:: birt á www.strik.is/kvikmyndir ::

"The Contender" segir frá þingkonunni Laine Hanson (Joan Allen) sem er valin af forseta Bandaríkjanna, Jackson Evans, (Jeff Bridges) til að gegna embætti varaforseta. Hún er nýgengin til liðs við demókrata eftir að hafa starfað innan Repúblíkanaflokksins um árabil. Val forsetans á Hanson kemur illa við marga, þ.á.m. suma félaga hans sem hefðu heldur vijað fá traustan demókrata í starfið. Repúblíkaninn og öldungardeildarþingmaðurinn Shelly Runyon (Gary Oldman) fer fyrir þingnefnd sem skera á úr um hæfni Hanson til að gegna embættinu og hann er staðráðin í að koma í veg fyrir það að hún verði varaforseti. Runyon neytir allra bragða til að klekja á Hanson og sitjandi forseta og kemst heldur betur í feitt þegar hann fær í hendurnar gögn sem benda til að Hanson hafi tekið þátt í hópsexi á háskólaárunum. Hún neitar staðfastlega að tjá sig um ásakanirnar og allt lítur ut fyrir að Runyon nái takmarki sínu; að koma góðkunningja sínum, ríkisstjóranum Jack Hathaway (William Pettersen) í embættið og eyðileggja um leið áform forsetans um að ljúka ferli sínum með stæl, með því að gera konu að varaforseta.

Sagan er svo sem alveg nógu áhugaverð, sérstaklega í ljósi alls kynlífsbröltsins á Bill Clinton í Hvíta húsinu, og myndin vekur upp ýmsar spurningar um stöðu kvenna innan bandarískra stjórnmála, friðhelgi einkalífsins og það hvort t.d. lauslæti geri það að verkum að fólk verði óhæft til að gegna ábyrgðarstöðum í stjórnkerfinu. Þessi viðfangsefni eru bara allt of yfirgripsmikil fyrir mynd af þessu tagi og því er tæpt á þessu öllu en engu fylgt eftir. Myndin verður því frekar stefnulaus og nær aldrei að fanga athygli áhorfandans almennilega. Kvikmyndir sem ganga út á pólitísk plott verða að vera keyrðar áfram af festu og nauðsynlegt er að þær byggi upp spennu sem heldur áhorfendum vakandi í gegnum langdregna kafla sem óhjákvæmilega verða huti af pólitískri atburðarásinni. Þó "The Contender" hafi margt til brunns að bera, gengur dæmið ekki upp og hún missir marks. Hugmyndin að baki henni er hins vegar áhugaverð og myndin verður aldrei beinlínis leiðinleg, þó hún sé bæði mislukkuð sem spennumynd og pólitísk ádeila.

Leikarahópurinn stendur sig mjög vel og það má vel skemmta sér við það að fylgjast með þeim þegar söguþráðurinn fer fyrir ofan garð og neðan. Jeff Bridges er traustur og viðkunanlegur sem dæmigerður léttur og skemmtilegur demókrataforseti, sem spilar keilu og nýtur þess að éta undarlega samsettar samlokur. Joan Allen stendur sig feykivel í hlutverki varaforsetaefnisins, sem hvikar hvergi í baráttuni fyrir einkalífi sínu, þó tregða Hanson til að verjast ásökununum dragi mikið úr trúverðugleika persónunnar. William Pettersen ("Manhunter") er góður sem ríkisstjórinn sem þráir varaforsetaembættið og Gary Oldman er hreint út sagt frábær í hlutverki Runyons. Þessi pervisni og hefnigjarni litli McCartyisti blómstar í höndum Oldmans, sem lyftir myndinni heldur betur upp. Gamli harðjaxlinn Sam Elliott er flottur að vanda, sem aðstoðarmaður forsetans, en þessi ágæti leikari er sorgleaga lítið notaður en hann setur jafnan skemmtilegan svip á þær myndir sem hann birtist í.

"The Contender" nær þrátt fyrir frábæran leikarahóp aldrei almennilegu flugi. Viðfangsefið er einfaldlega of yfirgripsmikið og ekki er tekið á því af nægilegri festu. Pólitísk flækjan verður ansi ruglingsleg, en lausnin svo þvert á móti einföld og ódýr. Og þó Bridges sé flottur í innblásinni lokaræðunni, þá fer það að verða býsna þreytandi að þurfa endalaust að horfa upp á góða og trausta demókrataforseta redda málunum með magnþrungnum lokaorðum um réttlæti, hetjuskap o.s.frv, en eins og flestir vita þá er Hollywood býsna höll undir demókrata og í myndum af þessu tagi eru það jafnan frjálslyndir "Clintonlegir" forsetar, sem takast á við illgjarna og andlega kreppta repúblíkana og hafa að sjálfsögðu alltaf betur.

:: birt á www.strik.is/kvikmyndir ::

Í "Lalla Johns" er greint frá grátbroslegum ferli samnefnds smákrimma í Reykjavík. Lalli er goðsögn í lifenda lífi í undirheimunum og er þar hvers manns hugljúfi, enda slíkt gæðablóð að hann hikar ekki við að gefa síðustu sígarettuna sína. Lalli gerist leiðsögumaður Þorfinns, sem eltir hann á röndum með myndavélina, um undirheimana á árabilinu 1997-2000. Lalli er þvottekta ógæfumaður, sem "óttast ekki nokkurn mann nema sjálfan sig" og með undarlegu skopskini sínu og barnslegri einlægni heillar hann áhorfandann gjörsamlega upp úr skónum, þannig að hann nær því sennilega að verða goðsögn, eða a.m.k. nafntoguð andhetja, í sótthreinsuðum heimi smáborgarana. Persónutöfrarnir eru svo magnaðir að hann gæti hæglega fundið sér sess í hjarta þjóðarsálarinnar og Spaugstofuaðdáendum sem eru allt eins líklegir til að fara að pikka upp Lallafrasa "frá A-Ö". Lalli er hins vegar ólíkt spaugstofu- og Laddakarakterum raunveruleg persóna sem útmálar gleði sína og sorg af svo mikilli tilfinningu að maður hlýtur að spyrja sig hvort það sé "rétt" (eru ekki allir með pólitíska rétthugsun á heilanum um þessar mundir) að hlæja að óförum hans og félaga hans úr hirð Keisarans.

Þarna liggur samt einn helsti styrkur myndarinnar og magnaðasti galdur. Ógæfufólkið sem kemur þar við sögu hefur allt málað sig út í horn lífsins, af hinum og þessum ástæðum, og virðist fátt eiga afturkvæmt, eins og sést best á tilraunum Lalla sjálfs við að fóta sig í lífinu utan fangelsismúranna. Þrátt fyrir döpur örlög og enn dekkri framtíðarhorfur hafa Lalli og félagar þó húmor fyrir sjálfum sér og lífinu, þannig að tilvera þeirra verður mögnuð tragikómedía, sem hefur þau áhrif að innantómt brölt okkar, hinna markaðsvæddu, sem hlæjum að óförum utangarðsmannanna, verður en aumkunarverðara í spéspegli undirheimana. Léttleiki tilverunnar er óbærilegur sagði tékkneska skáldið á sínum tíma og þetta eru Lalli og co meðvituð um og hafa fundið svarið i að drekka, dópa og reykja, sem er sjálfsagt ekkert vitlausara en hvað annað í þessum brjálaða heimi þar sem fólk hleypur um ranghala kerfisins og rekst endalaust á veggi.

Við fylgjum Lalla inn og út af Hrauninu, sem fær heldur betur á baukinn í myndinni, og kynnumst ýmsum undarlegum hliðum félagsmálayfirvalda og fangelsismála og fáum heimspekileg komment þessa lífsreynada undirheimaspekings sem séð hefur fleira en flestir kæra sig um að kynnast, á löngum afbrotaferli sem spannar m.a. í það heila 17 ára dvöl í fangeslum. Hinn fornfrægi og kyngimagnaði veitingastaður Keisarinn er leiðarminnið í sögu Lalla, eini fasti punkturinn fyrir utan Hraunið, og öll innlit þangað eru hin skrautlegustu og nánast allir hirðmenn Keisarans virðast hafa hjarta úr gulli, þó þeir séu ófrýnilegir og þurfi alltaf að "drífa sig að dópa".

Þar komum við að öðrum vinkli á myndina. Er hún upphafning á aumingjum og utangarðsmönnum og þá ekki síst aðalpersónunni Lalla Johhns? Nei. Þetta er hins vegar einlæg og heiðarleg mynd af heimi sem liggur undir yfirborði daglegs lífs og sem slík á hún fullt erindi við okkur öll og engum ætti að verða meint af því að draga tjöld borgaralegrar afneitunar frá augunum í einn og hálfan tíma, og ekki spillir fyrir að myndin er bráðskemmtileg,drepfyndin og tregafull í bland, og þrátt fyrir það að dregin sé upp hugljúf mynd af ógæfumanninum Lalla, þá er aldrei reynt að draga fjöður yfir það að um glæpamann er að ræða, þó vissulega sé hann meinleysisgrey; innbrotsþjófur sem gleymir sér yfir ljóðum Steins Steinars og er handtekin fyrir vikið.

Lalli hefur sögu að segja og við hljótum að una honum þess að verða "filmstar" um stundarsakir. Þorfinnur á hrós skilið fyrir að hafa fest Lalla á filmu og ég tek undir með grátklökkum vinum Lalla sem föðmuðu Þorfinn að lokinni sýningu og þökkuðu honum fyrir "heiðarlegustu bíómynd" sem þeir hafa séð.

:: birt á www.strik.is/kvikmyndir ::

Í "15 minutes" eltast þeir Robert De Niro og Edward Burns við tvo víðátturuglaða austantjaldsbófa. Skúrkarnir fara hamförum í morðum og öðrum leiðindum og taka öll herlegheitin upp á myndband, þar sem annar þeirra er með kvikmyndagerð á heilanum og langar að verða næsti Frank Capra!!?! De Niro leikur, Eddie Fleming, svaka klára, gamalreynda löggu, sem minnir um margt á hinn bráðskemmtilega Jack Vincennes í "L.A. Confidential. Eddie nýtur þess að baða sig í kastljósi fjölmiðlanna og starfar náið með harðsnúnum æsifréttamanni, á meðan Edward Burns ("The Brothers McMullen", "She´s the One", "Saving Private Ryan") leikur hlédrægan brunaeftirlistmann,Jordy Warsaw, sem vill sem minnst hafa af fjölmiðlum að segja. Þessar ólíku manngerðir snúa þó bökum saman til að finna morðingjana og myndin rúllar sem hefðbundin "buddy mynd" sem við höfum flest séð svona u.þ.b. þúsund sinnum.

Það tekur því varla að minnast á frammistöðu De Niro, sem er farin að stunda það að taka þátt í léttum myndum, af þessu tagi, sem gera engar kröfur til hans sem leikara. Hann dansar í gegnum rulluna með báðar hendur fyrir aftan bak og reglulegum De Niro grettum. Burns er ábúðarmikill, eins og venjulega, og hefði sjálfsagt getað gert meira með persónu sína ef handritið hefði gefið honum svigrúm til þess. Hinn ágæti Kelsey Grammer leikur grimma fréttahaukinn sem virðir engin takmörk þegar gott skúbb er annars vegar. Grammer er Frábær Frasier en tekst illa að hrista snobbaða geðlæknin af sér og nær aldrei að verða sannfærandi í hlutverki sínu.

Eins og fyrr segir rúllar myndin á hefðbundinn hátt, þar til óvæntur viðsnúningur (gamalt trix sem meistari Hitchcock notaði með góðum árangri árið 1960) um miðbik myndar kippir henni svo í annan gír og samhliða hefðbundinni löggumynd fáum við nú að fylgjast með tilraun myndarinnar til að vekja athygli á ofbeldi í sjónvarpi og siðferðislegum skyldum fjölmiðla. Þetta er auðvitað umfjöllunarefni sem er ofarlega á baugi, um þessar mundir, og því beið undirritaður nokkuð spenntur eftir því að sjá hvernig tekið yrði á málinu. Tilraunin gengur því miður engan veginn upp hér og bætir engu við umfjöllunarefnið og vekur ekki upp nýjar spurningar. Myndum á borð við "Man Bites Dog" og "Henry: Portarit of a Serial Killer" hefur tekist, með miklu betri árangri, að stilla áhorfendum upp við vegg og fá þá til að endurskoða eigin siðferðisvitund með tilliti til ofbeldis og kvikmyndatökuvéla.

Í "15 minutes" kemur það í hlut hins ljúfa Warsaw að takast á við sinn innri mann og bregðast við áreiti fjölmiðla, ögrunum siðblindra morðingja og öfugsnúins réttarkerfis. Þetta býður auðvitað upp á allskonar dramatísk átök og hefði getað orðið að einhverju, en myndin dettur aftur niður í hefðbundin spennumyndafarveg og tekst því ekki að skilja neitt eftir. Hér er því í stuttu máli miðlungs spennumynd, með ágætis leikurum, á ferðinni, en klikkar á því ganga út frá háleitum markmiðum sem hún nær aldrei að standa undir.

:: birt á www.strik.is/kvikmyndir ::

Kvikmyndir sem gera út á pirring hinna framliðnu og alls kyns truflanir að handan hafa átt upp á pallborðið síðustu misseri. Velgengni "The Sixth Sense" ruddi brautina og í kjölfarið fylgdu myndir á borð við "Stir of Echoes" með Kevin Bacon og dauðhreinsuðu bregðumyndina "What Lies Beneath" sem hafði lítið fram að færa nema Harrison Ford í sjaldséðu hlutverki vonda karlsins. Sam Raimi er svo sem ekkert öfundverður að koma síðastur hjakkandi í þessu draugafari, en ferst verkið ágætlega úr hendi, þó hann hafi miðlungshandrit að moða úr. Hann er hins vegar engin bjáni og fáir standast honum snúning í hryllingnum á góðum degi og nægir að nefna "Evil Dead" þríleikinn til vitnis um það. Í "The Gift" nýtur hann svo hæfileika fjölda góðra leikara sem fara létt með að hlaða myndina spennu og dýpt sem lyftir henni vel upp fyrir mörk meðalmennskunnar.

Cate Blanchett ("Elizabeth") er þrusugóð sem smábæjarmiðillinn Annie sem lendir á hálum ís þegar hún verður eini tengiliður lögreglunnar við dularfullt hvarf og morð á brókarsjúkri dóttur eins helsta góðborgara bæjarins. Katie Holmes leikur fórnarlambið Jessicu King og tekst að vera nógu ögrandi og sexí til að koma óheppnu tálkvendinu ágætlega til skila. Katie þessi hefur víst aðallega unnið sér það til frægðar að leika í einhverju "Dawsons Creek" sem mér skilst að sé einhver velluvellingur í sjónvarpinu. Allt gott um það.

Keanu Reeves, sem gerir yfirleitt meira af því að leika illa en vel, er frábær í hlutverki sauðheimsks og ofbeldishneigðs "sveitalúða", þá er hinn lúðalegi Giovanni Ribisi ("Lost Highway", "Saving Private Ryan", "The Mod Squad", "Boiler Room", "Gone in Sixty Seconds"), sem er í persónulegu uppáhaldi hjá undirrituðum, stórfínn í hlutverki truflaðs vinar miðilsins. Mér skilst að annar handritshöfunda myndarinnar Billy Bob Thornton hafi afþakkað þetta hlutverk, enda búin að fá sinn skerf af bæjarfíflum ("Sling Blade", "U Turn"). Þá má ekki láta hjá líða að nefna "skítalabbaleikarann" Gary Cole, ("Office Space"), sem er hér mátulega fráhrindandi og leiðinlegur í hlutverki saksóknara og skítalabba.

Raimi nær upp fyrirtaks óöryggisstemmningu framan af og hryllingurinn er síður en svo allur yfirnáttúrulegur og munar þar mest um djöfulganginn í Reeves. Bregðuatriðum er skotið inn reglulega en þau eru sem betur fer hvorki jafn ofnotuð né innantóm og þau voru í "What Lies Beneath", enda heldur myndin góðum dampi framan af og fer ekki að hiksta fyrr en hyllir undir mjög svo fyrirsjáanleg endalokin, en þar hefur hún þó líka vinningin yfir "What Lies Beneath" þar sem hér sýna menn sóma sinn í að hafa a.m.k. nokkra grunsamlega, ólíkt þessum eina þarna í baðmyndinni.

"The Gift" er sem sagt fyrirtaks skemmtun sem gerir út á gamalreynd spennu/hryllingsmið en fiskar ágætlega þar sem kallinn í brúnni veit hvað hann er að gera og áhöfnin er í toppformi.

:: birt á www.strik.is/kvikmyndir ::

Traffic er ein af þessum sjaldséðu myndum sem nær að skilja eitthvað eftir sig í hugum áhorfenda. Viðfangsefni hennar er þó síður en svo nýtt af nálinni, en tilgerðarlaus og hrá framsetning og yfirvegaður leikur vel samsetts leikarahóps í toppformi gerir Traffic að eftirminnilegri sögu um það hvernig neysla og dreifing eiturlyfja mengar líf ólíkasta fólks, óháð því hvorum megin við lögin það stendur.

Í myndinni fléttast saman þrjár sögur; Michael Douglas leikur dómarann Robert Wakefiled, sem fær það vandasama verkefni að stjórna aðgerðum bandarískra yfirvalda gegn vaxandi eiturlyfjavanda. Hann er svona stífur kerfiskall en þarf svo að horfast í augu við það að 16 ára dóttir hans er í botnlausri neyslu og glansmyndarheimur hans hrynur smám saman og hann gerir sér ljóst að gífuryrði og mikilfengleg áform hafa ekket að segja í stríðinu við dópið. Douglas, sem getur verið afspyrnuleiðinlegur, fer vel með hlutverkið og þegar kaldlyndur embættismaðurinn víkur fyrir umhyggjusömum föðurnum sneiðir hann að mestu fram hjá klisjunum og skorar nokkur samúðarmörk úti í sal. Erika Christensen leikur dótturina af stakri prýði og er einn helsti (þeir eru þónokkrir) senuþjófur myndarinnar ásamt Catherine Zetu Jones sem breytist úr bláeigri eiginkonu auðmanns í kaldrifjaða eiturlyfabarónessu. Heimur Helenu, sem Zeta Jones gerir eftirminnileg skil, hrynur þegar eiginmaður hennar er hnepptur í varðhald og hún gerir sér ljóst að áhyggjulaust líf sitt hvílir á dópgróða. Hún er gengin sex mánuði á leið en lætur sig þó hafa það að taka yfir "fyrirtækið" til þess að vernda fjölskyldu sína og lúxuslífið sem hún hefur vanist.

Hér er ekkert pláss til þess að gera hverjum leikara myndarinnar skil og hlaða hann lofi, enda er valin maður í hverju rúmi og unun að horfa á trausta (auka)leikara á borð við Miguel Ferrer, (Robocop, Revenge, Hot Shots II), hinn geþekka Luis Guzmán(Carlito´s Way, Boogie Nights, Out of Sight, The Limey), Don Chedale, (Devil in a Blue Dress, Rosewood, Boogie Nights) og síðast ekki síst hin vanmetna Dennis Quaid, vinna úr misstórum hlutverkum sínum.

Yfir þessum frábæra hópi gnæfir svo Benico Del Toro sem er hér í besta hlutverki ferlis síns. Hann leikur heiðarlega löggu, Javier Rodriguez, sem starfar á landamærum Mexíkó og Bandaríkjanna. Hann lendir í meiriháttar klemmu þegar hann tekur að sér það verkefni að sauma að öðrum stærsta eiturlyfjahringnum á svæðinu. Javier er þessi dæmigerði gegnheili maður og verður e.k. mórölsk þungamiðja myndarinnar. Ef þetta er ekki klisja þá veit ég ekki hvað, en Toro fer listavel með hlutverkið. Hann er mátulega drungalegur og skilar innri átökum persónu sinnar öðru fremur með kyngimögnuðu en yfirveguðu látbragði og lágværu muldri á mexíkönsku og er í einu orði sagt frábær. Að öllum öðrum ólöstuðum þá er þetta myndin hans og hin dómgreindarskerta Akademía getur varla snuðað hann um gullstyttu þann 25. mars n.k.

Leikstjóri myndarinnar Steven Soderbergh klippir saman sögurnar þrjár og eyrnamerkir þær aðalpersónum sínum með ákveðnum litbrigðum; blá slykja umvefur líf Douglas, Toro berst áfram í æpandi birtu eyðimerkurinnar og reykkendur doði hvílir yfir Kötu Zetu. Myndavélin er á fleygiferð frá upphafi og allt yfirbragð er hrátt, þannig að myndin virkar lengst af sem leikin heimildarmynd. Eins og fyrr segir er viðfangsefni Traffic ekki nýtt af nálinni, enda byggir myndin á míní-seríunni Traffik sem Chanel 4 framleiddi. Leikur með sjónarhorn og myndatöku ásamt styrkum leiknum hefur myndina þó langt yfir klisjukendan efniviðinn og eftir stendur áhrifarík mynd sem lætur fáa ósnortna.

Eins og gefur að skilja fer lítið fyrir bjartsýni í myndinni og barátta yfirvalda við dópið virðist dauðadæmd frá upphafi. Það leynist engu að síður vonarglæta í öllum ömurleikanum, enda er niðusrtaða myndarinnar sú að dópið verður ekki hrakið aftur með digrum sjóðum, stórum orðum, fögrum fyrirheitum og her manna. Baráttan hefst heima fyrir, eins og Douglas kemst að raun um, og það er hálf vonlaust að fara í stríð þegar andstæðingarnir eru nánustu ættingjar manns. Fíkniefnalaust Ísland árið 2002 hvað?

:: birt á www.strik.is/kvikmyndir ::

Bókin um Litlu vampíruna kom út í Þýskalandi árið 1979 og sagði afskaplega fallega sögu vinanna Runólfs Hrollberg og Antons Túliníuss. Sagan gerði ekkert sérstaklega út á spennu og tók frekar á vandamálum daglegs lífs og þeim vandræðum sem fylgja því að eiga illa lyktandi vin sem drekkur blóð og vakir bara á næturnar. Allt var þetta afskaplega sætt og skemmtilegt, en hefur greinilega ekki þótt vænlegt til að bera uppi barnamynd og því víkur upprunaleg saga Angelu Sommer- Bodenburg að mestu fyrir hefðbundum ærslahasar í anda Disneys.

Anton er orðin Tony, átta ára trítill, sem er nýfluttur frá Bandaríkjunum til Skotlands með foreldrum sínum og á bágt með að laga sig að breyttum aðstæðum, ekki síst vegna þess að hann fær stöðugar martraðir þar sem vampírur fara með aðalhlutverkin. Hann kynnist svo fyrir tilvljun litlu vampírunni honum Rúdolf og verða þeir hinir mestu mátar, þó venjulega tíðkist það ekki að hinir ódauðlegu tengist þeim dauðlegu vináttuböndum. Rúdolf og fjölskylda hafa farið huldu höfðu í u.þ.b. 300 ár og hafa vanið sig af því að drekka mannablóð til þess að vekja síður á sér athygli. Þeim leiðist þó þessi vampírutilvist frekar, enda sjálfsagt lítið varið í að fara huldu höfði og drekka beljublóð endalaust. Þau eiga þess þó kost að aflétta bölvuninni á 300 ára fresti, þegar viss halastjarna fer fram hjá Jörðinni, en þá verða þau að standa klár á tilteknum stað og fara í gegnum heilmikla serimóníu þar sem djásn nokkuð skipar aðalhlutverkið. Djásnið er hins vegar týnt og það kemur í hlut Tonys að hjálpa blóðsugunum vinum sínum að finna það áður en tíminn rennur út og upphefst þá æsilegur eltingaleikur við snælduvitlausan vampírubana sem sífst einskis við að koma bllóðsugunum til Helvítis, þar sem hann telur þær réttilega eiga heima.

Myndin er ágætis skemmtun, enda eru vampírur með flottustu erkitýpum afþreyingarmenningarinnar og svo margir þættir í eðli þeirra sem heilla okkur og fá okkur til að þrá það að fá að reika við hlið þeirra í endalausri nóttinni. Það þarf því í raun meiriháttar klúður til að gera vampírumynd þannig úr garði að hún sé beinlínis leiðinleg. Höfðingjum á borð við John Carpenter hefur þó tekist það með lítilli fyrirhöfn. (Vampires. 1998). Blóðsugurnar í Litlu Vampírunni virka hins vegar fullkomlega. Þær fullorðnu eru seiðandi, aristókratískar og töff og undir fölu yfirbragði þeirra kraumar kynferðisleg spennan sem hefur haldið lífinu í vampírum í bókum og kvikmyndum árhundruðum saman. Richard E. Grant() nýtur þess greinilega til fullnustu að leika Frederick Sackville-Bagg , föður litlu vampíranna og tekst bæði að vera mátulega skuggalegur, auk þess sem hann skilar vel rómantískri sálarangist vampírunnar.

Jonathan Lipnicki leikur Tony og þarf lítið að gera annað en vera sætt krútt. Hann bræddi steinhjörtu í Jerry Maguire, og endurtekur þá rullu óaðfinnanlega hér. Rollo Weeks er skemtilega svalur í hlutverki Rúdolfs, en leikur Önnu Popplewell í hlutverki Önnu, litlu systur Rúdolfs, stendur upp úr. Hún er dularfull og seiðandi og eins og alvöru vampíra er hún með rómantíkina á hreinu og túlkar bráðskemmtilega ást hinnar ódauðlegiu Önnu á hinum dauðlega Tony. Þá má ekki gleyma að minnast á subbulegan vampírubanann, Rookery, sem má sín ekki mikils gegn blóðsugunum. Rookery er skemmtilega leikinn af Jim Carter og þrátt fyrir að það þyki almennt göfugt starf að losa heiminn við blóðsugur nýur Rookery engrar samúðar fær þann vafasama heiður að vera aðalskúrkur myndarinnar.

Það er fátt sem kemur á óvart í Litlu Vampírunni. Sagan fer hægt af stað en tekur hressilega við sér á réttum tíma og krakkarnir fá sinn skammt af hasar og spennu og í restina kemur allt sæta glassúrið sem tryggir að ungir jafnt sem aldnir eiga að geta staðið upp úr sætum sínum í "feelgood" stemningu. Tony er átta ára gamall í myndinni og sjálfsagt er farsælast að hafa aldur hans til viðmiðunnar og fara ekki með mikið yngri börn á myndina, en einhver atriði gætu skotið þeim minnstu skelk í bringu, þó þetta sé nú allt ósköp saklaust.

:: birt á www.strik.is/kvikmyndir ::

Hin geðþekka mannæta Hannibal Lecter er komin aftur í bíó eftir 10 ára fjarveru. Endurkomu þessa morðóða geðlæknis hefur verið beðið með nokkurri óþreyju, enda sló hann eftirminnilega í gegn í The Silence of the Lambs árið 1991. Þeirri mynd var leikstýrt var af Jonathan Demme og er alveg fyrirtaks spennutryllir, sem fékk m.a. Óskarsverðlaunin sem besta myndin það árið, auk þess sem leikstjórinn, Anthony Hopkins og Jodie Foster fengu líka styttu fyrir sitt framlag. Framhaldið Hannibal stendur Lömbunum langt að baki hvað plott og spennu varðar . Sagan er lausbundnari og spennufall hefur orðið í rafmögnuðu sambandi Hannibals og Clarice. Sagan lullast áfram í rólegheitum og lítið er um að vera til að halda fólki við efnið, fyrir utan smá uppryfjun Hopkins á gömlum Hannibals töktum og þokkalegum "gross out" atriðum sem betur fer skjóta upp kollinum með reglulegu millibili.

Hannibal hefur í upphafi myndarinnar komið sér þægilega fyrir í Flórens og hefur að mestu látið af hinum undarlegu matarvenjum sínum. Hann er að myndast við að skjóta rótum í menningarlífi borgarinnar, enda er hann á heimavelli í tilgerðarlegum heimi fagurkeranna, þar sem hann er snobbaður menningarviti á borð við starfsbróður sinn Frasier, að félagslegum göllum frátöldum.

Féghráðug ítölsk lögga ber, illu heilli, kennsl á doktorinn og hyggst selja hann í hendur hins afskræmda Mason Verger sem leikin er af illfyglinu Gary Oldman. Verger þessi er fjórða og eina fórnarlamb Hannibals sem lifði af kynni sín af doksa, en er illa skaddaður á sál og líkama. Hann var að vísu viðbjóðslegt pervert áður en Hannibal gerði úr honum hundamat, þannig að við þurfum ekki að burðast með neina sérstaka samúð með honum.

Á meðan þessu öllu fer fram er aðdáandi Hannibals númer eitt, Clarice Starling, einnig komin á slóð þess gamla, ákveðin í því að koma lögum yfir hann. Hún kemst að því að Verger er á eftir Hannibal með hefnd í huga og er ætlunin að launa honum lambið gráa með því að láta kolvitlausa villigelti éta hann í rólegheitum.

Þetta er svo sem allt í góðu og nógu subbulegt til þess að gleðja heitustu aðdáendur Hannibals sem fengu sitt kikk þegar hann slap af hælinu í fyrri myndinni. Það sem skemmir hinsvegar fyrir er hversu lengi Hannibal er að komast í gamla formið. Flórens virðist hafa haft þannig áhrif á hann að það er rétt á lokamínútunum sem hann sýnir sitt rétta andlit. Í Lömbunum var Hannibal ekki aðal morðinginn, heldur hinn aumkunarverði Jamie Gumb, sem einnig var nefndur Buffalo Bill, og átti þann draum heitastan að eignast kraftgalla úr húðum ungra kvenna. Hannibal mátti, hinsvegar, dúsa bak við skothelt gler lungan úr myndinni, en þrátt fyrir það var samband hans og hinnar ungu Clarice mikið magnaðara þá og Hannibal naut þess að geta verið aðlaðandi og heillandi týpa sem vann bæði Clarice og áhorfendur á sitt band.

Skítalabbinn Verger á væntanlega að gegna svipuðu hlutverki og Buffalo Bill hér. Sundurtætt fórnarlamb Hannibals sem á enga samúð áhorfenda og Hannibal á því væntanlega að speglast sem hinn vænsti drengur í samanburðinum. Gallarnir eru auðvitað þeir að við viljum ekki hafa Hannibal of góðan, þar fyrir utan nær Verger hvort eð er ekki að vera neitt sérstaklega krípí og Oldman tekst ekki að sýna neina sérstaka geðsjúklingatakta í gegnum gerfið sem gerir þennann annars frábæra leikara óþekkjanlegan. Helstu gallar myndarinnar eru því þeir að ágætis leikaralið fær úr litlu að moða og sá Hannibal sem við fílum og viljum sjá er lengi að vakna til lífsins. Auk þess er framvindan frekar hæg og Ridley Scott er ekki að sýna neina meistaratakta þó hann sjái auðvitað til þess að yfirbragð myndarinnar sé oftast nær mjög flott.

Lokaatriðið bætir þó að miklu leyti fyrir loðmulluna sem á undan er gengin. Þar er líkamlegur viðbjóður hafður í hávegum og sjúkt skopskyn Hannibals fær að njóta sín. Þau Hannibal og Clarice reyna við afskaplega óþægilegar aðstæður að finna fleti á dularfullu sambandi sínu og Hannibal tekst aftur að skija eftir hluta af sér, í bókstfalegri merkingu að þessu sinni, hjá Clarice, þannig að hún getur haldið áfram að hugsa til hans hálfa mínútu á dag fullviss, rétt eins og áhorfandinn, að Hannibal gengur laus kolgeðveikur og til alls líklegur.