Bókin um Litlu vampíruna kom út í Þýskalandi árið 1979 og sagði afskaplega fallega sögu vinanna Runólfs Hrollberg og Antons Túliníuss. Sagan gerði ekkert sérstaklega út á spennu og tók frekar á vandamálum daglegs lífs og þeim vandræðum sem fylgja því að eiga illa lyktandi vin sem drekkur blóð og vakir bara á næturnar. Allt var þetta afskaplega sætt og skemmtilegt, en hefur greinilega ekki þótt vænlegt til að bera uppi barnamynd og því víkur upprunaleg saga Angelu Sommer- Bodenburg að mestu fyrir hefðbundum ærslahasar í anda Disneys.

Anton er orðin Tony, átta ára trítill, sem er nýfluttur frá Bandaríkjunum til Skotlands með foreldrum sínum og á bágt með að laga sig að breyttum aðstæðum, ekki síst vegna þess að hann fær stöðugar martraðir þar sem vampírur fara með aðalhlutverkin. Hann kynnist svo fyrir tilvljun litlu vampírunni honum Rúdolf og verða þeir hinir mestu mátar, þó venjulega tíðkist það ekki að hinir ódauðlegu tengist þeim dauðlegu vináttuböndum. Rúdolf og fjölskylda hafa farið huldu höfðu í u.þ.b. 300 ár og hafa vanið sig af því að drekka mannablóð til þess að vekja síður á sér athygli. Þeim leiðist þó þessi vampírutilvist frekar, enda sjálfsagt lítið varið í að fara huldu höfði og drekka beljublóð endalaust. Þau eiga þess þó kost að aflétta bölvuninni á 300 ára fresti, þegar viss halastjarna fer fram hjá Jörðinni, en þá verða þau að standa klár á tilteknum stað og fara í gegnum heilmikla serimóníu þar sem djásn nokkuð skipar aðalhlutverkið. Djásnið er hins vegar týnt og það kemur í hlut Tonys að hjálpa blóðsugunum vinum sínum að finna það áður en tíminn rennur út og upphefst þá æsilegur eltingaleikur við snælduvitlausan vampírubana sem sífst einskis við að koma bllóðsugunum til Helvítis, þar sem hann telur þær réttilega eiga heima.

Myndin er ágætis skemmtun, enda eru vampírur með flottustu erkitýpum afþreyingarmenningarinnar og svo margir þættir í eðli þeirra sem heilla okkur og fá okkur til að þrá það að fá að reika við hlið þeirra í endalausri nóttinni. Það þarf því í raun meiriháttar klúður til að gera vampírumynd þannig úr garði að hún sé beinlínis leiðinleg. Höfðingjum á borð við John Carpenter hefur þó tekist það með lítilli fyrirhöfn. (Vampires. 1998). Blóðsugurnar í Litlu Vampírunni virka hins vegar fullkomlega. Þær fullorðnu eru seiðandi, aristókratískar og töff og undir fölu yfirbragði þeirra kraumar kynferðisleg spennan sem hefur haldið lífinu í vampírum í bókum og kvikmyndum árhundruðum saman. Richard E. Grant() nýtur þess greinilega til fullnustu að leika Frederick Sackville-Bagg , föður litlu vampíranna og tekst bæði að vera mátulega skuggalegur, auk þess sem hann skilar vel rómantískri sálarangist vampírunnar.

Jonathan Lipnicki leikur Tony og þarf lítið að gera annað en vera sætt krútt. Hann bræddi steinhjörtu í Jerry Maguire, og endurtekur þá rullu óaðfinnanlega hér. Rollo Weeks er skemtilega svalur í hlutverki Rúdolfs, en leikur Önnu Popplewell í hlutverki Önnu, litlu systur Rúdolfs, stendur upp úr. Hún er dularfull og seiðandi og eins og alvöru vampíra er hún með rómantíkina á hreinu og túlkar bráðskemmtilega ást hinnar ódauðlegiu Önnu á hinum dauðlega Tony. Þá má ekki gleyma að minnast á subbulegan vampírubanann, Rookery, sem má sín ekki mikils gegn blóðsugunum. Rookery er skemmtilega leikinn af Jim Carter og þrátt fyrir að það þyki almennt göfugt starf að losa heiminn við blóðsugur nýur Rookery engrar samúðar fær þann vafasama heiður að vera aðalskúrkur myndarinnar.

Það er fátt sem kemur á óvart í Litlu Vampírunni. Sagan fer hægt af stað en tekur hressilega við sér á réttum tíma og krakkarnir fá sinn skammt af hasar og spennu og í restina kemur allt sæta glassúrið sem tryggir að ungir jafnt sem aldnir eiga að geta staðið upp úr sætum sínum í "feelgood" stemningu. Tony er átta ára gamall í myndinni og sjálfsagt er farsælast að hafa aldur hans til viðmiðunnar og fara ekki með mikið yngri börn á myndina, en einhver atriði gætu skotið þeim minnstu skelk í bringu, þó þetta sé nú allt ósköp saklaust.

| 21:56 |