Í "Lalla Johns" er greint frá grátbroslegum ferli samnefnds smákrimma í Reykjavík. Lalli er goðsögn í lifenda lífi í undirheimunum og er þar hvers manns hugljúfi, enda slíkt gæðablóð að hann hikar ekki við að gefa síðustu sígarettuna sína. Lalli gerist leiðsögumaður Þorfinns, sem eltir hann á röndum með myndavélina, um undirheimana á árabilinu 1997-2000. Lalli er þvottekta ógæfumaður, sem "óttast ekki nokkurn mann nema sjálfan sig" og með undarlegu skopskini sínu og barnslegri einlægni heillar hann áhorfandann gjörsamlega upp úr skónum, þannig að hann nær því sennilega að verða goðsögn, eða a.m.k. nafntoguð andhetja, í sótthreinsuðum heimi smáborgarana. Persónutöfrarnir eru svo magnaðir að hann gæti hæglega fundið sér sess í hjarta þjóðarsálarinnar og Spaugstofuaðdáendum sem eru allt eins líklegir til að fara að pikka upp Lallafrasa "frá A-Ö". Lalli er hins vegar ólíkt spaugstofu- og Laddakarakterum raunveruleg persóna sem útmálar gleði sína og sorg af svo mikilli tilfinningu að maður hlýtur að spyrja sig hvort það sé "rétt" (eru ekki allir með pólitíska rétthugsun á heilanum um þessar mundir) að hlæja að óförum hans og félaga hans úr hirð Keisarans.

Þarna liggur samt einn helsti styrkur myndarinnar og magnaðasti galdur. Ógæfufólkið sem kemur þar við sögu hefur allt málað sig út í horn lífsins, af hinum og þessum ástæðum, og virðist fátt eiga afturkvæmt, eins og sést best á tilraunum Lalla sjálfs við að fóta sig í lífinu utan fangelsismúranna. Þrátt fyrir döpur örlög og enn dekkri framtíðarhorfur hafa Lalli og félagar þó húmor fyrir sjálfum sér og lífinu, þannig að tilvera þeirra verður mögnuð tragikómedía, sem hefur þau áhrif að innantómt brölt okkar, hinna markaðsvæddu, sem hlæjum að óförum utangarðsmannanna, verður en aumkunarverðara í spéspegli undirheimana. Léttleiki tilverunnar er óbærilegur sagði tékkneska skáldið á sínum tíma og þetta eru Lalli og co meðvituð um og hafa fundið svarið i að drekka, dópa og reykja, sem er sjálfsagt ekkert vitlausara en hvað annað í þessum brjálaða heimi þar sem fólk hleypur um ranghala kerfisins og rekst endalaust á veggi.

Við fylgjum Lalla inn og út af Hrauninu, sem fær heldur betur á baukinn í myndinni, og kynnumst ýmsum undarlegum hliðum félagsmálayfirvalda og fangelsismála og fáum heimspekileg komment þessa lífsreynada undirheimaspekings sem séð hefur fleira en flestir kæra sig um að kynnast, á löngum afbrotaferli sem spannar m.a. í það heila 17 ára dvöl í fangeslum. Hinn fornfrægi og kyngimagnaði veitingastaður Keisarinn er leiðarminnið í sögu Lalla, eini fasti punkturinn fyrir utan Hraunið, og öll innlit þangað eru hin skrautlegustu og nánast allir hirðmenn Keisarans virðast hafa hjarta úr gulli, þó þeir séu ófrýnilegir og þurfi alltaf að "drífa sig að dópa".

Þar komum við að öðrum vinkli á myndina. Er hún upphafning á aumingjum og utangarðsmönnum og þá ekki síst aðalpersónunni Lalla Johhns? Nei. Þetta er hins vegar einlæg og heiðarleg mynd af heimi sem liggur undir yfirborði daglegs lífs og sem slík á hún fullt erindi við okkur öll og engum ætti að verða meint af því að draga tjöld borgaralegrar afneitunar frá augunum í einn og hálfan tíma, og ekki spillir fyrir að myndin er bráðskemmtileg,drepfyndin og tregafull í bland, og þrátt fyrir það að dregin sé upp hugljúf mynd af ógæfumanninum Lalla, þá er aldrei reynt að draga fjöður yfir það að um glæpamann er að ræða, þó vissulega sé hann meinleysisgrey; innbrotsþjófur sem gleymir sér yfir ljóðum Steins Steinars og er handtekin fyrir vikið.

Lalli hefur sögu að segja og við hljótum að una honum þess að verða "filmstar" um stundarsakir. Þorfinnur á hrós skilið fyrir að hafa fest Lalla á filmu og ég tek undir með grátklökkum vinum Lalla sem föðmuðu Þorfinn að lokinni sýningu og þökkuðu honum fyrir "heiðarlegustu bíómynd" sem þeir hafa séð.

| 21:56 |