Í "15 minutes" eltast þeir Robert De Niro og Edward Burns við tvo víðátturuglaða austantjaldsbófa. Skúrkarnir fara hamförum í morðum og öðrum leiðindum og taka öll herlegheitin upp á myndband, þar sem annar þeirra er með kvikmyndagerð á heilanum og langar að verða næsti Frank Capra!!?! De Niro leikur, Eddie Fleming, svaka klára, gamalreynda löggu, sem minnir um margt á hinn bráðskemmtilega Jack Vincennes í "L.A. Confidential. Eddie nýtur þess að baða sig í kastljósi fjölmiðlanna og starfar náið með harðsnúnum æsifréttamanni, á meðan Edward Burns ("The Brothers McMullen", "She´s the One", "Saving Private Ryan") leikur hlédrægan brunaeftirlistmann,Jordy Warsaw, sem vill sem minnst hafa af fjölmiðlum að segja. Þessar ólíku manngerðir snúa þó bökum saman til að finna morðingjana og myndin rúllar sem hefðbundin "buddy mynd" sem við höfum flest séð svona u.þ.b. þúsund sinnum.

Það tekur því varla að minnast á frammistöðu De Niro, sem er farin að stunda það að taka þátt í léttum myndum, af þessu tagi, sem gera engar kröfur til hans sem leikara. Hann dansar í gegnum rulluna með báðar hendur fyrir aftan bak og reglulegum De Niro grettum. Burns er ábúðarmikill, eins og venjulega, og hefði sjálfsagt getað gert meira með persónu sína ef handritið hefði gefið honum svigrúm til þess. Hinn ágæti Kelsey Grammer leikur grimma fréttahaukinn sem virðir engin takmörk þegar gott skúbb er annars vegar. Grammer er Frábær Frasier en tekst illa að hrista snobbaða geðlæknin af sér og nær aldrei að verða sannfærandi í hlutverki sínu.

Eins og fyrr segir rúllar myndin á hefðbundinn hátt, þar til óvæntur viðsnúningur (gamalt trix sem meistari Hitchcock notaði með góðum árangri árið 1960) um miðbik myndar kippir henni svo í annan gír og samhliða hefðbundinni löggumynd fáum við nú að fylgjast með tilraun myndarinnar til að vekja athygli á ofbeldi í sjónvarpi og siðferðislegum skyldum fjölmiðla. Þetta er auðvitað umfjöllunarefni sem er ofarlega á baugi, um þessar mundir, og því beið undirritaður nokkuð spenntur eftir því að sjá hvernig tekið yrði á málinu. Tilraunin gengur því miður engan veginn upp hér og bætir engu við umfjöllunarefnið og vekur ekki upp nýjar spurningar. Myndum á borð við "Man Bites Dog" og "Henry: Portarit of a Serial Killer" hefur tekist, með miklu betri árangri, að stilla áhorfendum upp við vegg og fá þá til að endurskoða eigin siðferðisvitund með tilliti til ofbeldis og kvikmyndatökuvéla.

Í "15 minutes" kemur það í hlut hins ljúfa Warsaw að takast á við sinn innri mann og bregðast við áreiti fjölmiðla, ögrunum siðblindra morðingja og öfugsnúins réttarkerfis. Þetta býður auðvitað upp á allskonar dramatísk átök og hefði getað orðið að einhverju, en myndin dettur aftur niður í hefðbundin spennumyndafarveg og tekst því ekki að skilja neitt eftir. Hér er því í stuttu máli miðlungs spennumynd, með ágætis leikurum, á ferðinni, en klikkar á því ganga út frá háleitum markmiðum sem hún nær aldrei að standa undir.

| 21:56 |