"The Contender" segir frá þingkonunni Laine Hanson (Joan Allen) sem er valin af forseta Bandaríkjanna, Jackson Evans, (Jeff Bridges) til að gegna embætti varaforseta. Hún er nýgengin til liðs við demókrata eftir að hafa starfað innan Repúblíkanaflokksins um árabil. Val forsetans á Hanson kemur illa við marga, þ.á.m. suma félaga hans sem hefðu heldur vijað fá traustan demókrata í starfið. Repúblíkaninn og öldungardeildarþingmaðurinn Shelly Runyon (Gary Oldman) fer fyrir þingnefnd sem skera á úr um hæfni Hanson til að gegna embættinu og hann er staðráðin í að koma í veg fyrir það að hún verði varaforseti. Runyon neytir allra bragða til að klekja á Hanson og sitjandi forseta og kemst heldur betur í feitt þegar hann fær í hendurnar gögn sem benda til að Hanson hafi tekið þátt í hópsexi á háskólaárunum. Hún neitar staðfastlega að tjá sig um ásakanirnar og allt lítur ut fyrir að Runyon nái takmarki sínu; að koma góðkunningja sínum, ríkisstjóranum Jack Hathaway (William Pettersen) í embættið og eyðileggja um leið áform forsetans um að ljúka ferli sínum með stæl, með því að gera konu að varaforseta.

Sagan er svo sem alveg nógu áhugaverð, sérstaklega í ljósi alls kynlífsbröltsins á Bill Clinton í Hvíta húsinu, og myndin vekur upp ýmsar spurningar um stöðu kvenna innan bandarískra stjórnmála, friðhelgi einkalífsins og það hvort t.d. lauslæti geri það að verkum að fólk verði óhæft til að gegna ábyrgðarstöðum í stjórnkerfinu. Þessi viðfangsefni eru bara allt of yfirgripsmikil fyrir mynd af þessu tagi og því er tæpt á þessu öllu en engu fylgt eftir. Myndin verður því frekar stefnulaus og nær aldrei að fanga athygli áhorfandans almennilega. Kvikmyndir sem ganga út á pólitísk plott verða að vera keyrðar áfram af festu og nauðsynlegt er að þær byggi upp spennu sem heldur áhorfendum vakandi í gegnum langdregna kafla sem óhjákvæmilega verða huti af pólitískri atburðarásinni. Þó "The Contender" hafi margt til brunns að bera, gengur dæmið ekki upp og hún missir marks. Hugmyndin að baki henni er hins vegar áhugaverð og myndin verður aldrei beinlínis leiðinleg, þó hún sé bæði mislukkuð sem spennumynd og pólitísk ádeila.

Leikarahópurinn stendur sig mjög vel og það má vel skemmta sér við það að fylgjast með þeim þegar söguþráðurinn fer fyrir ofan garð og neðan. Jeff Bridges er traustur og viðkunanlegur sem dæmigerður léttur og skemmtilegur demókrataforseti, sem spilar keilu og nýtur þess að éta undarlega samsettar samlokur. Joan Allen stendur sig feykivel í hlutverki varaforsetaefnisins, sem hvikar hvergi í baráttuni fyrir einkalífi sínu, þó tregða Hanson til að verjast ásökununum dragi mikið úr trúverðugleika persónunnar. William Pettersen ("Manhunter") er góður sem ríkisstjórinn sem þráir varaforsetaembættið og Gary Oldman er hreint út sagt frábær í hlutverki Runyons. Þessi pervisni og hefnigjarni litli McCartyisti blómstar í höndum Oldmans, sem lyftir myndinni heldur betur upp. Gamli harðjaxlinn Sam Elliott er flottur að vanda, sem aðstoðarmaður forsetans, en þessi ágæti leikari er sorgleaga lítið notaður en hann setur jafnan skemmtilegan svip á þær myndir sem hann birtist í.

"The Contender" nær þrátt fyrir frábæran leikarahóp aldrei almennilegu flugi. Viðfangsefið er einfaldlega of yfirgripsmikið og ekki er tekið á því af nægilegri festu. Pólitísk flækjan verður ansi ruglingsleg, en lausnin svo þvert á móti einföld og ódýr. Og þó Bridges sé flottur í innblásinni lokaræðunni, þá fer það að verða býsna þreytandi að þurfa endalaust að horfa upp á góða og trausta demókrataforseta redda málunum með magnþrungnum lokaorðum um réttlæti, hetjuskap o.s.frv, en eins og flestir vita þá er Hollywood býsna höll undir demókrata og í myndum af þessu tagi eru það jafnan frjálslyndir "Clintonlegir" forsetar, sem takast á við illgjarna og andlega kreppta repúblíkana og hafa að sjálfsögðu alltaf betur.

| 21:56 |