Taggart. Þetta er lífreynd lögga sem hefur sopið nokkra fjöruna og þjösnast jafnt á yfirmönnum sínum sem undirmönnum. Hann er semsagt stöðluð steríótýpa sem er engu að síður býsna góð fyrir sinn hatt.
Það sem gerir Dalziel svo jafn heillandi og raun ber vitni, fyrir utan bráðskemmtilegan leik Warrens Clarke og kostulegt útlit hans, er sú staðreynd að hann er besta skinn. Geðvonskan er utanáliggjandi og ristir ekki djúpt. Dalziel er í raun besta skinn, fínn húmoristi og hefur húmor fyrir sjálfum sér. Svona fýlupúkar eru iðulega þegar vel er að gáð skemmtilegustu menn enda pirringurinn bara leikur. Hluti af varnarkerfi viðkvæmrar sálar og endalaus uppspretta skemmtilegheita.
Dalziel er frábær persóna, góður kall og til fyrirmyndar þar sem utanáliggjandi geðvonska skaðar engan og er í raun mannkostur.

Þættirnir um mafíósann Tóný Sópranó og skjaldsveina hans eru með því allra besta sem framleitt hefur verið fyrir sjónvarp síðustu ár. Þegar sjónvarpsþættir slá í gegn keppast framleiðendur þeirra við að dæla út nýjum þáttum til þess að hafa sem flesta dollara upp úr krafsinu áður en vinsældirnar dala.

Framleiðendur The Sopranos hafa tekið þveröfugan pól í hæðina og hika ekki við að gera hlé á framleiðslunni í svona eins og eitt ár og mæta svo tvíefldir til leiks. Biðin eftir sjöttu þáttaröðinni hefur verið bæði löng og ströng. Þættirnir eru byrjaðir að rúlla í Bandaríkjunum en áhorfið á þá hefur snarminnkað milli þáttaraða. Biðin hefur sjálfsagt verið of löng og þolinmæði fylgispakra áhorfenda loks þrotið. Ríkisútvarpinu væri því nær að reyna ekki frekar á langlundargeð íslenskra áhangenda Tónýs og drífa þættina á skjáinn.
Stöð 2 hefur sýnt gott fordæmi í þessum efnum en íslenskir áhorfendur eru aðeins fimm klukkustundum á eftir bandarískum í æsispennuþáttunum 24. Svona á þetta að vera. Slugsagangur í innkaupum á eftirsóttu sjónvarpsefni hvetur þar að auki til lögbrota þar sem fólk getur ekki annað en freistast til þess að sækja efnið á netið þegar þolinmæðina þrýtur.
Næstsíðasti þátturinn um uppgang Sesars í Róm var kynngimagnaður og maður varð beinlínis uppnuminn þegar útlimir og höfuð fuku í allar áttir á hringleikvanginum. Það er ekki á hverjum degi að maður fær svona hressan splatter í sjónvarpi. Félagarnir Lucius Vorenus og Titus Pullo sýndu svo um munar hvers virði heiður og vinátta vegur þungt þegar þeir sneru bökum saman og slátruðu heilli hjörð skylmingaþræla. Russell Crowe verður aldrei annað en lítill og pirraður Ástrali eftir djöfulganginn í Pullo. Ekki ætla ég að afþakka svona blóðbað en verst samt að ofbeldið kemur í veg fyrir að maður geti notað þessa snilldarþætti til að tendra söguáhuga hjá krökkunum.

Þeir leynast víða lúðarnir, bæði í sjónvarpi sem og annars staðar, og eru misskemmtilegir svo ekki sé meira sagt. Samkvæmt lúðafræðunum vill það annars svo skemmtilega til að sú lúðategund sem er leiðinlegust í raunveruleikanum er iðulega sú skemmtilegasta í sjónvarpinu. Þetta er lúðinn sem er með öllu blindur á eigin vankanta og böðlast áfram með stórfenglegar ranghugmyndir um eigið ágæti.

Skrifstofustjórinn David Brent í The Office er nærtækasta dæmið um þessa lúðategund. Hann er fínn á skjánum en gæti átt á hættu að vera myrtur í raunheimum. Bandarískir framleiðendur sjónvarpsefnis eru oftar en ekki algjörir lúðar enda svo merkilegir með sig að þeir eru illfáanlegir til að sjónvarpa gæðaefni frá öðrum löndum. Þeir vilja frekar staðfæra allt og endurgera. Átakanlegast verður þetta auðvitað þegar þeir ljósrita breska snilld. Sakamálaþættirnir Cracker fengu þessa útreið hjá Kananum. Þar á bæ þótti Robbie Coltraine ekki nógu fínn í hlutverki sálfræðingsins kjaftfora og Robert Pastorelli var dubbaður upp í hlutverkið.
Nú hefur David Brent hlotið sömu örlög en það er eitthvað átakanlegt við að horfa á amerísku útgáfuna af The Office á Skjá einum. Gamanleikarinn Steve Carell (The 40 Year Old Virgin) er svo sem ekkert alveg ófyndinn en hann nær engan veginn að höndla hárfín lúðablæbrigðin sem Ricky Gervais náði fullkomlega í bresku útgáfunni. Allar aðrar persónur The Office hljóta svo sömu örlög í endurgerðinni. Það sem breskir leikarar geta gert blindandi ná þeir bandarísku ekki að leika eftir með stjörnusjónauka. Góðir brandarar úr frumútgáfunni leka máttlausir niður í Bandaríkjunum og þó reynt sé að stæla allt útlit og myndatökutakta er tómahljóðið yfirgnæfandi.
Það er lúðalegt að láta minni spámenn fylla skó sér meiri manna en það sjá þeir auðvitað síðastir allra spekingarnir í Bandaríkjunum.

Ég vakti yfir Óskarnum aðfaranótt mánudagsins. Þetta er eitthvað sem maður hefur gert skilyrðislaust frá því Stöð 2 gerði þá byltingu að bjóða upp á veisluna í beinni. Þótt það megi finna Óskarsverðlaununum ýmislegt til foráttu, til dæmis það að þau eru alls ekki marktækur mælikvarði á hæfileika og gæði, þá eru þau engu að síður árshátíð kvikmyndaáhugafólks.

Verðlaunaafhendingin er vitaskuld hlaðin glamúr og innihaldslausum glæsileik að hætti Hollywood sem felur að vísu í sér að hún á að vera hin besta skemmtun. Mér varð því illa brugðið þessa nótt þar sem mér hundleiddist yfir þessu öllu saman. Samt hafa sjaldan jafn margar góðar myndir keppt um stytturnar. Spennan var að vísu í lágmarki og allt fór þetta meira og minna eins og spár gerðu ráð fyrir. Þá er ekki heldur við kynninn að sakast þar sem Jon Stewart var þrælgóður, beittur og kaldhæðinn. Miklu betri en þeir sem hafa reynt að fylla skarð Billy Crystal hingað til.
Þetta virðist því allt hafa verið eins og best verður á kosið en mér leiddist samt. Ég hlýt því að spyrja mig hvort vandinn liggi mín megin en ekki Akademíunnar. Er ég orðinn svona gamall og fúll að ég get ekki skemmt mér yfir útsendingu sem ég hef beðið eftir mánuðum saman?
Ég veit það ekki en hallast þó að því að vandinn liggi hjá stjörnunum sem kynna verðlaun og taka á móti þeim. Það var kannski meira trukk í liðinu fyrir nokkrum árum. Það virðist enginn þora eða nenna að bregða á leik lengur. Jack Palance gerði einu sinni armbeygjur á sviðinu, Christopher Walken hefur farið með kostulegar eftirhermur og Cher hefur ítrekað slegið mann kaldan með kjólaskrímslum sínum. Nú koma bara allir og lesa línurnar sínar af skjá og þetta er orðið gerilsneytt. Ég naut þess ekki einu sinni að fylgjast með þessum Ólympsgoðum nútímans stíga til jarðar á rauða dregilinn og leyfa þeim dauðlegu að snerta sig.
Ég vona að þetta hafi verið einsdæmi og mun vinna í sjálfum mér til þess að geta notið þessa að ári og vona að Hollywood-liðið geri slíkt hið sama.

Sápuóperurnar The Bold and the Beautiful og Leiðarljós eru skólabókardæmi um dagsbirtusápur. Maður sér enga vitglóru í því að slíkt og annað eins skuli yfirleitt framleitt og enn síður að boðið sé upp á þetta drasl á dagskrám sjónvarpsstöðva.

Sápuóperurnar The Bold and the Beautiful og Leiðarljós eru skólabókardæmi um dagsbirtusápur. Maður sér enga vitglóru í því að slíkt og annað eins skuli yfirleitt framleitt og enn síður að boðið sé upp á þetta drasl á dagskrám sjónvarpsstöðva. Þetta er stórmóðgun við þá sem hafa tíma og nennu til þess að horfa á sjónvarp á venjulegum vinnutíma. Þar sem ósköpin eru ættuð frá Bandaríkjunum má samt ætla að einhverjir markaðsspekingar þar í landi hafi reiknað það út að fólk sem horfir á sjónvarp á daginn sé heimskara en þeir sem falla í dauðadá fyrir framan kassann að kvöldi dags. Þetta er líklega reginfirra og á áreiðanlega ekki við á Íslandi enda hefur það margsýnt sig að útkoman verður í meira lagi brengluð þegar Íslendingum er þröngvað inn í amerískar markaðsformúlur.
Mér fannst ég í það minnsta ekkert vitlausari um daginn þegar ég lá veikur heima í viku og hafði helst Stöð 2 til að stytta mér stundir. Það kom líka á daginn að Stöð 2 sinnir bara þessu hlutverki með nokkrum sóma. Sápuviðbjóðurinn er auðvitað til staðar en endursýningar á innlendu efni og gamanþáttum af kvölddagskránni gera dagglápið bærilegt og vel það.
Þá verður líka að segja Stöð 2 það til hróss að hún er eina stöðin sem heldur úti dagskrá frá morgni langt fram eftir nóttu. Sjónvarpsstöðvarnar eiga að taka hlutverk sitt sem afþreyingarmiðlar og tímaþjófar alvarlega og bjóða upp á eitthvað ananð en tónlistarmyndbönd yfir blánóttina.
Þá er vert að minnast sérstaklega á suður-amerísku sápuna My Sweet Fat Valentina, algeran gullmola sem leynist í dagskrá stöðvarinnar á daginn. Þetta eru bráðfyndnir þættir með kúnstugum persónum og langt yfir The Bold and the Beautiful hafnir. Bold and the Beautiful er þar fyrir utan algert öfugmæli þar sem allir sem þar koma við sögu eru frekar ófríðir. Hjá Valentínu eru allir hins vegar bráðhuggulegir. Dömurnar flottar og gaurarnir vörpulegir. Samkvæmt amerísku skilgreiningunni ætti að flytja Valentínu og félaga beint yfir á kvölddagskrána.

Það var vel til fundið hjá Jóni Ársæli Þórðarsyni að slást í för með Nirði P. Njarðvík, Össuri Skarphéðinssyni og félögum til Tógó í Afríku og leggja tvo þætti af Sjálfstæðu fólki undir afrakstur ferðarinnar. Njörður er aðalsprautan hjá samstökunum SPES á Íslandi en markmið samtakana er að skjóta skjólshúsi yfir munaðarlaus börn í Tógó með því að reisa svokölluð barnaþorp. Össur er genginn til liðs við Njörð og hefur tekið af öll tvímæli um að stjórnmálamenn geti frekar látið gott af sér leiða utan veggja þinghússins en innan þess. Uppbygging barnaþorpsins hefur gengið vonum framar og nú hafa um 50 börn fengið skjól hjá SPES og Njörður og Össur hyggja á frekari landvininga börnum til heilla í Afríku.

Samtökin þurfa á velvilja og fjárframlögum almenings og fyrirtækja að halda eigi þau að geta haldið áfram að reisa þessi athvörf sem eru þegar farin að bjarga mannslífum. Þetta innlegg Jóns Ársæls er því þarft innlegg í umræðuna á tímum þar sem peninga- og einstaklingshyggjan drottnar yfir öllu og þeir sem eru iðnastir við að skara elda að eigin köku eru hafnir til skýjanna í fjölmiðlum á meðan þeir sem enn nenna að hugsa um þá sem minna mega sín eru litnir hornauga sem hálfgerðir kjánar.

Rétt eins og Jóni Ársæli tókst að vekja einhverjar kenndir jákvæðar upp hjá mér hefur Agli Gilzenegger tekist að drepa niður öflugustu frumhvöt mannskepnunnar þegar ég er annars vegar. Þátturinn hans Kallarnir á sirkus hefur ýmislegt til síns ágætis en að láta sér detta til hugar að fá söngvarann Geir Ólafsson til þess að kenna karlmönnum hvílubrögð er galin. Geir er sjálfsagt eitthvað til lista lagt en kynfræðsla er ekki hans sterkasta hlið og eftir að hafa horft á hann djöflast á uppblásinni dúkku á húddi bifreiðar á mánudag er ég orðin afhuga kynlífi og get varla hugsað mér nokkuð jafn óaðlaðandi að maður tali ekki um óspennandi.

Það er brjálað að gera í sjónvarpsglápinu þessa dagana, svo mikið að það er eiginlega full vinna að fylgjast með öllum kræsingunum sem sjónvarpsstöðvarnar bera á borð. Þetta oframboð er samt eiginlega pirrandi þar sem sjónvarpsveturinn hefur verið frekar magur og leiðinlegur þannig að maður hefur neyðst til þess að lesa bækur og blanda geði við fólk. Svo hrúgast yfir mann í einni svipan Lost, Desperate Housewives, 24, Rome, My Name is Earl, ný Sipsons sería og ég veit ekki hvað og hvað. Þannig að nú er maður ekki mönnum sinnandi, les ekki stafkrók og sefur í sófanum. Er ekki nokkur leið að jafna þetta út þannig að fíklar eins og ég geti lifað sæmilega eðlilegu lífi allan ársins hring?

Hvað um það. Desperate Desperate Housewives koma sterkar inn og virðast ætla að halda athygli manns áfram. Það var komin þreyta í Lost undir lok fyrsta árgangsins og maður sá ekki fyrir sér að úthaldið myndi endast mikið lengur. Nýja röðin byrjar þó með fítonskrafti og framhaldið lofar góðu þó ég treysti mér enn ekki til að útiloka það að þetta renni út í tóma steypu.

Jack Bauer hjakkar enn í klisjunum í 24 en það vill bara svo skemmtilega til að þegar klisjur eru rétt matreiddar er fátt skemmtilegra. Hasarinn er í botni nú þegar og Bauer er stokkinn ljóslifandi inn í Die Hard stælingu. Allt í góðu með það. Þá er gaman að velta fyrir sér hvurslags aldarspegill þættirnir eru en þeir ganga allir út á hryðjuverkaógn og stríð gegn terroristum. Svona voða svipað og líf okkar allra um þessar mundir. Þá er það varla tilviljun að forseti Bandaríkjanna er forheimskur apaköttur. Skáldskapurinn er alltaf að stæla raunveruleikann.

Þættirnir sem Stöð 2 sýnir um Rómarveldi virðast vera býsna vel heppnaðir og þarf svo sem engan að undra þar sem saga Rómar er vægast sagt krassandi og safarík. Þá er það þáttunum óneitanlega til framdráttar að þeir eru framleiddir af kapalstöðinni HBO og því má ganga lengra í ofbeldi og kynlífi en gengur og gerist amerískum sjónvarpsþáttum sem hugsaðir eru til sýninga í opinni dagskrá á landsvísu. Mátuleg bersögli á ákaflega vel við í þessu tilfelli enda vandséð að hægt sé að gera sukki, svínaríii, launmorðum og stríðsrekstri Rómverja sómasamleg skil án þess að sulla blóði og flagga beru holdi.

Þættirnir lýsa uppgangi Júlíusar Sesars og það verður ekki af honum tekið að hann var eðaltöffari, skarpgreindur og herkænn. Sesar er samt ekki eina persónan sem heillar þarna og þannig er mér ákaflega umhugað um ræðuskörungana Cató og Cicero en orðsnilld þeirra hefur lifað í gegnum mannkynssöguna rétt eins og hernaðarafrek Sesars. Það þarf ekki alltaf að bregða brandi til þess að vera töff.

Stærsti kosturinn við Rómarþættina finnst mér þó sá að þeir hafa vakið hjá mér forvitni og fengið mig til þess að rifja upp mannkynssöguna sem ég las í MR fyrir margt löngu. Nú ligg ég í sófanum fyrir framan sjónvarpið á sunnudagskvöldum með Rómarveldi I-II í fanginu og má varla vera að því að fylgjast með framvindunni á skjánum vegna þess hversu upptekinn ég er við að fletta í nafnaskránni og sannfæra mig um heimildagildi þáttanna. Hingað til virðist vera farið nokkuð vel með staðreyndir þannig að nú er ekkert annað að gera en vona að þættirnir teygi sig svo langt að Kleópatra fái sitt pláss og bíða eftir að Markús Antóníus taki í lurginn á Brútusi og Oktavíanus litli vaxi úr grasi og verði Ágústínus.

Jamm, það er fjör í Róm og spennan magnast þó endalokin muni koma jafn mikið á óvart og þegar Titanic sökk í samnefndri kvikmynd.

Sjónvarpstöðin Sirkus hefur undanfarið verið að ná nýjum og áður óþekktum lægðum í íslenskri dagskrárgerð og þá er mikið sagt enda er íslenski sjónvarpsruslahaugurinn risavaxinn. Stöðin réttlætir framleiðslu sína í auglýsingum með þeim rökum að hún sendi út efni gert af ungu fólki fyrir ungt fólk. Ef þættir á borð við Partý 101, Splash TV og Sirkus Rvk höfða virkilega til íslenskrar æsku er íslensk menning eins og hún leggur sig í miklu meiri hættu en blessuð tungan sem er víst í dauðateygjunum þessa dagana. Andleg fátækt nýju Sirkusþáttanna er svo yfirgengileg að manni dettur ekki annað til hugar en að hamsturinn sem keyrir áfram heilabú umsjónarfólksins og þeirra sem standa að baki þáttunum sé löngu sofnaður.

Þrátt fyrir þessa fordóma gat ég horft á nýjustu Sirkusafurðina, Kallana með Agli Gilzenegger og Partý Jens, með opnum hug og það sem meira er að eftir einn þátt er ég tilbúinn til að gefa þeim séns. Það má segja að með Köllunum sannist hið fornkveðna að ef þú lætur hundrað apa hamra á ritvélar nógu lengi muntu finna nýjan Shakespeare. Það er nefnilega vitglóra í Köllunum og húmor drengjanna er ekki algalinn. Egill Gilzenegger hefur sýnt það með kjaftforum pistaskrifum sínum á vefnum og í DV að hann er óvitlaus og Kallarnir munu standa og falla með honum og úthaldi hans. Hlutverk þessa Partý Jens í þáttunum er öllu óljósara og flest bendir til þess að hann muni enda í sömu tilvistarkreppu og svarta löggan í Miami Vice sem alla tíð mátti húka í skugganum af Don Johnson.

Myndataka og tæknivinna við þessa þætti er því miður sama fúskið og í öðru innlendu efni stöðvarinnar en sprettirnir sem Egill tók bættu það upp þannig að ef honum tekst að þétta prógrammið aðeins og halda sig innan ákveðinna marka ætti hann að vera í góðum málið. Hitt ruslið er dauðadæmt.

Hvernig stendur á því að maður sem lifir í heimi þar sem enn eru skrifaðar bækur skuli eyða drjúgum tíma á hverju kvöldi fyrir framan sjónvarpstækið og horfa á þætti eins og 24, Boomtown, Law & Order, The Drew Carrey Show, The King of Queens, Friends og CSI?
Þetta er svo sem allt í lagi efni en skilur ekkert eftir sig, svona svipað og mikil drykkja. Maður man ekki einu sinni hvað gerðist í síðasta þætti en er samt alltaf mættur fyrir framan kassann næst. Það er eitthvað að.

Góður kunningi minn, skapandi listamaður, horfir aldrei á sjónvarp fyrir utan The Sopranos. Hann verður því frjáls á mánudaginn á meðan ég er byrjaður að leita að einhverju til að fylla skarð feita bófaforingjans.
Hann á gott, ég á bágt.
Svo bágt að ég lyftist upp af kæti þegar ég sá að Skjár einn er byrjaður að sýna The Drew Carrey Show aftur. Tók þáttinn upp og fór í
bað, það fyrsta í fjóra daga þar sem ég hef verið fastur við sjónvarpið alla vikuna. Horfði svo á þáttinn, hreinn og nýrakaður. Datt svo inn í endursýndan Law & Order sem ég horfði á með öðru auganu fyrr í vikunni.
Svaf yfir mig og skoðaði sjónvarpsdagskrá næstu viku með fyrsta kaffibollanum.
Þrái það núna að finna kjark til að rjúfa þennan vítahring. Kannski 12 spora kerfið virki?
The Sopranos væri þá fyrsta skref og bara 11 eftir. Svo hættir 24 og þá eru 10 skref eftir og svo framvegis.
Sólin skín og bráðum verð ég frjáls.

Fréttablaðið.

Eurovisinonkeppnin er undarlegt menningarfyrirbæri. Íslenska þjóðarsálin fer á taugum á hverju ári í aðdraganda hennar og fagna sigir fyrirfram, þrátt fyrir það flestir séu sammála um að lögin séu hvert öðru verra og eitt helsta metnaðarmál lagahöfunda virðist vera að sökkva lengra ofan í mykjuhaug meðalmenskunnar en forverar þeirra. Þessi uppskrift er svo galin að sem sjónvarpsefni hlýtur þetta að vera verra en bein útsending frá golfmóti en samt horfa allir á ósköpin.
Áhuginn á keppninni virðist aftur á móti frekar takmarkaður meðal þeirra Evrópuþjóða sem hafa búið við sjálfstæði í gegnum aldirnar. Þar lesa menn úrslitin í blöðunum daginn eftir, ólíkt Íslendingum og nýfrelsuðum Eystrasaltsþjóðum sem umturnast á meðan ósköpin dynja yfir.

Ég get svo sem skilið þetta blessaða fólk sem Jón Baldvin gaf frelsi til að syngja en hvað Íslendinga varðar held ég að keppnin sé fyrst og fremst átylla til að halda partí og dettaíða. Það er eina vitræna skýringin á þessari hjarðmenningu sem skapast fyrir framan sjónvarpstækin og leiðinlegustu hlutir geta vissulega virkað skemmtilegir í vímunni.
Ég hef komist hjá því allt mitt líf að horfa á Eurovisionkeppni í heild sinni og eina Eurovisionpartíinu sem ég hef mætt í eyddi ég í fýlu úti á svölum í lengstu reykpásu sögunnar. Illu heilli er búið að bjóða mér í annað svona partí á laugardaginn en ég hugga mig við það að rússneskur lesbíudúett ætlar að gera allt vitlaust og austurríski flytjandinn er með húmor. Þetta gæti orðið ágætt en annars eru það bara svalirnar.
Áfram Austurríki!

Fréttablaðið.

(Finnst endilega að ég hafi skrifað þennan pistil áður. En það er alltílæ að djöflast aðeins á The District sem eru sjálfsagt verstu sjónvarpsþættir í heimi. Billi er amk pottþéttur á því).

Það hefur skapast ákveðin hefð fyrir því hjá íslenskum sjónvarpsstöðvum að eftir því sem sól hækkar á lofti setja þær lakara efni á dagskrá enda líklegt að mörlandinn hafi eitthvað betra að gera í blíðunni en hanga fyrir framan imbakassann. Það leynir sér ekkert á dagskrá RÚV að það er að vora; Sópranós er að klárast og lögreglustjórinn Jack Manion er kominn aftur.

Manion stjórnar lögregluliði Washingtonborgar í þáttunum The District eða Lögreglustjórnaum eins að það heitir á íslensku. RÚV sýndi fyrstu þáttaröðina fyrir einhverju misserum og þrátt fyrir það að þættirnir eru átakanlega hallærislegir og lítið spennandi hafa þeir notið það mikillar hylli í Bandaríkjunum og því fáum við nú að horfa upp á annan skammt.

The District líður ekki síst fyrir aðalleikarann Craig T. Nelson sem er c-myndaleikari af guðs náð. Hann er með puttana í framleiðslunni og það skilar sér í magnaðri upphafningu persónunnar sem hann leikur. Hann er þessi dæmigerði réttsýni harðnagli með hjarta úr gulli. Hann tekur harkalega á vondu köllunum, öskrar á slæmu löggurnar en syngur þess á milli og dansar og lætur sér annt um þá sem minna mega sín. Svo er hann auðvitað uppfullur af alls konar ömurlegi niðursuðudósaheimspeki um lífið og tilverunna, eins og gengur og gerist með svona töffara.
Þannig er staðan hjá sófarottunum í sumar og í stað margbrotins mafíósa sem á við offituvandamál og þunglyndi að stríða sitja þær uppi með enn einn ömurlegan veraldarvanan harðjaxlinn sem ætlar sér að bæta heiminn með því að vera vondur við vonda fólkið og góður við góða fólkið (George W. Bush?) og slær um sig með ömurlegum frösum.

Fréttablaðið.

Einhverra hluta vegna stenst enginn Bretum snúning þegar það kemur að gerð úrvals spennuþátta fyrir sjónvarp en breskt efni af þessu tagi er iðulega bæði betur skrifað og betur leikið en það sem Bandaríkjamenn senda frá sér. The Sopranos er augljós undantekning á þessu enda óvenju mikið lagt í handrit, persónusköpun og leik í þeim ágætu þáttum.
Sjónvarpið sýnir um þessar mundir þættina Illt blóð eða Wire in the Blood. Þetta er breskur krimmi eins og þeir gerast bestir enda skarta þeir hinum geðþekka töffara Robson Green í aðalhlutverki.

Hann virðist tryggja ákveðin gæði þegar það kemur að spennuþáttum og er í því sambandi skemmst að minnast lögguþáttanna Touching Evil sem Stöð 2 sýndi fyrir einhverjum misserum. Þar lék Green harðsnúna löggu með heilmikinn fjölskylduvandamálapakka á bakinu. Nú er hann í hlutverki sálfræðingsins Tony Hill sem aðstoðar lögregluna við að átta sig á því hvaða viðbjóður kraumar í kollum geðveikra morðingja.

Þættirnir minna í grunninn svolítið á Cracker með hinum þéttvaxna Robbie Coltraine í aðalhlutverki þó aðalpersónurnar eigi fátt sameiginlegt annað en það að vera snjallir sálar. Þá eiga þeir báðir í mátulegu basli með sjálfa sig sem gerir það vitaskuld að verkum að þeir eru miklu mannlegri en til dæmis ofurmennin sem leysa sakamál í Las Vegas og Miami undir merkjum CSI.
Breskir krimmar eru einfaldlega sælgæti og því um að gera að leggja sig eftir því að fylgjast með þeim. Bandarískir sakamálaþættir eru aftur á móti eitthvað sem maður grípur í þegar ekkert betra er að gera.

Hér er alls ekki verið að leggja kosningaáróður stjórnmálaflokkanna að jöfnu við meistaraverk Leni Riefenstahl en mig langaði bara að koma smá nasistaáróðri að og eins og í öllum skrifum mínum helgar tilgangurinn meðalið.

Holskefla langra og leiðinlegra sjónvarpsauglýsinga stjórnmálaflokkanna hefur eiginlega gert það að verkum að það hefur varla verið hægt að koma nálægt sjónvarpstækinu í vikunni. Auglýsingar eru ekkert sérstaklega skemmtilegt
sjónvarpsefni og þær verða vart verri en þegar þær eru hlaðanar pólitískum áróðri auk þess sem það svíður illa undan þeirri vitneskju að þessi skáldskapur sem er borinn á borð fyrir sjónvarpsáhorfendur hefur áhrif á það hvernig fólk ráðstafar atkvæði sínu.
Sjónvarpið tróð svo áróðursþáttum flokkanna á dagskrá fyrir framan allt það besta sem það býður upp á í dagskrá sinni og þannig mátti maður horfa á áróðursmynd Framsóknarflokksins sem náði nýjum hæðum í leiðindum áður en maður fékk vikuskammtinn sinn af Sópranós.

Þarna kom hins vegar Bretinn mér til bjargar en á mánudaginn komst ég að því að BBC Prime sýndi gömlu gamanþættina Not the Nine O’Clock News á sama tíma og Riefenstahlmyndir flokkanna voru á dagskrá.
Ég slapp því blessunarlega við alla aðra flokka en framsókn en missti þó fyrir vikið af huggulegu spjalli forsætisráðherra og Gísla Marteins sem virðist nú þegar hafa verið skráð á spjöld íslenskrar fjölmiðlasögu.
Markaðurinn á samkvæmt kenningunni að gera okkur frjáls en ég fæ samt ekki séð að auglýsingar og lýðræði eigi mikla samleið. Það er þó huggun harmi gegn að við kjósum bara á fjögurra ára fresti og getum kokgleypt sjónvarpsþvæluna án meltingartruflana þess á milli.

Fréttblaðið.

Sjónvarpið er orðið helsti tengiliður manneskjunnar við sjálfa sig og umhverfi sitt þannig að með því að skoða hvað íslenska þjóðin horfir á í sjónvarpinu er hægt að draga upp nokkuð skýra mynd af andlegu ástandi hennar.
Samkvæmt nýjustu áhorfskönnun Gallups eru Íslendingar því fégráðugir og húmorslausir smáborgarar sem eru að kafna úr forvitni um hagi náungans.
Spaugstofan er langvinsælasti sjónvarpsþáttur landsins. Hún var það líka fyrir rúmum áratug en þá var hún að vísu fyndin. Innlit/útlit er vinsælasti þátturinn á Skjá einum en í þessum þætti leyfir Vala Matt okkur að sjá hvernig flotta og skemmtilega fólkið flísaleggur baðherbergin sín. Vinsælasti þátturinn á Stöð 2 er svo Viltu vinna milljón og Sjálfstætt fólk Jóns Ársæls er í þriðja sætinu.

Það eru sem sagt fimmaurabrandarar, forvitni um hagi náungans og fégræðgi sem eru drifkrafturinn í sálarlífi sjónvarpsþjóðarinnar og þarf því engan að undra að stjórnmálamenn geri lítið annað í kosningabaráttunni en að lofa skattalækkunum og segja brandara. Að tala um það sem máli skiptir er ekki líklegt til vinsælda.
Djúpa laugin er þriðji vinsælasti þátturinn á Skjá einum sem er víst
stöð unga fólksins þannig að það má vera ljóst að ungir kjósendur munu mæta sterkir til leiks á laugardaginn. Síðasti þáttur gekk út á það að þrjár stúlkur veltust um af hlátri yfir því hvað þær væru flottar kortér í þrjú gellur sem hefðu ekki miklar áhyggjur af því hjá hverjum þær svæfu hverju sinni.
Er þetta ekki bara spurning um að leggja niður lýðræðið?

Fréttablaðið.

Ég villtist af og til inn á beina útsendingu frá fegurðarsamkeppninni Ungfrú Ísland.is á Skjá einum á föstudaginn. Keppnin snýst að sögn alls ekki um ytri fegurð, heldur þá innri með tilheyrandi áherslu á akademískan metnað og háleita framtíðardrauma keppenda.
Þetta er sjálfsagt versta sjónvarpsefni sem sögur fara af og slær allt annað út í leiðindum. Maður getur svo sem skilið fólk sem nennir að hanga fyrir framan sjónvarpið og horfa á bíla keyra sama hringinn út í hið óendanlega, 22 menn eltast við bolta, menn spila snóker eða golf, enda eru þetta þó hlutir sem hlýtur að vera skemmtilegra að stunda en horfa á.

Fegurðarsamkeppnirnar geta ekki einu sinni talið sér það til tekna að áhorfendur vilji innst inni taka þátt. Það er ekki annað hægt en að vorkenna stelpunum sem standa í þessu basli og fá ekkert að launum nema augnabliksathygli.
Sú sem vinnur fær þó væntanlega aðeins meira fyrir sinn snúð, ársbyrgðir af farða og afnot af bíl merktum einhverjum kostunaraðilanum eða eitthvað álíka. Það er ekki neitt samanborið við tímakaup. Schumachers, Tiger Woods og Beckhams enda ráða markaðslögmálin hér eins og annars staðar og því er ekki sanngjarnt að etja .is dömunum í mannjöfnuð við íþróttamennina í sjónvarpinu. Það vilja miklu fleiri fylgjast með þeim og þrátt fyrir innihaldslausa iðju þeirra er skemmtigildið meira.
Vilji menn á annað borð sjónvarpa dulbúnum kroppasýningum er þá bara ekki ráðið að ganga hreint til verks og fara með tökuvélarnar til Geira á Goldfinger? Maður gæti enst yfir því.

Það er heldur farið að halla undan fæti hjá vini mínum Tóný Sópranó. Efnahagsstjórn Bush er að gera honum lífið leitt og hjónabandið hangir á bláþræði. Þættirnir eru þó enn frábærir. Bandaríkjamenn voru eitthvað að tuða yfir því að þættirnir væru farnir að slappast þegar þessi árgangur var frumsýndur ytra. Ég fæ þó ekki betur séð en að vandinn liggi hjá þeim sjálfum fremur en handritshöfundunum, sem hafa sýnt snilldartakta í persónusköpun.
Þessi þáttaröð er þó vissulega frábrugðin því sem á undan er komið og þar liggur snilldin. Þættirnir þróast og persónurnar, sem flestar eru byggðar á erkitýpum, koma stöðugt á óvart. Hverjum hefði til dæmis dottið í hug að hinn miskunnarlausi handrukkari Furio væri rómantískur sveimhugi og að skepnan Ralphie væri pervert með mömmukomplexa?
Þetta er eitursnjallt en hefur að vísu haft þau áhrif að það eru miklu færri drepnir í þessum þáttum en áður. Ætli það sé ekki þessi skortur á ofbeldi sem pirraði Kanann?

Þó það sé vissulega nauðsynlegt að koma mönnum í hel af og til í svona glæpaþáttum þá er það svo magnað við The Sopranos að maður saknar drápanna ekkert sérstaklega. Mannlega dramað rígheldur. Við erum búin að skoða samband Tónýs við móður sína og börnin og erum komin á kaf í hjónabandið. Hljómar ekki spennandi, en er það nú samt.

Ég hljóp á mig fyrir nokkrum vikum þegar ég lýsti því yfir að
spjallþáttastjórnandinn Jay Leno væri hættur að geta gengið fram af mér hvað yfirgengilega þjóðrembu varðar. Hann er búinn að gera smekklaust grín að "óvinum Bandaríkjanna" gengdarlaust allt frá því heimurinn komst yfir mesta sjokkið í kjölfar árásarinnar þann 11. september. Maður var orðinn svo dofinn eftir rúmt ár af Afganistan- og bin Laden brandörum að maður var hættur að láta Leno stuða sig.
Vont getur hins vegar lengi versnað og gráhærða erkifíflinu tókst að senda mig brjálaðan í háttinn í gær. Hann er að vísu ekki það mikill bógur að hann geti raskað geðró minni einn síns liðs þannig að hann fékk enn meira fífl til liðs við sig; einhvern Dennis Miller sem er víst skemmtilegasti og fyndnasti uppistandari og þáttastjórnandinn í landi hinna frjálsu og hugrökku.

Það er skemmst frá því að segja að kjafturinn á manninum var með ólíkindum og ég varð að horfa á hann til enda bara til þess að fullvissa mig um að hann væri ekki að grínast.
George W. Bush er frábær að hans mati og hann hefur aldrei verið stoltari af því að vera Kani en þegar hann horfði á amerískar fréttir af sprengjuregninu í Írak, fréttamaðurinn Peter Arnett, Michael Moore og allir aðrir sem hafa leyft sér að andmæla Bush voru útrópaðir fávitar með þvílíkum lýsingarorðaflaumi að maður gapti og er þó ýmsu vanur.
Leno skríkti eins og smástelpa yfir þessu öllu saman og salurinn klappaði og blístaraði þegar stríðinu var hampað og Saddam líkt við Hitler en baulaði þegar Moore og annað heilbrigt fólk bar á góma. Mér varð óglatt og áhyggjur mínar af andlegri heilsu Bandaríkjamanna eru að breytast í þunglyndiskast.
Ég er ekki mikið fyrir ritskoðun almennt en fer að hallast að því að það sé orðið siðferðilegt vandamál hvort varpa Jay Leno inn á heimili hugsandi fólks á Íslandi.
Leno er hættulegt fífl og það er þessi Dennis Miller líka. Hann kann ekki einu sinni að klæða sig almennilega og mætti í jakkafötum og hvítum sokkum! Það má segja ýmsilegt um þessa ágætis menn en hvað getur maður sagt um fólk sem hlær að stríðsbröndurum manna í hvítum sokkum?

(Jæja, þá hafa þessi pistlaskrif náð enn einni sögulegri lægðinni)

Rauðbirkni leikarinn David Caruso hefur verið frekar seinheppinn. Hann byrjaði í bíómyndum og færði sig yfir í sjónvarp þar sem hann átti nokkur góð misseri í þáttunum N.Y.P.D. Blue, fylltist ofmetnaði og hætti til þess að hasla sér völl á hvíta tjaldinu aftur. Ekkert gekk og Caruso gufaði nánast upp.
Hann hefur nú skotið upp kollinum aftur í sjónvarpi og er byrjaður að rannsaka sakamál á Skjá einum í CSI:Miami sem er eins og nafnið bendir til systurþáttur hinna vinsælu þátta CSI.

CSI fór ágætlega af stað en hefur hrakað verulega og sjálfsagt er þar helst við þreytandi aðalpersónuna, Gil Grissom, að sakast. Pirrandi náungi sem er nánast alvitur og kann svör við öllu. Caruso virðist ætla að vera sama marki brenndur og er strax eftir tvo þætti farinn að sýna sömu leiðinda einkennin, enda engin ástæða til annars þar sem formúlan hefur virkað vel og CSI og Grissom er með vinsælasta sjónvarpsefni ytra.
Skemmtilegar aukapersónur hafa þó bjargað CSI en þættirnir á Miami virðast því miður ekki eiga til eina einustu áhugaverða persónu og það sem er öllu verra er að allir leikararnir eru hálf glataðir í ofanálag.
Þessar brotalamir hafa þó ekki komið í veg fyrir það að það má vel sitja undir þessum ósköpum. Sakamálin hafa nefnilega verið ansi hreint áhugaverð og í raun líta þættirnir út fyrir að vera betri skemmtun en þeir upprunalegu. Góðir krimmar þola alveg slappa leikara. Það er þó full snemmt að fagna og samkvæmt öllu ætti þetta að þynnast út í ekki neitt á nokkrum vikum.

Martin Bashir fór að vonum illa út úr þættinum Michael Jackson: Taka 2 þar sem poppgoðið sýndi sína hlið á samskiptum þeirra félaga við gerð umdeildrar heimildarmyndar um stjörnuna. Bashir var afhjúpaður sem einn falskasti skíthæll fjölmiðlasögunnar. Það kom bara voðalega lítið á óvart þar sem annarlegur tilgangur hans fór aldrei á milli mála. Jackson átti völlinn, kom vel út og virkaði normal á köflum en annars verður þessi hlið hans á málinu varla til þess að breyta áliti manns á honum að einhverju ráði. Hann er enn sami stórskemmdi og brjóstumkennanlegi furðufuglinn.
Mynd Bashirs var líka miklu skemmtilegri en það sýnir auðvitað fyrst og fremst fram á hversu mikið skemmtigildi rætni og skepnuskapur hafa. Maður rétt gat haldið sér vakandi yfir þessari háamerísku lofrullu um Jackson.

Gestgjafinn var einstaklega ósannfærandi í ýktri sannfæringu sinni um að hann væri boðberi sannleikans. Þá var það ansi hjákátlegt að það skyldi endalaust hamrað á því að Jackson hefði ekkert ritstjórnarvald yfir þættinum þó hann legði til allt efnið. Þá kaupi ég heldur ekki að dyggir starfsmenn hans hafi ákveðið að stíga fram til að segja heilagan sannleikann án þess að þiggja nokkra greiðslu fyrir. Þarf yfirleitt að borga fólki í þeirra stöðu fyrir að bera blak af yfirmanni sínum? Þá var barnsmóðirin vægast sagt dularfull þegar hún tók fúslega á sig allar dillurnar sem einkenna barnauppeldi Jacksons.
Það var samt fróðlegt að sjá þessa hlið og nú þarf bara að leggja báða þættina saman og deila í með fjórum.

Sunnudagskvöldið á Stöð 2 var strembið en bein útsending gerði hefðbundið tveggja tíma gláp að sex tíma rispu sem lauk ekki fyrr en klukkan fimm að morgni og þrátt fyrir að efnið væri allt æsispennandi þurfti mikið af kaffi til að komast í gegnum þetta.
Kvöldið byrjaði á klukkutíma sem er aðeins 45 mínútur með Kiefer Sutherland í 24. Ég hef eitthvað verið að amast við því að þættirnir haldi ekki sama dampi og þeir gerðu í fyrra. Þetta virðist þó allt vera á uppleið og allt útlit er fyrir að maður sé enn á ný fastur í öðrum sólarhring í lífi Jacks Bauer. Ég leyfi mér þó að efast stórlega um að hugmyndin endist í átta árganga. Spennukippurinn sem hefur orðið á síðustu klukkustundum í þessum meinta sólarhring er morðkvendinu Ninu Meyers að þakka. Hún er alvöru tálkvendi sem vefur öllum um fingur sér, þar á meðal fyrsta svarta forseta Bandaríkjanna.

Skildi við Jack milli heims og helju og horfði á Boomtown. Það er eitthvað við þessa þætti sem ég er ekki að fíla en samt horfi ég alltaf á Beyglausan (var ekki hægt að finna flottara íslenskt nafn á Fearless?) og félaga.
Stóra stundin rann svo upp klukkan eitt þegar hin þögula Óskarsstund rann upp. Þrátt fyrir stríðsógnina var þetta afskaplega keimlíkt öðrum Óskarskvöldum. Amerískt, dálítið púkó, leiðinlegt á köflum en samt æðislegt og ómissandi. Píanistinn, uppreisnarseggurinn Michael Moore og Nicole Kidman voru stjörnur kvöldsins og Steve Martin stóð sig þokkalega í skugga Billys Crystal. Þrátt fyrir að Chicago sé sögð sigurvegari kvöldsins reið hún ekkert sérlega feitum hesti frá þessu að mínu mati og ég sofnaði því sáttur á sófanum.

(Þessir pistlar eru að verða svo morknir að ég ætlaði nú að sleppa því að birta þetta hér en ætli það sé ekki best að halda þessu öllu saman á einum stað.)

Mér hefur alltaf gengið ágætlega að stilla líf mitt eftir sjónvarpsdagskránni, ekki síst í vetur. Úrval þátta á stöðvunum þremur hefur dugað til þess að ég hef ekki þurft að hafa áhyggjur af því hvernig ég eigi að eyða þeim fáu klukkustundum á sólarhring sem ég er ekki í vinnunni eða sofandi.
Miðvikudagskvöldin voru sérstaklega góð þegar ég gat horft á meinafræðinginn snjalla Sam Ryan á Stöð 2 á meðan ég tók upp The Office á RÚV og var samt að missa af Law & Order á Skjá Einum. Þá hefði verið gott að eiga tvö myndbandstæki. Eða kannski bara líf?

Ég hef lítið horft á sjónvarp í nýliðinni viku og hef því þurft að eyða óhóflega miklum tíma með sjálfum mér og líður því ekkert of vel. Ég er að vísu búinn að lesa eina bók, slatta af tímaritum, fara í bíó og tefla tvær skákir við dóttur
mína. Þetta gæti líklega vanist.
Dagskrá sjónvarpsstöðvanna er greinilega farin að þynnast með hækkandi sól. Það hlýtur að vera. Ég tók í það minnsta ekki meðvitaða ákvörðun um að minnka glápið og lausleg athugun mín bendir til þess að það séu aðeins þrír fastir liðir á dagskrám stöðvanna sem ég nenni að missa ekki af. Og þó, það er eiginlega bara Sópranós. Ég held þó að ég sé að festast í 24 en nenni varla lengur að eltast við Law & Order þó það sé alltaf gott að kíkja á krumpufésið Briscoe ef maður nennir ekki að hugsa eða tala við konuna eftir vinnu.

Alvöru stríð er ekki skemmtilegt sjónvarpsefni en samt situr heimsbyggðin núna límd fyrir framan kassann og fylgist með sprengjum falla og húsum hrynja. Áhuginn ræðst sjálfsagt að miklu leyti af því hversu mikið sjónarspil er á ferðinni enda er ekki laust við að þeir sem standa fyrir sýningunni séu svolítið grobbnir yfir þessu öllu saman. Þetta er víst öflugasta árás sem sögur fara af og á sér enga hliðstæðu. "Þetta hefur sko aldrei verið gert svona áður og við erum að setja nýtt met í sprengjuregni."

Þetta er sem sagt flottara stríð en það sem pabbinn skellti sér í fyrir 12 árum og miklu magnaðra en gegndarlausar loftárásir á Afganistan. Þessar stríðsútsendingar eru háðar nákvæmlega sömu lögmálum og raunveruleikasjónvarpið fáránlega sem Kaninn fann upp. Það þarf alltaf að ganga lengra í næstu seríu svo fólk komi aftur. Einhvern tíman fáum við að fylgjast með því þegar lausaleiksbarn verður búið til á Eyju freistinganna, einhvern tíma eigum við eftir að sjá Sörvævörana berast á banaspjótum þar til aðeins einn er uppistandandi og einhvern tíma fáum viðað sjá eitthvert Jackass fíflið drepa sig í beinni.

Raunveruleikasjónvarpið er samt auðvitað ekkert í alvörunni. Þetta er allt sviðsett og í plati. Sömu sögu er að segja af þessum stríðsraunveruleikaþætti sem er hafinn í Írak. Eini munurinn er að þetta er mun kostnaðarsamari framleiðsla bæði í dollurum og mannslífum. Þetta er ríkissjónvarp Bandaríkjanna en sú mynd sem stjórnvöld munu draga upp af átökunum með aðstoð CNN er úr jafn miklum tengslum við raunveruleikann og Survivor og The Bachelor.

Fyrir góðum áratug eða svo missti maður aldrei af Spaugstofunni á laugardögum. Gott ef maður tók hana ekki upp á myndband, ef laugardagar voru fráteknir fyrir drykkjusvall og horfði síðan á herlegheitin í þynnkunni á sunnudegi. Síðan hafa árin liðið og ég og Spaugstofan höfum þroskast í sundur. Ég treysti mér ekki til að skera úr um hvort skopskyn mitt hafi brenglast eða Spaugstofan slappast en einhverra hluta vegna hef ég gætt þess vandlega að missa af henni og tekist það ágætlega þó hún sé nú tvíendursýnd.
Atburðir liðinna vikna hafa hagað því þannig að Spaugstofan er aftur að verða ómissandi þáttur í tilverunni. Hápunkturinn var raunsæisleg túlkun spaugaranna á sögulegum þætti af Silfri Egils sem sagan segir að gæti orðið banabiti rauðbirkna silfurrefsins á SkjáEinum.

Siggi Sigurjóns ýkti hinn huggulega hárflækjukæk ritstjórans míns skemmtilega upp og Pálmi átti ekki í nokkrum erfiðleikum með að koma kjarnanum í málflutningi Hannesar Hólmsteins síðustu 12 árin til skila. Punkturinn yfir i-ið í þessu atriði var svo vitaskuld að láta hinn eina sanna Pál Vilhjálmsson taka þátt í skakinu. Mér hafði meira að segja verið hugsað til þessa gamla sköpunarverks Guðrúnar Helgadóttur þegar huldublaðamaðurinn Páll Vilhjálmsson geystist fram á ritvöllin með látum til varnar forsætisráðherra. Síðast þegar honum var svona mikið niðri fyrir ritstýrði hann vikublaði og var með Jón nokkurn Ólafsson á heilanum, þannig að það hlýtur að haf verið gaman að geta dustað rykið af þessum erkifjanda og spyrða hann saman við eitt lúmskasta samsæri íslenskrar stjórnmálasögu, Algjör sveppur?
Ég veit það ekki.

Nútímakarlmaðurinn er alveg á síðasta snúning ef marka má ameríska gamanþætti í sjónvarpinu. Sérgæskan, tilfinningaleysið og letin eru þeirra helstu kostir og þeir Raymond, Kóngurinn í Queens og fleiri af þessu sauðahúsi eru í besta falli Hómer Simpson holdi klæddir.
Þetta er sjálfsagt allt gott og blessað og ekkert út á það að setja að endalaust sé gert grín að því að karlmenn eru bara stór börn. Það fer ekkert í taugarnar á mér og félögum mínum sem horfumst í augu við blákaldan og gleðisnauðan raunveruleikann á hverjum degi. Það sem er óþolandi við þetta er að þessir leppalúðar eru allir svo frámunalega vel giftir.

Hver kaupir það til dæmis að latur hjassi eins og Kóngurinn í Queens geti átt svona blísturslaga, huggulega og skemmtilega konu? Jafnvel á Íslandi þar sem kjötmarkaðurinn er að sögn vel mettur ganga menn ekki að svona fljóðum vísum.
Heimskir karlmenn, leiðinlegir tengdaforeldrar og öndvegiskonur leggja undir sig fimmtudagskvöldin á Skjá Einum og það þarf ekki neinn speking til þess að sjá að fólk er þarna kolrangt parað saman og hinn eini eða eina rétt fyrir hvern og einn eru að þvælast í röngum þáttum.
Vitlausa fitubollan Drew Carrey rekur þessa grínlest á fimmtudögum.
Hann er ekki mikið fyrir mann að sjá en er samt svo heppinn að vera á föstu með spólgröðum kvenkyns pípara? Gæðum heimsins er greinilega misskipt. Helsti andstæðingur hans og eftirlæti mitt er hinn tröllvaxna og skræpótta Mimi. Legg ekki í að lýsa henni hér en ef eitthvert réttlæti væri til í sjónvarpsheimum byggi hún með Kónginum í Queens á meðan eiginkona hans gerði sér dælt við læknana á Bráðavaktinni.

Spaugstofan hefur verið æði misjöfn síðan hún hóf útsendingar á ný eftir að hafa verið hætt í nokkur ár. Hún hefur verið frekar slöpp fyrir utan nokkra stórgóða spretti sem hafa sýnt svo ekki verður um villst að spaugstofumenn geta þetta enn þá.
Þeir eru jafnan bestir þegar handritsdrögin eru skrifuð fyrir þá í fréttatímum, spjallþáttum og síðum dagblaðanna þannig að síðasta fréttavika var alger gullnáma fyrir þá og úrvinnsla þeirra á hráefninu sem fékkst á spottprís í Bónus og stjórnarráðinu var bráðsniðug og þátturinn Sönn íslensk svakamál komst líklega býsna nærri kjarna málsins, þó þetta væri allt sett fram í hálfgerðum hálfkæringi.

Samkvæmt þeim bókmenntafræðum sem ég las í Háskólanum er víst ekki hægt að paródera paródíu, þannig að Spaugstofumenn hafa væntanlega staðið frammi fyrir þeirri staðreynd að þeir gætu ekki toppað skrípaleik liðinna daga. Þeir gripu því á það ráð að setja saman snaggaralega fréttaskýringu og reyndu að komast að kjarna málsins á mannamáli. Alls ekki galið og útgáfa Spaugstofunnar á undarlegri atburðarásinni er sjálfsagt ekkert fjarri sannleikanum en orð og yfirlýsingar mætra manna. Enda er sannleikurinn afstæðari en andskotinn.
Lögfræðingagengið sem hefur farið með mikilvæg hlutverk í 300 milljónadramanu hefur leikið sér með þetta meinta afstæði sannleikans og margfaldar merkingar aðgerða og orða og ef hægt væri að kalla þá Sókrates og Platón til vitnis myndu þeir staðfesta að það sem er heilagur sannleikur í London getur hæglega verið áburður, þvæla, rógur og lygi á Íslandi.
Hver og einn verður síðan að gera upp við sig hvort hann ætlar að hlæja eða gráta.

Einhvern veginn finnst manni að bækurnar The Art of War eftir Sun Tzu og Furstinn eftir Niccolo Machiavelli hljóti að liggja á náttborðum margra andvaka manna um þessar mundir. Hannes Hólmsteinn Gissurarson þekkir vel til Machiavellis og hefur meira að segja skrifað ritgerð um þetta lykilrit hans um það hvernig best er að öðlast völd og ekki síður hvernig eigi að halda þeim, þannig að þeir sem á annað borð ætla í sjómann við bláu höndina ættu að glugga í þessar bækur.
Þeir sem nenna ekki að lesa geta svo þakkað sínum sæla fyrir það að Sjónvarpið er byrjað að sýna þættina um Sópranó fjölskylduna á ný. Þessir frábæru þættir eru eins og hraðnámskeið í blekkingum, svikum og undirferli og líklega kunna flestir mafíósar þessar gömlu og góðu kenningar utanbókar.
Veruleiki ítölsku krimmanna er líka miklu harðari en sá drullupollur sem íslenskir pólitíkusar og viðskiptamógúlar busla í. Þarna skiptir æran minnstu máli og þetta er allt upp á líf og dauða.

Vinir hika ekki við að vega vini og þegar tveir menn taka saman tal gengur aðeins einn lifandi af þeim fundi. Fé er hiklaust borið á ráðamenn til hægri og vinstri og kjaftaglöð vitni eru látin máta steypustígvél á hafsbotni áður en þau komast í blöðin.
Þessi vetlingatök sem notuð eru í þessum hráskinnaleik á Íslandi eru því frekar aumingjaleg í samanburði við það hvernig menn bera sig að í útlandinu og þetta er skelfing hallærislegt, að minnsta kosti á meðan menn þora ekki farið alla leið. Eigum við ekki bara að láta ítalskættuðu fagmennina um þetta í Sjónvarpinu á mánudagskvöldum og snúa okkur að einhverju uppbyggilegra hina daga vikunnar?

Skosku sakamálaþættirnir um hinn geðstirða lögregluforingja Jim Taggart og undirmenn hans eru lífseigustu glæpaþættirsem framleiddir hafa verið fyrir breskt sjónvarp. Þættirnir hafa í gegnum tíðina verið misjafnir að gæðum en þeir standa þó alltaf fyrir sínu og maður hefur gætt þess í tæp tuttugu ár að missa ekki af þætti.
Það sem dró mig, og sjálfsagt flesta aðra, að þáttunum í upphafi var persóna Taggarts. Alveg hreint dásamlega geðstirður kall sem var þreytulegri og með meiri bauga en Derrick. Leikarinn Mark McManus lék Taggart af stakri snilld. Skilst samt að hann hafi verið æði takmarkaður leikari, Taggart hafi verið það eina sem hann gat leikið. McManus var fyllibytta af guðs náð og lést fyrir aldur fram fyrir góðum áratug eða svo.

Þættirnir héldu áfram í nafni hans og mér hefur hingað til þótt það svolítið sætt. Nú eru hins vegar allir leikararnir sem tóku þátt frá upphafi horfnir yfir móðuna miklu eða til annarra verkefna og því held ég að það sé tími til kominn að skipta um nafn. Sérstaklega í ljósi þess að nýi foringinn sem tók við af Jardine, sem var komið sviplega fyrir kattarnef nýlega, virðist eiga að vera einhvers konar Taggartgervingur; þrælgeðvondur, dónalegur, kaldlyndur en samt greinilega besta skinn inn við beinið. Taggart er dáinn. Það er best að við hörðustu aðdáendur förum að horfast í augu við það og þó Jackie og Fraser séu enn á staðnum eru tengingarnar við fortíðina orðnar ansi litlar eftir að Jardine, meinafræðingurinn geðþekki og McVitie yfirforingi hafa farið til fundar við Taggart í handanheimum.

Bandaríkjamenn eru að fara í stríð. Það fer ekkert á milli mála og sést best í sjónvarpinu. Stríðsbrölt Bandaríkjamanna hefur verið vinsælt sjónvarpsefni allt frá því þeir böðluðust í Víetnam. Fíflagangurinn náði hámarki í Persaflóastríðinu fyrir 12 árum þegar George Bush eldri lét sprengja Írak aftur á steinöld í einum glæstasta herleiðangri Bandaríkjamanna fyrr og síðar. CNN sá um dramatíserínguna og ævintýraljómann.
Bandaríski afþreyingariðnaðurinn er þekktur fyrir að gera framhald af öllum sköpuðum hlutum og bráðum verður framhaldsþáttur Persaflóastríðsins tekin til sýninga í sjónvarpi út um allan heim. Spennan í heimalandi stríðsherrans fer stigvaxandi. Ekki þó vegna þess að saklausir borgarar í Írak verði stráfelldir í tilgangslausu stríði, heldur vegna þess að hinn vestræni heimur stendur ekki einhuga á bak við Bush.

Það hefur verið grátbroslegt að fylgjast með stríðsæsingum forsetans og enn dapurlegra að horfa upp á bandaríska sjónvarpsmenn renna á blóðbragðið.
Hálfbjáninn Jay Leno er að vísu löngu hættur að hreyfa við manni með smekklausu þjóðrembugríni sínu en það var sorglegt að horfa upp á þul í 60 Minutes amast við því að Bandaríkjamenn væru illa liðnir í Kóreu og samt væri Kórea ekki Frakkland. Botninum var svo náð um helgina þegar uppáhaldsnöldurseggurinn minn hann Andy Rooney lýsti því fokvondur yfir að Frakkar hefðu ekki rétt til þess að mótmæla fyrirhuguðu stríði þar sem það hefði kostað 150.000 Breta og Bandaríkjamenn lífið að frelsa Frakkland undan oki nasista. Þetta er væntanlega sömu rökin og liggja að baki því að Bandaríkjamenn sjá ekkert athugavert við það að Ísraelsmenn slátri Aröbum í anda Hitlers?

Fréttablaðið.

Þetta saklausa greinarkorn og uppfyllingarefni komst ekki í gegnum umbrot og próförk áður en ég varð fyrir aðkasti vegna þess en harðir aðdáendur 24 höfðu í hótunum við mig fyrir að vera neikvæður í garð "þessara snilldarþátta". Þættirnir eru enn góðir, það er ekki málið. Hér eru bara settar fram vinsamlegar ábendingar um að brydda þurfi upp á nýjungum endrum og eins. Svo er þarna auðvitað íka dulbúin hótun til dagskrárstjóra Stöðvar 2 um að honum sé hollast að gefa mér áskrift, snarlega.

Fyrsti sólarhringurinn í spennumyndaþáttaröðinni 24 sló hressilega í gegn í fyrra enda fyrirtaks afþreying á ferðinni. Þættirnir gerast í meintum rauntíma og hver þáttur greinir frá einni klukkustund, með auglýsingahléum, í lífi leynilöggunnar Jacks Bauer.
Uppskriftin að baki velgengni þáttanna er sáraeinföld og hefur gefist vel alveg síðan Charles Dickens skrifaði framhaldssögur í bresk blöð í fyrndinni. Það þarf bara að gæta þess að skilja við áhorfendur í gargandi óvissu og spennu í lok hvers kafla. Þetta svínvirkaði í fyrra og strax í öðrum þætti var ljóst að maður myndi ekki missa af þætti. Ég er ekki alveg viss um að Kiefer Sutherland og félögum sé að takast að endurtaka leikinn.

Nýjabrumið er farið af þáttunum og handritshöfundarnir virðast ætla að róa á hin öruggu mið eilífrar endurtekningar hins sama. Það er ekki enn komið hádegi og Jack er þegar búinn að fletta ofan af fyrsta misheppnaða hryðjuverkamannagenginu og hin barmfagra dóttir hans, Kim, er aftur komin á vergang með brjálæðing á hælunum. Það hefur nánast ekkert komið á
óvart hingað til, annað en að manni finnst voða skrítið að sjá hinn réttsýna
blökkumann, Palmer, sem forseta Bandaríkjanna. Það stangast svo átakanlega á við bitran raunveruleikann utan sjónvarpsins.
Það eru þó enn margir tímar eftir í sólarhringnum og allt getur gerst en næstu tvær til þrjár klukkustundirnar munu skera úr um hvort maður greiðir afnotagjöldin af Stöð 2 fram eftir sumri.

Fréttablaðið.

Samband Íslendinga við Eurovision söngvakeppnina er brenglað enda verður útkoman iðulega sorglega hallærisleg þegar þjóðarsálin fær eitthvað sameiginlega á heilan. Þegar Íslendingar fengu fyrst að vera með var þjóðin einróma sammála um að Gleðibankinn væri frábært lag og það væri bara formsatriði að senda Eirík, Pálma og Helgu á staðinn. Keppnin var svo gott sem unnin.
Sameinuð Evrópa var að vísu ekki alveg sammála íslensku þjóðinni og hafnaði menningarsendiherrunum þremur í glimmermúnderingunum sem voru meira að segja halló á sínum tíma.

Við lifum samt enn í voninni og sendum "sigurlag" í keppina á hverju ári, það er að segja þegar við fáum að vera með. Götur Reykjavíkur tæmast og þjóðin slær upp Júróvisjón partíum og fagnar sigri fyrirfram. Nú er þetta meira að segja svo langt gengið að Sjónvarpið hélt sitt eigin Júróvisijón forpartý á laugardaginn og eins og alltaf þegar stofnunin tapar sér í fíflagangi var gengið of langt. Gísli Marteinn hleypti þessu af stokkunum með því að hóa saman nokkrum Eurovision töpurum saman í skjallsamsæti og Spaugstofan tók svo við. Hún er aldrei leiðinlegri en þegar hún brestur í söng þannig að það þarf ekki að hafa fleiri orð um þátt þeirra í gleðskapnum.
Veislan náði svohámarki í litlu Júróvisjón í Háskólabíói. Útsendingu sem hefði orðið óbærilega leiðinleg ef tæknilegir örðugleikar hefðu ekki poppað þreytandi lögin upp.
Þetta var í það minnsta aldrei spenanndi enda voru úrslitin ráðin áður en keppnin hófst. Allt samkvæmt Eruovision bókinni þar sem ekki stendur stafkrókur um gæði texta, tónlistar eða flutnings.

Fréttablaðið.

Dagskrárstjórar og markaðsspekingar íslenskra ljósvakamiðla eru haldnir þeirri þrálátu meinloku að heimfæra allar amerískar áhorfs- og markaðskenningar yfir á íslenskt sjónvarp. Þessi tvö markaðssvæði eiga þó svo fátt sameiginlegt að útkoman hér heima verður oftast nær ansi brengluð.
Bandaríkjamenn eru vissulega feitastir í heimi og íslendingar stefna hraðbyri í að verða næst feitasta þjóð í heimi. Það þýðir þó ekki að sjónvarpshegðun þjóðanna sé hin sama.
Fyrir það fyrsta erum við á Íslandi yfir leitt einum árgangi eða svo á eftir sófarottunum í Bandaríkjunum og því þarf minnkandi áhugi bandarískra áhorfenda á tilteknu efni ekki að verða að veruleika á sama tíma á Klakanum. Ég horfði stundum á þættina um vampírubanann Buffy á Stöð 2 á föstudagskvöldum í fyrra. Þættirnir eru engin klassaframleiðsla en eru ágætis afþreying.
Nú hef ég ekki orðið var við stúlkuna lengi og datt því ekki til hugar að hana væri enn að finna í dagskrá Stöðvar 2.

Ég las það svo í dagskránni á föstudaginn að þættirnir eru sýndir klukkan fimmtán mínútur í sex á föstudagseftirmiðdögum. Hver er að horfa á sjónvarp þá?
Ekki ég og örugglega ekki heldur unglingar sem eru vissulega aðalmarkhópurinn. Þarna fer því ágætis framleiðsla sem kostar Stöð 2 örugglega drjúgan skilding í innkaupum algerlega forgörðum. Betra að sleppa þessu alveg. Buffy er kvöldþáttur.
Og hvað er þetta með Simpsons fjölskylduna? Þættirnir eru enn á blússandi siglingu ytra og nýbúið að semja um nokkra árganga til viðbótar. Síðast þegar Stöð 2 aumkaði sig yfir aðdáendur þessara bestu teiknimyndaþátta sjónvarpssögunar voru þeir sýndir á svipuðum tíma og Buffy og nú er einfaldlega ekki boðið upp á þessa snilld. Stöð 2 stal á sínum tíma hinum heillum horfnu X-Files þáttum og Simpson fjölskyldunni af RÚV og ber því ákveðin skylda til að leiða þættina til lykta þó Kaninn sé búin að snúa baki við Ráðgátunum og blóðsugubananum.
Þættirnir um geðlækninn Frasier njóta enn mikilla vinsælda hérlendis þó þeir fari versnandi og áhorf ytra hafi snarminnkað. Sjónvarpið heldur þó vonandi áfram að sýna þættina á kristilegum tíma. RÚV ætti auðvitað líka að leiðrétta þessa reginfirru í kringum Hómer og fjölskyldu og stela þeim bara til baka.

Fréttablaðið.

Poppundrið Michael Jackson hefur einhverra hluta vegna alltaf farið í taugarnar á mér. Hann er óumdeildur afreksmaður á popptónlistarsviðinu og er eingetinn arftaki Elvis í mjaðmahnykkjum, metsölu og púngkreistingum. Sum lögin hans eru meira að segja líka góð og besta platan hans, Thriller, stenst tímans tönn ágætlega enn þann dag í dag. Það er meira en hægt er að segja um höfundinn.
Hann var einu sinni krúttlegur svertingjastrákur en hefur í gegnum árin umbreyst í náfölt og afskræmt viðundur. Heimildarþátturinn um Jackson sem RÚV snaraði upp á skjáinn á fimmtudaginn sýndi á ískaldan hátt hversu illa heimsfrægð og fáránlegt ríkidæmi getur leikið fólk. Jackson slær þá báða, Presley og Howard Huges, út í undarlegheitum. Býr í sínum eigin brenglaða heimi, snælduvitlaus, gangandi með grillur um að hann sé Pétur Pan.

Þátturinn sem slíkur var þó ekki merkileg framleiðsla og Martin Bashir reyndi ekki að draga dul á það að hann fór í verkefnið á fölskum forsendum með það að markmiði að afhjúpa Wacko Jacko, sem sjúkan barnaníðing. Ég ætlaði heldur betur að skemmta skrattanum í sjálfum mér yfir þessum umtala þætti, en þetta var bara ekkert gaman og þó ég hafi alltaf elskað það að hatast við Jakson varð ég dapur af því að horfa upp á þennan brjóstumkennanlega mann sem er ekki bara skemmdur af hroðalegu uppeldi og frægð, heldur handónýtur og getur vart talist börnum hollur félagsskapur óháð því hvort hann níðist á þeim kynferðislega eður ei.

Teiknimyndaþættirnir Futurama eru frábært og sorglega vanmetið sjónvarpsefni. Drykkfelda og siðblinda vélmennið Bender er þar fremstur meðal jafningja og hefur séð til þess að maður hefur verið límdur við sjónvarpið á miðvikudagskvöldum. Þættirnir virðast, illu heilli, vera horfnir af dagskrá RÚV en staðgengillinn er þó sem betur fer ekki af verri endanum og fyrsti þátturinn af The Office bendir eindregið til þess að þættirnir standi vel undir öllu því lofi sem þeir hafa verið hlaðnir og væntingunum sem ætíð fylgja í kjölfarið.
Heimildarmyndir virðast vera mál málanna í dag og framsetning þáttanna er mjög svo í ætt við þá ágætu kvikmyndagrein. Þetta stílbragð gefur skrautlegum persónunum tækifæri til að tjá sig beint við myndavélina og þau eintöl og játningar gefa þeim skemmtilega breidd og færa þær nær áhorfandanum.

Skrifstofustjórinn og erkifíflið, David Brent, er burðarbitinn í þessu og kemur til með að fylla skarð róbotsins Bender ágætlega með öfugsnúinni pólitískri rétthugsun sinni og þeim stórkostlega misskilningi að hann sé nútímalegur heimspekingur. Ricky Gervais túlkar David af stakri snilld og nær ótrúlega vel að gera persónuna að samnefnara fyrir allt það sorglega innantóma og leiðinlega fólk, sem flest kennir sig við markaðsfræði, og tröllríður skrifstofum allra fyrirtækja, stórra sem smárra, þessi árin. Þrátt fyrir lífsspekina er þetta lið nefnilega oftast sorglega laust við frumlega hugsun og er auðvitað aldrei leiðinlegra en þegar það telur sig vera fyndið

Fréttablaðið.

Það hvarflaði ekki að mér eitt augnablik að horfa á beina útsendingu frá Íslensku tónlistarverðlaununum enda fyrirbærið álíka spennandi og útsendingar frá íþróttakappleikjum að mínu mati. Sem sagt leiðindi. Ekki bætti úr skák að þessi ósköp höfðu af mér vikulegan kynlífsskammtinn þar sem beðmálastúlkurnar voru látnar víkja fyrir prjálinu. Ég sá því fram á að ganga kyndaufur til náða þangað til ég álpaðist inn á Stöð 2 og horfði á upphafið á erótísku spennumyndinni Sexual Predator, eða Kynlíf og morð.
Það kom þó fljótt í ljós að þessi mynd átti ekkert skylt við hvorki erótík né spennu. Berbrjósta bombur að nudda sér stynjandi utan í hinn ömurlega leikara Richard Grieco geta ekki kveikt í nokkrum manni. Afhverju fer Stöð 2 bara ekki alla leið og endursýnir Stjörnumerkjamyndirnar sem brautryðjandinn og menningarfrömuðurinn Jón Óttar Ragnarson sýndi á árdögum stöðvarinnar? Það er heiðarlegra en að bjóða upp á ljósblátt gerviklám sem gagnast engum.

Sýn hefur löngum boðið upp á þetta léttklám seint á kvöldin, oftar en ekki til að halda íþróttabullum vakandi þangað til hnefaleikaútsendingar byrja. Engin ástæða til að amast við því enda er það sérstakur þjóðflokkur sem hefur gagn og gaman að íþróttasjónvarpsstöðvum. Það hlýtur hins vegar að vera hart í búi á Lynghálsinum þegar almennum glápurum er boðið upp á þessi ósköp á fimmtudagskvöldi. Richard Grieco og erótík eiga bara ekki samleið en ég vil þó ekki útiloka það að hann muni skjóta upp kollinum í alvöru klámi. Þar verður hann vonandi á heimavelli.

Þátturinn 70 mínútur á Popptíví er merkilegt fyrirbæri. Umsjónarmennirnir kjamsa á Doritos snakki og þamba Pepsi ótæpilega og pissa svo í buxurnar. Þá fá þeir stundum gesti og reyna að fá þá til að drekka "ógeðsdrykkinn" sem er samsull af allskonar viðbjóði.
Þátturinn á föstudaginn var helst sögulegur vegna þess að sjálf Ingibjörg Sólrún Gísladóttir sýndi og sannaði hversu alþýðleg hún er með því að mæta í létt spjall. Töluvert hefur fallið á hetjuímynd hennar síðustu vikurnar og því ekki úr vegi að bregða á leik og staðfesta að hún er enn flottari en Össur, Davíð og Steingrímur.

Reykvíkingar kusu Ingibjörgu Sólrúnu einu sinni með óbragð í munninum, að sögn forsætisráðherra, en nú hefur dæmið snúist við. Ég veit þó ekki hvort hún var með óbragð í munninum þegar hún tók sæti á lista Samfylkingarinnar í komandi alþingiskosningum. Ég veit ekki heldur hvort hún var með óbragð í munninum þegar hún samþykkti lánsábyrgð borgarinnar vegna Kárahnjúkavirkjunar, en ég veit að hún var með óbragð í munninum þegar hún fór af fundi Sveppa og félaga vegna þess að hún skellti óbragðsdrykknum í sig hiklaust og með glæsibrag. Litli bróðir segir mér að þarna hafi hún skorðað feitt hjá unga fólkinu en það ber þó að hafa í huga að líklega er meirihluti áhorfenda 70 mínútna ekki kjörgengur.
Einhverjum vinstri græningjum finnst hún hafa selt sig ódýrt en leikur samt forvitni á að vita hvort Steingrímur J. geti leikið þetta eftir henni. Steingrímur er auðvitað töffari en er Ingibjörg ekki bara flottust?

Fréttablaðið.

Ekki veit ég hvort endurspeglar betur raunveruleikann, umræðurnar hérna á kaffistofunni eða dagskrár sjónvarpsstöðvanna. Kynjunum laust harkalega saman í hádeginu í eldfimu rifrildi um meint lauslæti íslenskra kvenna. Skil samt ekki af hverju strákarnir sáu ástæðu til að kvarta yfir því en það er önnur saga. Ég hélt satt best að segja að það væri löngu búið að gengisfella gömlu lummuna um að lausgyrtar konur væru eitthvað meiri drósir en karlar í sama ástandi.
Valkyrjurnar á ritstjórninni virðast þó enn berjast við þetta miðaldaviðhorf. Ætli ástæðuna megi að einhverju leyti rekja til þess hvernig sjálfstæðar nútímakonur koma sjónvarpsáhorfendum fyrir sjónir í Beðmálum í borginni og Sópranós? Veit það ekki.

Ég veit ekki heldur hvort er verra að vera meint lauslætisdrós eða krepptur nútímakarlmaður. Ég sá smá brot af Fólki með Sirrý á
miðvikudaginn og komst að því að vér karlmenn lokumst tilfinningalega í frumgelgju og burðumst með allar okkar tilfinningar, meiningar og langanir í maganum þangað til andleg og líkamleg ógleði gerir okkur að andlegum aumingjum sem þurfa á samtalsmeðferðum, tólf spora mambói og pillum að halda til að þrauka.
Sorgarsaga okkar karlanna á þessu miðvikudagskvöldi hélt svo áfram á Stöð 2 í þáttunum Pörun og Órar kvæntra karla. Konurnar í sjónvarpinu hafa greinilega andlega og líkamlega yfirburðastöðu á
okkur karlana. Það gera þær auðvitað líka á kaffistofunni en við erum svo þroskaðir hérna, meira að segja þessi miðaldra, að við höfum bara gaman af þessum þáttum. Og á kaffistofunni eru engar tilfinningar bældar niður.

Fréttablaðið.

Ætli það séu ekki eitthvað um 15 ár síðan geðstirði lögregluforinginn Taggart byrjaði að eltast við morðingja í Glasgow á þriðjudagskvöldum í Ríkissjónvarpinu. Þetta eru eftir því sem ég kemst næst lífseigustu sakamálaþættir sem framleiddir eru á Bretlandseyjum og hafa meðal annars unnið sér það til frægðar að drottningarmóðirin heitin missti aldrei af þætti. Það sem heillaði í upphafi var auðvitað hinn óendanlega pirraði og þreytulegi Jim Taggart sem eðalfyllibyttan Mark McManus túlkaði á sinn einstaka hátt.

Maður afskrifaði þættina því umsvifalaust þegar McManus hvarf ótímabært yfir móðuna miklu með aðstoð Bakkusar og persónulegra harmleikja. Þættirnir héldu þó sem betur fer áfram og undirmenn Taggarts hafa haldið merki hans á lofti með miklum sóma og það er auðvitað alveg sérstaklega krúttlegt að þættirnir skuli enn bera nafn aðalpersónunnar framliðnu.

Bráðskemmtilegar aukapersónur hafa frá upphafi sett sterkan svip á þættina og eftir að McManus féll frá hafa þeir einnig horfið yfir móðuna miklu meinafræðingurinn Robert Robertson, sem var alveg dásamlegur, og yfirforinginn Iain Anders en þættirnir halda áfram eins og ekkert hafi í skorist. Dyggustu aðdáendur þáttanna fengu vægt taugaáfall í lok síðasta árs þegar eftirmaður Taggarts, hinn dyggðum prýddi Jardine var drepinn. Þetta sviplega fráfall markar þó ekki frekar en áður endalok þáttanna og rumpulýðurinn í Glasgow fær vart hendur um frjálst höfuð strokið á meðan
Jackie, Fraser og Robbie halda fullri heilsu. Það er mikil hugun harmi gegn.

Fréttablaðið.

Það hefur verið mikið að gera hjá þeim sem kaupa raunveruleikasjónvarpsblekkinguna undanfarið. Úrslitin í Survivor voru kunngerð í Bandaríkjunum fyrir jól en þeir sem lokuðu sig af frá umheiminum í hálfan mánuð til að rjúfa ekki raunveruleikatenginuna fylgdust með þessu hér heima með öndina í hálsinum í lok ársins. Allir Survivor tapararnir voru þarna samankomnir og slepptu tilfinningunum lausum og létu þá lífseigustu fá það óþvegið. Samt sást ekki vín á nokkrum manni.
Þrátt fyrir andúð mína á þessu raunveruleikasjónvarpsfyrirbæri mátti ég ekki missa af ársuppgjöri Temptation Island á fimmtudaginn. Fallega fólkið er búið að vera að spóka sig fáklætt á eyjunni, blindfullt og til alls líklegt. Samt hafði maður ekki fengið að sjá neitt framhjáhald og kynlíf.
Ekki beint í takt við raunveruleikann?

Lokaþátturinn var auglýstur upp sem fullorðinsefni og maður gaf sér því að raunveruleikinn í þáttunum hefði hingað til ekki verið meiri en svo að allt klámið var klippt burt og geymt til betri tíma. Ég setti mig því í Fullorðinsrásarstellingarnar og beið spenntur. Lítið gerðist. Liðið skemmti sér samt vel, djúsaði stíft, stripplaðist, daðraði og fór í blautbolskeppni. Annars var þetta álíka spennandi og laugardagskvöld á reykvískum skemmtistað.
Þessi innflutti sjónvarpsveruleiki er frekar klénn og á ekki séns í innlenda dagskrárgerð af þessu tagi. Að minnsta kosti ekki þegar framleiðendur íslensks raunveruleikasjónvarps hafa rænu á því að bjóða upp á brennivín. Rimma Össurar og Davíðs í Kryddsíldinni á gamlársdag var Reality TV í lagi og ef Egill Helga lætur setja upp mini bar í Silfrinu megum við búast við æsispennandi og ofurraunverulegum kosningavetri. Skál.

Fréttablaðið

SkjárEinn kom Trölla sem stal jólunum, sjálfum mér og örugglega einhverjum geðstirðum einbúum til bjargar á aðfangadagskvöld með því að sýna The King of Queens, Everybody Loves Raymond og Malcolm in the Middle í maraþoni frá klukkan 19 til 22. Þetta eru auðvitað engir snilldarþættir en gera alltaf sitt gagn þegar maður þarf að slappa af eftir erfiðan vinudag og geta greinilega líka bjargað manni frá jólunum.

Ég stóð nú alltaf í þeirri meiningu að það væri galið af sjónvarpsstöðvunum að vera með hlaðna dagskrá fram eftir öllu aðfangadagskvöldi. Fólk hlyti bara að hafa eitthvað betra og þarfara að gera en að sitja fyrir framan sjónvarpið á þessu háheilaga og andaktuga fjölskyldukvöldi.

Nú veit ég betur og eftir að ég klúðraði suðunni á hamborgarhryggnum þannig að hann minnti mest á áttavillt túnfisktartar með brúnuðum kartöflum þegar hann kom á diskinn var auðvitað ekkert annað að gera en leita sáluhjálpar hjá sjónvarpinu.

Allir elska víst Raymond og ætli ég geri það bara ekki líka. Eftir klukkutíma með honum og fjölskyldu hans var ég aftur orðinn sáttur við mig og mína. Það er helst að þetta með eiginkonurnar vefjist fyrir mér. Eru allar eiginkonur kaldhæðnar og kvikindislegar við mennina sína og nota öll tækifæri til að grafa undan karlmennsku þeirra, sjálfsöryggi og frjálsum vilja? Ég trúi því ekki að þetta eiginkonumótív sé notað í nánast öllum amerískum gamanþáttum nema þær séu fleiri en eiginkonur Raymonds, Kóngsins í Queens og konan mín.

Fréttablaðið

P.S. Það var auðvitað tengdamamma sem klúðraði kjötinu en konanmín bannaði mér að segja frá því í blaði sem er borið inn á tugþúsundir heimila í landinu.

Ferlega eru þessir pistlar að verða þreyttir hjá mér. Well here goes nothing.

Ofbeldis-, spennu- og hryllingsmyndir hvers konar eru í miklu uppáhaldi hjá undirrituðum sem er því að sjálfsögðu mjög áfram um að blóðsúthellingar með sæmilegu kynlífsívafi fái að grassera í kvikmyndum og sjónvarpsþáttum í friði fyrir háheilögum vandlætingarpostulum. Auðvitað á að halda þessu frá börnum og óhörnuðum unglingum en fullorðið fólk hlýtur að geta valið sjálft og hafnað. Í ljósi þessara viðhorfa er það vitaskuld ekki í mínum anda að setja mig í predikunarstellingar og fárast yfir vafasömu afþreyingarefni en ég ætla samt að gera það.

Meginástæðan fyrir því hversu mikla ánægju ég hef af spennumyndum er sú að þetta er allt í plati og raunveruleikatengingarnar eru býsna litlar. Kæri mig hins vegar ekki um þætti á borð við þann sem ég sá óvart á Skjá Einum í byrjun vikunnar. Hann var hlaðinn lögreglumyndböndum; ölvunarakstri sem endar í harkalegum árekstri þriggja bíla, eftirlitsmyndavélaupptökum af óeirðum og fólki sem er misþyrmt og barið í klessu. Þetta er sjálfsagt alveg ofboðslega skemmtilegt og spennandi af því að þetta er allt í alvörunni. Ég skipti um stöð. Hafði ekki geð í mér að horfa á raunverulegar þjáningar fólks.

Reglulega skjóta upp kollinum sögur af svokölluðum snuff myndunum af raunverulegum morðum. Engar sönnur hafa beinlínis verið færðar á að þetta fyrirbæri grasseri í undirheimum en þær eiga aðallega að vera framleiddar í löndum þar sem mannslíf eru einskis verð. Þættir á borð við þennan löggumyndbandaþátt eru hins vegar óumdeilanlega fyrsta stig framleiðslu af þessu tagi og þeir sem hafa ánægju af því að horfa á þetta eru sjúkari en gerviofbeldisdýrkandinn ég.

Fréttablaðið.

Hinn dagfarsprúði Jean-Claude Romand tók sig til árið 1993 og myrti fjölskyldu sína til þess að hlífa henni við þeirri staðreynd að líf hans var allt byggt á blekkingum og lygum. Hann var ekki virtur læknir hjá Alþjóðlegu heilbrigðisstofnuninni og á meðan kona hans taldi hann vera í vinnunni sat hann í almenningsgörðum, borðaði epli og las dagblöðin. Tekjur sínar hafði hann einungis af því að féflétta grunlausa foreldra sína og tengdaforeldra. Þessi magnaða og sanna saga er sögð í bókinni Óvinurinn sem kom út hér á landi í haust. Þeir sem horfðu á Law&Order: Criminal Intent á mánudaginn fengu svo að sjá amerísku útgáfuna af þessum fjölskylduharmleik.

Einkennilegt hvernig kaninn tekur alltaf á málunum. Morðinginn í þættinum er ljósrit af Romand og bakgrunnur þeirra er allur sá sami. Harmsagan er að vísu nánast rakinn aftur á bak og ameríski óvinurinn byrjar á því að reyna að kála viðhaldinu sínu þannig að góðu löggurnar komast á slóð hans. Heimur hans hrynur svo jafnt og þétt eftir því sem yfirvaldið færist nær en þar sem við erum nú stödd í amerískum sjónvarpsraunveruleika koma afhjúpanirnar ekki of seint eins og þær gerðu í raun og veru. Romand skaut tvö börn sín til bana með haglabyssu en í Law&Order stormar Vincent D'Onofrio inn á elleftu stundu og stoppar kauða.
Þessi þáttur var óneitanlega með því betra sem boðið hefur verið upp á í CI en fölnar þó í samanburði við bókina. Samkvæmt venju lýsa framleiðendur þáttarins því svo yfir í lokin að hann sé ekki byggður á raunverulegum atburðum. Haugalygi og þeir sem sáu þáttinn ættu endilega að dýpka skilning sinn á persónu morðingjans með því að lesa Óvininn.

Skoðið hressilega umfjöllun Jakobs Bjarnars um bókina á Kistunni.

Einn af mínum skástu drykkjufélögum missti næstum því vitið fyrir nokkrum árum þegar hann sneri baki við djamminu og festist í barnauppeldi og heimilishaldi. Tilveran varð svo grá að hann byrjaði að "lifa fyrir Seinfeld", eins og hann orðaði það sjálfur. Það er aumt að lifa fyrir sjónvarpið. Það er svolítið eins og að deyja hægt. Sérstaklega þessi misserin. Ekki var nú Seinfeld neitt sérstakur en hann er skömminni skárri en hvítaruslþættirnir Fear Factor, Survivor og Temptation Island. Það eina sem gleður í þessum gerviraunveruleikaefnum er að Djúpa laugin stendur upp úr þessari hrúgu þátta sem ganga út á að láta vitlaust fólk gera sig að fíflum fyrir annað vitlaust fólk. Veljum íslenskan afþreyingariðnað!

Jay Leno er líka óþolandi fífl, Sex and the City er ekki svipur hjá sjónu og Frasier er á hraðri niðurleið. Futurama er eina hágæðaefnið sem er í boði um þessar mundir en maður lifir það samt af að missa af þætti. Enginn sér ástæðu til að sýna The Simpsons og Sópránógengið er ekki væntanlegt fyrr en eftir jól og verstu fregnir herma að þar sé þrettándinn líka farinn að þynnast.

Skjár Einn er helst líklegur til að bjarga manni frá sturlun í fásinni hversdagsins með Law&Order og reytingi af þolanlegum gamanþáttum. Allt er þetta þó marflatt og skilur ekkert eftir sig. Lá í pest í nokkra daga nýlega og hélt sönsum með því að horfa á Cartoon Network. Það er illt í efni hjá þeim sem lifa fyrir sjónvarpið. Þeir sem eru dýpst sokknir eru þó hólpnir enda eiga þeir Ómegu og Glæstar vonir.

Fréttablaðið

24.11

Mikael Torfason mætti í Kastljósið á fimmtudag og útskýrði meðal annars skrif sín um bókmenntagagnrýnanda þáttarins. Hann virðist þurfa að þola það að vera svolítið misskilinn, eins og svo margir aðrir sem tjá sig í rituðu máli. Það sem gerir mál Mikaels flóknara er svo rithöfundarskitzófrenían plagar hann svo mjög að stundum veit hann ekkert hver er að skrifa; Mikael sjálfur eða sögupersónur hans.

Ég er nú eiginlega á því að Mikael hafi komið með uppljóstrun ársins þegar hann sagði frá þessum röddum sem bergmála í hausnum á honum. Hann sagði
nefnilega einu sinni frá uppáhaldsheimasíðunum sínum í grein á vefnum strik.is og gat þess meðal annars að hann kíkti á þekktan klámvef reglulega. Þetta komst í fréttir, eins og fleiri klámsíðumál í sumargúrkunni, í fyrra.

Ríkislögreglustjórinn komst í málið og það var rannsakað gaumgæfilega, án þess að ákært væri. Nú hefur Mikael svo upplýst það að það var alls ekki hann sem skrifaði pistilinn eldfima, heldur skáldsagnapersóna hans Samúel. Bráðskemmtilegur árekstur skáldskapar og raunveruleika.

Best væri auðvitað ef málið yrði tekið upp aftur, í ljósi nýrra upplýsinga, og Samúel birt ákæra. Gagnrýnendur og aðrir hljóta þó að minnsta kosti að taka blammeringum Mikaels með meira jafnaðargeði í framtíðinni enda líkur á að þær séu komnar frá hugarfóstrum hans og eigi því litla stoð í raunveruleikanum.

Sjálfur er ég stundum misskilinn og nú síðast var ég skammaður fyrir að gera lítið úr Kastljóssþætti þar sem tvær þunglyndar konur sögðu frá veikindum sínum. Það var alls ekki meiningin enda framtak þeirra til fyrirmyndar. Allar raddir eru hins vegar löngu þagnaðar í hausnum á mér, eftir að ég fór á lyfin, og ég sit því einn uppi með skömmina.

Fréttablaðið

Þunglyndi er víst sá sjúkdómur sem herjar einna harðast á nútímamanninn. Þrátt fyrir þessa miklu útbreiðslu hefur lítið mátt tala um fyrirbærið og hingað til hefur það ekki þótt neitt voða fínt að vera haldinn kvillanum. Sjálfur hef ég ekki skammast mín neitt sérstaklega fyrir það að hafa í gegnum tíðina þurft að viðra svarta hundinn af og til. Ekki síst þar sem það var mikill léttir að komast að því á besta aldri að ég væri ekki genetískur leiðindapúki og með því að gleypa eina pillu á dag gæti ég verið mönnum sinnandi.

Mér fannst það bara dálítið flott, gott ef ekki kúl, enda er þetta kvilli sem hefur herjað á snillinga, hugsuði og listamenn í gegnum aldirnar og það er nú ekki ónýtt að vera í klúbbi með Jónasi Hallgrímssyni, Winston Churchill, Virginiu Wolf, Tchaikovsky og Kurt Cobain. Tony Soprano bættist svo í hópinn og gerði þetta enn flottara og ekki skemmdi fyrir að sjá það í Kastljósinu að glæsilegar fjölmiðlakonur gangast við svarta hundinum og skammast sín ekki neitt.

Þær voru bara svo brattar og flottar að maður gat varla trúað því að þær hefðu einhvern tímann skrapað botninn, eins og ég og fleiri. Það hefði kannski verið ráð að hafa í það minnsta einn veðraðan sjúkling, sem ber þunglyndisörin enn utan á sér, með. Það hefði örugglega gefið þessu meiri vigt þar sem þunglyndi er ekkert gamanmál þótt við sem erum að setja ríkiskassann á annan endann með prósakkneyslu okkar höfum það þokkalegt og getum talað um þetta eins mál sem hægt er að leysa. Þann möguleika sér maður ekki í myrkrinu.

Prófkjörin settu sterkan svip á helgina. Egill Helgason bauð upp á hæfilega blöndu sigurvegara og tapara í Silfrinu á sunnudaginn. Jóhanna og Jakob Frímann voru hápunkturinn og allir biðu spenntir eftir að sjá hvort Stuðmaðurinn yrði í stuði. Hann var að vonum frekar pirraður og nokkrir krampakippir í framkomunni gerðu það af verkum að það er varla hægt að segja að hann hafi tapað með stæl.

Jóhanna var ansi drjúg og virtist einna helst hlæja að Kobba inni í sér. Hann var þó ekki tilbúinn til að snúa baki við fylkingunni en virtist heldur ekki útiloka að með niðurstöðunni hefði fylkingin snúið baki við sér. Jamm, það er ekki heiglum hent að vera í pólitík.

Sjálfur missti ég allan áhuga á slíku á barnsaldri þegar ég fékk að upplifa það í návígi að í stjórnmálum eru andstæðingarnir vinir manns og samherjarnir andskotarnir. Hef aldrei fengið botn í þetta en hefði gaman að því að horfa á fótboltaleik sem leikinn er samkvæmt þessum lögmálum ganga upp.

Sem betur fer eigum við þó öll einn sameiginlegan óvin, hvar svo sem við stöndum í stjórnmálum og hvernig við komum út úr prófkjörum. Andskotinn sjálfur klikkar ekki og fór á kostunum í túlkun hins veðraða Al Pacino í kvikmyndinni The Devil´s Advocate í Sjónvarpinu á meðan samfylkingarfólk beið eftir tölum og skálaði fyrir eigin ágæti og glæstri framtíð. Skrattinn fór á kostum í kosningaræðu sinni um miskunarleysi Guðs. Þessi klisjusúpa hefur sjaldan verið skemmtilegri. Almættið og Andskotinn eru sko pólitískir andstæðingar sem vita hvar þeir standa og fyrir hvað þeir standa. Verst fyrir okkur hin að smölun, auglýsingar og orðagjálfur breyta engu um það í flokki hvors þeirra við endum.

Fátt er skemmtilegra en ritdeilur. Það er að segja þegar þær eru hressilegar og fólk rífur kjaft af innlifun og sannfæringu og orðar tilfinningar sínar og skoðanir af hörku. Þetta gerist því miður allt of sjaldan á þessum geldu tímum pólitískrar rétthugsunar. Mig minnir að síðasta flugeldasýning hafi verið á síðum Moggans þegar strigakjafturinn Sverrir Hermannson yfirgaf Landsbankann í illu. Þá var gaman að lifa.

Ég sá því fram á bjarta tíma þegar Mikael Torfason tók sig til og
blammeraði bókmenntarýninn Úlfhildi Dagsdóttur í grein sem svo gufaði upp af vefritinu Kistunni.

Rithöfundar og gagnrýnendur ættu að gera miklu meira af því að takast á. Það hleypir bara lífi í umræðuna og gerir hana
skemmtilegri.

Sjónvarpið sá því skiljanlega ástæðu til að auglýsa það sérstaklega í vikunni að Úlfhildur tæki skáldsögu Mikaels, Samúel, fyrir í Kastljósinu og andrúmsloftið var rafmagnað í veðurfréttunum á undan ögurstundinni.
Einhverjir vilja meina að Úlfhildur hafi komið til leiks í hefndarhug og hafi slátrað bókinni í pirringi. Ég gat ekki séð það. Hún var ekki að fíla bókina og ekkert athugavert við það. Það hefði samt sjálfsagt verið heppilegra fyrir hana að sleppa því alfarið að fjalla um Samúel undir þessum kringumstæðum. Best hefði auðvitað verið ef Mikael hefði verið fluttur heim og þau látin stæla í beinni.

Annars lýsti Mikael því yfir í Íslandi í bítið í vikunni að hann vonaðist
til þess að Úlfhildur ætti aldrei eftir að fara lofsamlegum orðum um verk sín, þannig að ef hún hefði virkilega viljað hefna sín hefði hún trúlega hlaðið bókina lofi.

Sjónvarpið er að standa sig lygilega vel í endursýningum þessa dagana
og það verður að segjast eins og er að sunnudagskvöldin fyrir framan tækið eru afskaplega notaleg í svarthvítu. Fyrst kom High Noon, svo Möltufálkinn, þá Casablanca og annað kvöld fáum við Svefninn langa. Ómissandi mynd þar sem Bogart sýnir alla bestu taktana.

Möltufálkinn er ein þekktasta film noir myndin og það má verja að Svefninn langi sé það líka, þó ekki nema bara vegna þess að Bógí er þar frakkaklæddur með hatt í rigningunni umkringdur mistannhvössum tálkvendum.
Það er því einkar vel til fundið hjá RÚV að fylgja þessum sýningum eftir með M eftir Fritz Lang sem verður sýnd á næstunni. Myndin er frá árinu 1931 og skartar Peter Lorre í hlutverki barnamorðingja. Lorre lét einmitt til sín taka í Casablanca og Möltufálkanum og Lang er einn þeirra sem komu með nýja strauma til Hollywood og lögðu grunninn að skuggalegum stíl noir myndanna.

Klassíkin er þó ekki öll gömul og svarthvít og nú er mál til komið að Sjónvarpið hugi að endursýningum sígildra sjónvarpsþátta. Úrvalið af gamanþáttum stöðvanna þriggja er ágætt en það besta sem er í boði ristir varla jafn djúpt og það sem boðið var upp á fyrir áratug eða svo. Bendi sérstaklega á þættina um brjáluðu lögguna Sledge Hammer, eða Barða Hamar eins og hann hét í snilldarþýðingu Guðna Kolbeinssonar. Þetta er sjálfsagt djúpvitrasta og vanmetnasta snilldin sem komið hefur fram í amerísku sjónvarpi og ádeilan á Reaganmengað samfélagið árið 1986 á ekki síður við nú þegar Bush yngri ríður húsum.

Biðin eftir fjórða kaflanum um hina mögnuðu Sópranó fjölskyldu hefur verið býsna strembin og því er það vel til fundið af Ríkiskassanum að endursýna síðustu seríu seint á fimmtudagskvöldum. Hefði samt ekki verið ráð að byrja bara á byrjun? Það er alltaf gott að láta hina köldu hönd mafíunnar klappa sér í skammdeginu.

Annars hafa þau válegu tíðindi borist að utan að nýju þættirnir séu langt því frá jafn góðir og það sem á undan er komið. Dettur samt ekki til hugar að snúa bakinu við þeim enda ber erlendum sjónvarpsrýnum saman um að þrátt fyrir þverrandi snilldina séu The Sopranos en það lang besta sem boðið er upp á í amerísku sjónvarpi. Slík eru nú gæði þessara þátta.

Mörður Árnason háði vonlitla baráttu í Kastljósinu þegar hann mætti Jóni Steinari Gunnlaugssyni og ræddi um hina bláu hönd íhaldsins. Hann er jafn langt frá því að sanna glæpi á forsætisráðherra og FBI er frá því að hafa hendur í hári Tóný Sópranó. Jón Steinar var sakleysið uppmálað og átti ekki í nokkrum vandræðum með að halda uppi vörnum.

Súsanna Svavarsdóttir var í brjáluðu skapi í Íslandi í bítið og slátraði einhverri bók um ástir dýralækna með slíku offorsi að blessaður þýðandinn hefði örugglega frekar viljað fá að máta steypustígvél hjá mafíunni en að lenda í þessum hremmingum.

Súsanna sagði okkur líka að Frida Kahlo væri þekktasta myndlistarkona heims. Held það sé ráð að sjá þáttinn um hana í Sjónvarpinu á þriðjudaginn og klára svo að lesa bókina um hana.

FRÉTTABLAÐIÐ

Allir þessir sjónvarpsþættir sem kenndir eru við raunveruleikann fara alveg óstjórnlega í taugarnar á mér, aðallega vegna þess að ég stend bjargfastur í þeirri trú að fólk sé aldrei það sjálft fyrir framan kvikmyndatökuvél og þessi svo kallaði raunveruleiki geti því aldrei orðið neitt nema sýndarraunveruleiki í besta falli.

Konanmín er farin að fylgjast með þessu Survivor dóti og í kjölfarið er ég að skilja hvernig má hafa gaman að þessu. Maður velur sér þann bjána sem
fer minnst í taugarnar á manni, heldur með honum og vonar að hann vinni. Ég vel auðvitað sætustu stelpuna, sem er líka iðulega mesta tíkin og á því alltaf góða sigurmöguleika.

Sá sýnishorn úr þætti sem heitir Temptation Island þegar ég var að pirrast yfir Survivor um daginn. Það er þáttur sem er meira að mínu skapi og ég sagði konunniminni að ég ætlaði að fara á þessa eyju og slappa af með margarítur í heitum potti með sjö allsberum undirfatamódelum á meðan hún fylgist með örlögum asnanna í Survivor. Runnu á mig tvær grímur þegar hún benti mér á að maður verður að taka makann með á freistingaeyjuna og hún myndi því stíga trylltan dans í tunglskininu með sjö sólbökuðum tröllköllum á meðan. Er ekki allt í lagi? Hver lætur sér detta svona dellu í hug? Þetta er asnalegra en Survivor. Sá samt glitta í eitt brjóst og hálfa rasskinn í sýnishorninu þannig að það má kannski horfa á þetta, það er að segja ef raunveruleikinn og myndavélin komast alla leið.

FRÉTTABLAÐIÐ

Þegar ég var 10 ára eða svo sinnti Sjónvarpið enn menningarhlutverki sínu með miklum sóma og sýndi með stuttu millibili svart/hvítu myndirnar Casablanca, The Maltese Falcon og The Big Sleep. Það eru svona myndir, ekki Star Wars, sem breyta lífi fólks.

Fyrir utan það að vera allar tær snilld eiga þær það sameiginlegt að skarta mesta töffara 20. aldarinnar og hugsanlega allra tíma, Humphrey Bogart, í aðalhlutverki. Fólk minnist James Dean bara fyrir það að hann dó ungur, Monroe fyrir það að hafa haldið við forseta, verið heimsk ljóska og dáið ung og Brando er orðinn ofspikað og þreytandi gamalmenni og hefði betur dáið ungur enda allir að reyna að gleyma honum.

Ekkert hefur hins vegar fallið á minningu litla kallsins með sígarettuna, sem talaði eins og Bugs Bunny, og dó úr reykingakrabba 1957. Bogart er eilífur vegna þess að hann er það sem hann er. Alvöru töffari, bæði á hvíta tjaldinu og utan þess. Ekki til feik í manninum. Það er löngu kominn tími á endursýningar á þessum myndum enda ekkert sem réttlætir það að rúm 20 ár líði á milli sýninga á mynd eins og Möltufálkanum. Það er mikið gleðiefni að hún skuli vera á dagskrá Sjónvarpsins annað kvöld og ekki spillti sýningin á þættinum um rithöfundinn Dashiell Hammett fyrir.
Möltufálkinn var gerð 1941 og er alla jafna talin fyrsta alvöru film noir myndin og Touch of Evil frá 1958 sú síðasta. Það er á þessum árum sem Hollywood rís sem hæst og vonandi er Möltufálkinn bara góð byrjun í Efstaleitinu. Það er af nógu af taka. Veit að Kolbrún Bergþórsdóttir, sálufélagi minn á DV, er mér sammála. Here´s looking at you kid!

Fréttablaðið.

Þar sem skammdegisþunglyndið er að sækja í sig veðrið fór ég að leita í dagskránni að gamanþáttum sem virka vel með prósakkinu. Rak þá augun í að Sjónvarpið sýnir snilldarmyndina High Noon klukkan 22.30 annað kvöld. Skyldugláp þannig að það er vissara að taka kvöldið frá. Ég þreytist ekki á því að þusa um mikilvægi þess að halda svart/hvítum perlum kvikmyndasögunnar að nýjum kynslóðum og ef RÚV myndi sýna svona eins og eina klassíska á viku þyrfti ekkert að tala um að leggja það niður.

Þá væri það nefnilega bæði að sinna menningar- og öryggishlutverki sínu með sóma.

En það var þetta með grínið. Ég verð að viðurkenna að ég hef verið pínu skotinn í Lauru San Giacomo frá því í Sex, Lies and Videotape og hlýt því að gleðjast yfir að hún sé mætt aftur í Just Shoot Me. Synd að Stöð 2 skuli hafa flutt þáttinn af laugardagskvöldum yfir á þriðjudaga. Það er eiginlega óhjákvæmilegt að missa af þessu. Félagi Frasier er líka kominn aftur. Alltaf velkominn þótt grauturinn sé farinn að þynnast.

Sá óvart þátt á Skjá Einum um daginn um einhvern búttaðan póstburðarmann sem er kóngur í Queens. Virðist hálfgerður bjáni en á bráðhuggulega konu og tengdapabba frá Helvíti. Fyndið. Þá er Raymond, sem allir elska, líka traustur. Hann á skemmtilegan bróður og foreldra frá Helvíti. Þau eru líka fyndin. Snilldarþættirnir Futurama toppa þetta svo auðvitað allt saman. Frábærir þættir úr smiðju gaursins sem fattaði upp á The Simpsons.

Miðvikudagskvöldin eru sem sagt orðin miðpunktur vikunnar.

Fréttablaðið.

Ég ákvað í vikunni að gerast nýr og betri maður. Ekkert mál. Bara smá breyting á hugarfari og lífstíl. Hætta að drekka og glápa á sjónvarpið. Þetta með brennivínið skýrir sig sjálft en ummæli Braga bóksala á Vesturgötunni, í Fréttablaðinu, um að fólk skriði örþreytt upp í rúm á hverju kvöldi algerlega eftir sig eftir "vídeóvitleysuna og skotbardagana" kom við illa við mig. Fór í bólið klukkan tíu með bók um mann sem drap konuna sína, börnin, foreldra sína og reyndi að kála viðhaldinu. Svaf eins og steinn.

Er samt strax byrjaður að sakna Kúba líbre. Fór hins vegar í gegnum dagskrá vikunnar hjá sjónvarpsstöðvunum og treysti mér eiginlega til að missa af
öllu. Þoli ekki spítala þannig að ER má sigla sinn sjó, Stóri vinningurinn gerir mig bara þunglyndan, fyrst öfundaði ég liðið af lottóvinningnum og nú
græt ég með þeim eftir að hann var tekinn af þeim. Peningar kaupa ekki hamingjuna en gera eymdina greinilega bærilegri. Njósnadeildin gæti verið ágæt en það fer ekki útsendurum MI5 að standa í að reyna við einstæðar mæður. Línan sem Bond lagði heldur enn. Löggurnar í nýjasta Law and Order afsprenginu eru óþolandi fávitar og ef ég horfi á Six Feet Under fyllist ég angist og firringu.

Get þó ekki neitað mér um að sjá sjálfstæðan Sverri Stormsker hjá Jóni
Ársæli á morgun og tel víst að ég geti ekki sleppt Futurama í Sjónvarpinu á miðvikudögum. Þættirnir eru snilld og drykkfeldi vélmennisperrinn Bender er sko minn maður. Bender og Stormsker? Gef bindindinu viku.

Fréttablaðið.

Það spurðist út í vikunni að sjálfur Davíð Oddsson ætlaði að stíga niður úr fílabeinsturni forsætisráðherrans og blanda geði við aðra stjórnmálaleiðtoga í Kastljósinu. Maður beið því spenntur enda hefur Davíð ekki gefið mikið fyrir þennan félagsskap hingað til. Stjórnmálamenn eru líka svo oft hálf gagnslaust fólk sem virðist lítið gott geta látið af sér leiða og þegar svo er komið stendur ekkert eftir nema skemmtigildið og flest er þetta fólk því miður frekar lítið spennandi. Davíð er því ekki alls varnað.

Davíð sjálfur er auðvitað performer par exelance og því átti ég von á góðu. Hann getur verið ruddi og brandarakall í senn og hikar ekki við að slátra
leiðinlegum viðmælendum.

Það er skemmst frá því að segja að þetta var voða lítið gaman. Davíð var alveg fokvondur í upphafi. Kannski pirraður yfir því að hafa látið hafa sig út í þetta. Svo léttist aðeins á honum brúnin en hann var samt ekki nema skugginn af sjálfum sér og var eiginlega of góður við alla. Steig létt í vænginn við Össur sem var bara vindhani í gamla daga, klappaði Steingrími mikið og var einna verstur við aumingja Evu Maríu. Enda lítil hætta á að hún leiði stjórnarmyndunarviðræður á næsta ári.

Halldór var hálf þreyttur og vildi ekki fyrir nokkra muni kannast við það
að hann væri að pirra forsætisráðherra með endalausum Evrópuræðum sínum. Það var ekki sannfærandi en hann átti gólfið þegar hann hafnaði því að stjórnmálamenn væru einnota fólk og rökstuddi það með tíðum vistaskiptum Finns Ingólfssonar sem hafa ekkert með helmingaskipti og hrossakaup að gera.

Fréttablaðið.

Sjónvarpið hefur leyst geðlækninn minn af með miklum sóma í
sumarfrísþunglyndinu enda eiga leikföng leiðans og fórnarlömb fásinnisins alltaf öruggt athvarf í sófanum fyrir framan kassann. Law&Order: Special Victims Unit á Skjá Einum hefur verið algjör himnasending.

Þættirnir eru að vísu endursýndir, svona eins og gærdagurinn og dagurinn þar áður hjá manni sjálfum, en vilji svo heppilega til að maður hafi ekki séð þá í frumsýningu er maður bara í góðum málum. Fórnarlömb íslensk veruleika geta sem sagt stytt sér stundir yfir illum örlögum sakleysingja sem lenda í klónum á kynglæponum og öðru hyski. Ekki spillir fyrir að þættirnir eru þess eðlis að maður getur haldið þræðinum þó maður missi af byrjuninni eða gleymi sér á fjarstýringaflakkinu um aðrar stöðvar á meðan auglýsingahléin slíta sundur frásögnina. Rapptöffarinn Ice-T er svo punkturinn yfir i-ið. Dásamlega út úr kú sem góðhjörtuð en gróf lögga sem lætur sér annt um krakka og kvaldar sálir.

Bestu kvöld vikunnar eru fimmtudagskvöldin þegar Skjárinn endursýnir bæði upprunalega Law&Order þætti með krumpufésinu Jerry Orbach og súkkulaðinu Benjamin Bratt sem var einu sinni kærastinn hennar Júlíu Róberts. Held samt að ég hafi verið búinn að sjá báða þættina síðasta fimmtudag áður þannig að þessi sæla er líklega senn á enda. Spurning um að snúa sér að Siska á RÚV eða hringja bara í lækninn og láta leggja sig inn.

Fréttablaðið.

Keypti mér einhvern tíma áskrift að Fjölvarpinu til þess að geta fylgst með heimsfréttunum hjá Sky og undarlegum þankagangi Bandaríkjaforseta með aðstoð vandaðrar og hlutlausrar fréttamennsku CNN. Fjölvarpið hefur þó gagnast mér lítið sem atvinnutæki og gerir það sjálfsagt varla fyrr en Texaskúrekinn ræðst á Saddam.

Ég rekst hins vegar stundum á myndir með átrúnaðargoði mínu úr barnæsku,
hinum svart/hvíta Humphrey Bogart á TCM. Þá er gaman. Synd og skömm hvernig íslensku sjónvarpsstöðvarnar vanrækja það menningarlega hlutverk sitt að ala ungt fólk sómasamlega upp í kvikmyndafræðunum.

Menningarlegt gildi teiknimyndastöðvarinnar Cartoon Network er síst minna. Börnin liggja yfir henni þannig að þekking þeirra á sígildum teiknimyndabókmenntum á borð við Steinaldarmennina og Tomma og Jenna er komin á háskólastig. Ég hef þó leyft mér að efast um afrþeyingargildið þar sem stöðin sýnir sömu þættina endalaust og endursýnir þá svo. Undarlegt tiltæki sem sýnir þó svo ekki verður um villst að enginn kemst nær því að uppfylla kröfur Nietzsches um ofurmennið en börn. Eilíf endurtekning hins sama skýtur þeim að minnsta kosti ekki skelk í bringu.

Ég er kannski sjálfur á réttri leið þar sem ég get látið mig hafa það að horfa aftur og aftur á hina kostulegu þætti um bleika hundinn Courage, sem er alger skræfa. Við köllum hann Hugrakka og skemmtum okkur konunglega yfir
ævintýrum hans og eigenda hans, hinnar ömmulegu Muriel og geðstirða bóndadurgsins Jústus. Þegar best lætur eru þættirnir hrein snilld og ganga í unga sem aldna.

Fréttablaðið.

Bretar eru með besta húmor í heimi. Monty Python, Falwty Towers, Blackadder, Bottom, Young Ones og Yes, Minister segja allt sem segja þarf og þó er hér aðeins tiltekið brot af því besta úr bresku sjónvarpi. Þessir þættir eru allir feykilega vel skrifaðir og snilldarvel leiknir. Breska snilldin felst þó ekki síst í því hversu vel farið er með gróteskan klósetthúmor, klámbrandara og pólitíska ranghugsun.

Það mætti auðveldlega missa þetta í lágkúru en Bretum tekst að hefja þetta allt saman upp í bókmenntalegar hæðir, þannig að gráglettið grín verður að skörpum þjóðfélagsádeilum sem standast tímans tönn og þola endalausa endurskoðun.

Ég segi þetta nú bara af því að hinar dásamlegu tildurrófur, Edie og Pat eru mættar til leiks á ný. Alvörugellur sem koma til dyranna eins og þær eru klæddar, útjaskaðar og útlifaðar á bleiku gelluskýi með kampavín og sígó. Algjörlega dásamlegar.

Jenifer Saunders hefur verið í fremstu víglínu, ásamt eiginmanni sínum, Adrian Edmondson, alveg frá því Young Ones voru og hétu og kann þetta allt. Um Joanna Lumley er ekkert annað að segja en að hún rúlar. Hún var Bondgella 1969 og er enn bomba og gerir Pat alveg ómótstæðilega. Vergjarna Manhattangellan Sam Jones fölnar í samanburðinum, enda er það engin spurning hér hvort kom á undan eggið eða hænan.

Spjallþættir á borð við Kastljósið og Ísland í dag standa og falla með umsjónarmönnum og vali þeirra á viðmælendum. Þetta er sjálfsagt álíka flókið og að velja í landslið enda eru stundum skoruð ódauðleg mörk þegar vel tekst til. Rétt eins og í boltanum.

Snorri Már og Guðrún í Íslandi í dag hljóta að eiga uppstillingu ársins, þó það sé rétt hálfnað. Að leiða saman Jón Viðar Jónsson, leikhúsvitring, og leikhússtjóra stóru leikhúsanna var tær snilld. Þetta var án efa besta sjónvarpsefni síðustu viku. Fyndið, spennandi og hádramatískt.

Jón Viðar er mögnuð týpa og hikar ekki við að vera þrasgjarn, pirraður og fúll ef svo ber undir. Töffari sem gefur ekki túskilding fyrir almenningsálitið. Hann les stöðuna, stemninguna og andstæðingana vel og kemur sínu til skila á eftirminnilegan hátt. Hann tæklaði þjóðleikhússtjóra auðveldlega. Skammaði hann fyrir að ýmist vanrækja klassíkina eða gera henni hörmuleg skil og hafði margt til síns máls þó Chekov og Strindberg geti stundum drepið naut úr leiðindum. Stefán Baldursson átti sér ekki viðreisnar von og var langt frá sínu besta. Kannski enn móður eftir hlaupin í kringum Árna.

Guðjón Petersen í Borgarleikhúsinu slapp betur frá Jóni, enda féll verkefnaval hans betur að smekk Jóns þó vissulega væri þar margt asnalegt og hugsanlega klént. Jóni tókst þó samt að minna Guðjón á að hann sé vart maður til að stjórna uppfærslum á Shakespeare.

Þetta var frábært og endursýning er óumflýjanleg.

Fréttablaðið.

Ég gat ekki stillt mig um að horfa á lokaþátt Dark Angel á Stöð 2. Ég kolféll nefnilega fyrir genabreyttu gellunni Max þegar þættirnir hófu göngu sína í fyrra og kunni því ekki við annað en að kveðja stúlkuna þó ég hafi lítið nennt að fylgjast með ævintýrum hennar í seinni seríunni. Þættirnir voru skemmtilegt bull framan af en urðu síðan asnalegt bull og þá hvarf áhuginn þó aðalleikkonan sé hið föngulegasta fljóð. Hún kvaddi þó með hressilegum stelpuslag sem var gott

Dapurleg örlög þessara þátta leiða hugann að fleiri þáttum sem voru tær snilld, þegar þeir komu fyrst á skjáinn, en misstu sig svo út í óendanlega vitleysu. Millenium úr smiðju Chris, X-Files, Carter fóru þessa leið.

Frábær fyrsta sería full af dulúð og ofbeldi. Annar árgangurinn var
óþolandi og þriðja árið er að fjara út á Sýn. Svipaða sögu er að segja af höfuðsnildinni X-Files. Góður hryllingur og mátulegur skammtur af bulli sem var bjargað með póstmódernískri sjálfsvitund. Formúlan hélt út í einhver ár en þvælan er endanlega tekið við.

Sýnist félagi Frasier vera að stefna sömu leið en aðeins þriðji hver þáttur var snilld í vetur. Leiðinlegt þegar Kanarnir fara af stað með góðar hugmyndir og geta ekki haldið þeim gangandi. Enn leiðinlegra er svo auðvitað að þeir skuli ekki kunna að hætta á toppnum og eyðileggja allt með ömurlegum lokaköflum og andleysi handritshöfunda.

Fréttablaðið.

Jay Leno er þreytandi vindbelgur sem varð endanlega óþolandi eftir að hann drekkti spjallþætti sínum í yfirgengilegri amerískri þjóðrembu eftir árásirnar þann 11. september. Maður festist þó stundum yfir fallega, fræga og sniðuga fólkinu sem heimsækir hann. Hvert orð er fyrirfram ákveðið og allt gert eftir reglum Hollíwúddsins. Hinn fullkomni óraunveruleiki.

Hinn ágæti grínisti og leikari Dennis Leary hitti þó í mark um daginn þegar hann benti á að í gamla daga fór fólk sem átti við áfengisvandamál að stríða í meðferð. Nú fær það hins vegar eigin sjónvarpsþátt! Þættir þessir eru að tilefnislausu kenndir við raunveruleikasjónvarp sem getur ekki gengið upp þar sem það er ekki til neinn raunveruleiki fyrir framan kvikmyndatökuvélar. Leno sannar það best sjálfur.

Gamla fyllibyttan, dópistinn og leðurblökuætan Ozzy Osbourne hefur náð gríðarlegum vinsældum með þættinum sínum á MTV. Þar gefst okkur vikulega tækifæri á að fylgjast með hvernig hjólhýsapakk og hvítt rusl hegðar sér þegar það kemst í álnir og flytur til Beverly Hills. Börnin eru í besta falli fávitar. Kerlingarófétið rífur kjaft eins og sjóari og pissar í viskíflöskur á meðan Ozzy vafrar um blindfullur og vitlaus, tuðandi einhverja óskiljanlega þvælu. Skemmtilegt en á ekkert skylt við raunveruleika. En hver vill svo sem fylgjast með dæmigerðri vísitölufjölskyldu í Grafarvoginum?

Fréttablaðið.

Vísindamenn hafa komist að því að íþróttamenn séu búnir að ná hámarki getu sinnar og muni ekki bæta árangur sinn að marki nema með svindli og neyslu ólöglegra lyfja. Það hlýtur því að vera tími til kominn að fólk hætti þessu merkingarlausa sprikli og snúi sér að uppbyggilegu glápi á fréttir og bíómyndir. Knattspyrnan hverfur þó varla af sjónarsviðinu, enda ættu 11 menn svo sem að geta stillt strengi sína betur saman og skorað fleiri mörk í dag en í gær án lyfjagjafar.

Fótbolti er líka eitthvað miklu meira en íþrótt eins og sést best þessa dagana þegar allir málsmetandi letihaugar og ístrubelgir sameinast við tækin og svitna með spengilegum goðum sínum á HM. Mót af þessu tagi valda heiðarlegum sjónvarpssjúklingum ómældu hugarangri enda eru fótboltabullur með frekari minnuhlutahópum og fá allt sitt fram, þannig að fréttum og föstum liðum er ætið fórnað þegar íþróttaviðburðir eru annars vegar. Ónæðið er þó varla merkjanlegt í ár, enda er keppt í Asíu og þar er sólarhringurinn öfugsnúinn og því er leikjum yfirleitt lokið fyrir hádegi. Krafa hins þögla minnihlutahóps sem vill sem minnst af boltasparki útlendinga vita hlýtur því að vera sú að öll stórmót í hópíþróttum verði framvegis haldin í Asíu og aðrar íþróttagreinar verði hreinlega lagðar niður enda verða engin met slegin í þeim framar án þess að brögð séu í tafli.

Fréttablaðið.