Traffic er ein af þessum sjaldséðu myndum sem nær að skilja eitthvað eftir sig í hugum áhorfenda. Viðfangsefni hennar er þó síður en svo nýtt af nálinni, en tilgerðarlaus og hrá framsetning og yfirvegaður leikur vel samsetts leikarahóps í toppformi gerir Traffic að eftirminnilegri sögu um það hvernig neysla og dreifing eiturlyfja mengar líf ólíkasta fólks, óháð því hvorum megin við lögin það stendur.

Í myndinni fléttast saman þrjár sögur; Michael Douglas leikur dómarann Robert Wakefiled, sem fær það vandasama verkefni að stjórna aðgerðum bandarískra yfirvalda gegn vaxandi eiturlyfjavanda. Hann er svona stífur kerfiskall en þarf svo að horfast í augu við það að 16 ára dóttir hans er í botnlausri neyslu og glansmyndarheimur hans hrynur smám saman og hann gerir sér ljóst að gífuryrði og mikilfengleg áform hafa ekket að segja í stríðinu við dópið. Douglas, sem getur verið afspyrnuleiðinlegur, fer vel með hlutverkið og þegar kaldlyndur embættismaðurinn víkur fyrir umhyggjusömum föðurnum sneiðir hann að mestu fram hjá klisjunum og skorar nokkur samúðarmörk úti í sal. Erika Christensen leikur dótturina af stakri prýði og er einn helsti (þeir eru þónokkrir) senuþjófur myndarinnar ásamt Catherine Zetu Jones sem breytist úr bláeigri eiginkonu auðmanns í kaldrifjaða eiturlyfabarónessu. Heimur Helenu, sem Zeta Jones gerir eftirminnileg skil, hrynur þegar eiginmaður hennar er hnepptur í varðhald og hún gerir sér ljóst að áhyggjulaust líf sitt hvílir á dópgróða. Hún er gengin sex mánuði á leið en lætur sig þó hafa það að taka yfir "fyrirtækið" til þess að vernda fjölskyldu sína og lúxuslífið sem hún hefur vanist.

Hér er ekkert pláss til þess að gera hverjum leikara myndarinnar skil og hlaða hann lofi, enda er valin maður í hverju rúmi og unun að horfa á trausta (auka)leikara á borð við Miguel Ferrer, (Robocop, Revenge, Hot Shots II), hinn geþekka Luis Guzmán(Carlito´s Way, Boogie Nights, Out of Sight, The Limey), Don Chedale, (Devil in a Blue Dress, Rosewood, Boogie Nights) og síðast ekki síst hin vanmetna Dennis Quaid, vinna úr misstórum hlutverkum sínum.

Yfir þessum frábæra hópi gnæfir svo Benico Del Toro sem er hér í besta hlutverki ferlis síns. Hann leikur heiðarlega löggu, Javier Rodriguez, sem starfar á landamærum Mexíkó og Bandaríkjanna. Hann lendir í meiriháttar klemmu þegar hann tekur að sér það verkefni að sauma að öðrum stærsta eiturlyfjahringnum á svæðinu. Javier er þessi dæmigerði gegnheili maður og verður e.k. mórölsk þungamiðja myndarinnar. Ef þetta er ekki klisja þá veit ég ekki hvað, en Toro fer listavel með hlutverkið. Hann er mátulega drungalegur og skilar innri átökum persónu sinnar öðru fremur með kyngimögnuðu en yfirveguðu látbragði og lágværu muldri á mexíkönsku og er í einu orði sagt frábær. Að öllum öðrum ólöstuðum þá er þetta myndin hans og hin dómgreindarskerta Akademía getur varla snuðað hann um gullstyttu þann 25. mars n.k.

Leikstjóri myndarinnar Steven Soderbergh klippir saman sögurnar þrjár og eyrnamerkir þær aðalpersónum sínum með ákveðnum litbrigðum; blá slykja umvefur líf Douglas, Toro berst áfram í æpandi birtu eyðimerkurinnar og reykkendur doði hvílir yfir Kötu Zetu. Myndavélin er á fleygiferð frá upphafi og allt yfirbragð er hrátt, þannig að myndin virkar lengst af sem leikin heimildarmynd. Eins og fyrr segir er viðfangsefni Traffic ekki nýtt af nálinni, enda byggir myndin á míní-seríunni Traffik sem Chanel 4 framleiddi. Leikur með sjónarhorn og myndatöku ásamt styrkum leiknum hefur myndina þó langt yfir klisjukendan efniviðinn og eftir stendur áhrifarík mynd sem lætur fáa ósnortna.

Eins og gefur að skilja fer lítið fyrir bjartsýni í myndinni og barátta yfirvalda við dópið virðist dauðadæmd frá upphafi. Það leynist engu að síður vonarglæta í öllum ömurleikanum, enda er niðusrtaða myndarinnar sú að dópið verður ekki hrakið aftur með digrum sjóðum, stórum orðum, fögrum fyrirheitum og her manna. Baráttan hefst heima fyrir, eins og Douglas kemst að raun um, og það er hálf vonlaust að fara í stríð þegar andstæðingarnir eru nánustu ættingjar manns. Fíkniefnalaust Ísland árið 2002 hvað?

| 21:56 |