Hver er hræddur við Keanu Reeves?

Það fer pappaspjaldinu Keanu Reeves afskaplega illa að túlka raðmorðingja. Hann er eins og venjulega gersneyddur allri tilfinningu og nærvera hans verður aldrei ógnvekjandi. Hinn alltof sjaldséði James Spader er hins vegar stórfínn í hlutverki löggunnar en nær þó ekki að lyfta þessari rútínumynd yfir mörk meðalmennskunnar. Óskarsverðlaunahafinn Marisa Tomei hefur elst svolítið síðan síðast en er býsna hugguleg í hlutverki geðlæknis, sem dregst inn í átök löggunnar og brjálæðingsins, og er ekkert nema gott um framlag hennar að segja.

Keanu leikur snælduvitlausan raðmorðingja, en þar sem Keanu leikur hann verður maður aldrei neitt sérstaklega var við að hann sé klikkaður. Hann styttir sér stundir með því að kyrkja ungar konur með píanóstrengjum og hefur eiginlega ekkert sérstaklega gaman af þeirri iðju nema Spader sé á hælum hans. Þeir eiga nefnilega dálitla fortíð en Spader var nálægt því að ná honum nokkrum árum áður en gafst upp eftir að kærastan hans féll í viðureign þeirra. Spader er veikur á sál og líkama með endalaus mígrenisköst og gengur til geðlæknis.

Hann hressist hins vegar til muna þegar Reeves æsir hann upp í leik kattarins að músinni og gefur honum smá forskot til að hafa upp á fórnarlömbunum áður en hann lætur til skarar skríða. Þetta gæti sjálfsagt verið allt í lagi, en myndin verður bara aldrei spennandi. Maður lekur bara niður í sætinu og bíður eftir hefðbundnum endalokunum. Raðmorðingjamyndir virðst vera komnar í algert þrot en þetta er þriðja spennulausa raðmorðingjamyndin sem rekur á fjörur okkar síðustu mánuði; "Hannibal" var alveg marflatur, "Along Came A Spider" var dofin og "The Watcher" er nánast leiðinleg, enda óhrein steikarpanna líklegri til að skjóta manni meiri skelk í bringu en blessaður ræfillinn hann Keanu Reeves.

Köld eru kvennaráð en líka bráðskemmtileg

One Night at McCool´s er bráðskemmtileg svört gamanmynd um ýmsar af þeim skelfilegu afleiðingum sem það getur haft í för með sér þegar svokölluð tálkvenndi vefja ístöðulitlum karlmönnum um fingur sér. Leikararnir standa sig með stakri prýði og rúsínan í pylsuendanum er svo gamli sorakjafturinn Andrew Dice Clay sem sýnir kunnuglega takta í hlutverki kolgeðveikra tvíburabræðra.

Banvænar köngulóarkonur

Blómatími tálkvendanna var á hinum yndislegu, svart/hvítu og regnblautu film noir árum, en þá mættu þær til leiks í flegnum kjólum, kynferðislega ofvirkar, með sígarettur í löngum munnstykkjum og á háum hælum. Fáir stóðust töfra þeirra og menn steyptu sér örvæntingarfullir í glötun til þess eins að geta uppfyllt óskir þeirra, forða þeim frá fangelsi eða jafnvel gálganum, sem oft hefði sjálfsagt geymt þær best. Það voru bara naglar eins og Bogart sem stóðust þeim snúning:

"I hope they don't hang you, precious, by that sweet neck. The chances are you'll get off with life. That means if you're a good girl, you'll be out in 20 years. I'll be waiting for you. If they hang you... I'll always remember you."

Svona var tekið á málunum í "Möltufálkanum" 1941, en í "One Night at McCool´s" klæða menn sig bara í leðurgalla, láta teyma sig með hundaól og skjóta sig, allt fyrir ást tálkonunnar.

Karlar í kreppu

Karlpersónurnar í "One Night at McCool´s" eru sko ekki jafn sterkar á svellinu og Bogart. Matt Dillon er þrælgóður í hlutverki ístöðulausa ræfilsins, John Goodman er í toppformi sem kaþólsk lögga sem flækist í vef köngulóarkonunnar og Paul Reiser ("Mad About You") kemur sterkur inn sem ómerkilegur lögfræðingur, en hann hefur svo sem áður sýnt það ("Aliens") að það fer honum vel að leika skítalabba. Þessir þrír ræflar lenda allir í hverri krísunni á fætur annari fyrir tilstilli Liv Tyler, sem er nú allajafna þrautleiðinleg og litlaus leikkona, en hér er hún bara svaka sexí og fer létt með að tæla karltuskurnar. Það toppar sennilega ekkert bílaþvottaratriðið, nema einna helst Tinna Gunnlaugsdóttir í símaklefanum í Skaupinu 1984.

Douglas og Dice í banastuði

Michael Douglas tekur góðan sprett í hlutverki leigumorðingja sem er ekki allur þar sem hann er séður. Hann kann sko á svona dömur og er eins og eftirlegukind frá noir árunum, þar sem hann situr með hárkolluna sína og sígarettuna og spilar bingó með kellingarálftum sem hefðu smellpassað inn í Templarahöllina í den. Það er svo alger aukabónus að fá snillinginn Andrew Dice Clay í heimsókn í tveimur litlum hlutverkum. Dice er auðvitað alltaf Dice og hefur ekkert breyst þó hann hafi skipt enn einu sinni um nafn og heiti nú bara Andrev Silverstein. Gömlu Ford Fairlane taktarnir skína í gegn og það er bara ekki hægt að segja annað en það sé dásamlegt að sjá þennan óheppna grínista reyna að gera enn eitt "kombakkið". Hann er ávalt velkominn.

"One Night at McCool´s" er svona hefðbundin táldráttarsaga, krydduð með vænum skammti af svörtum húmor og með hjálp fyrnasterks leikarahóps verður þessi einfalda mynd að fyrirtaks skemmtun og þegar Dice Clay mætir í lokin í fötunum hans Michaels Douglas úr "Falling Down", með vélbyssu, við undirleik The Village People fer um mann einhver undarlegur sæluhrollur sem maður er farinn að finna alltof sjaldan þegar maður fer í bíó.

Sjálf árásin á Perluhöfn er væntanlega meginástæðan fyrir því að fólk fer á þessa mynd og þar svíkur hún líka engan. Árásaratriðið er kyngimagnað og hreint út sagt stórfenglegt á að horfa. Það sama er því miður ekki hægt að segja um myndina í heild. Hún er allt of löng (3 klst), ráðvillt og á köflum þreytandi, þannig að hún verður aldrei það tímamótaverk sem aðstandendur hennar gera sér vonir um og "Titanic" stendur lítil ógn af þessu ofvaxna ferlíki. Þessar tvær myndir eiga það sameiginlegt að þær greina frá sögulegum atburði, þannig að allir vita hvað gerist "næst" og þrátt fyrir að "Titanic" sé ekki síður illa skrifuð og klisjukennd tókst Cameron að halda athygli manns út í gegn og hvort sem það var samleik Kate Winslet og Leonardo DiCaprio að þakka eða einhverju öðru, þá keypti maður ástarsöguna í "Titanic", í "Pearl Harbor" gæti manni hins vegar ekki verið meira sama hvað verður um ástfangna unga fólkið í styrjaldarhörmungunum.

Of margar myndir í einni

Myndin er þó langt því frá að vera alslæm en eftir stór orð aðstandenda hennar og allar milljónirnar sem fóru í gerð hennar hlýtur fólk að gera miklar kröfur til hennar, kröfur sem hún nær ekki að standa undir. Framleiðandinn Jerry Bruckheimer og leikstjórinn Michael Bay kunna upp á sína tíu fingur að gera flottar, risastórar, skemmtilegar og innihaldslausar hasarmyndir og þegar "Pearl Harbor" kemst loks í þann gírinn er ekkert út á hana að setja, en áður en þeir koma sér að efninu og því sem þeir kunna, þ.e. sprengja hluti og drepa fólk, leggja þeir langa eyðimerkurgöngu á áhorfendur. Myndin er nefnilega eiginlega fjórar myndir í einni og þar af eru þrjár þeirra mislukkaðar:

Fyrst fáum við svona voða sniðuga og "fyndna" "buddy-mynd" þar sem allir hressu, sætu strákarnir í hernum reyna að komast yfir sætar og brókasjúkar herhjúkrunarkonur. Þetta er eitthvað svo absúrd í fáránlegum léttleikanum að leikararnir þvælast um áttavilltir (Ben Affleck á sérstaklega bágt hér) í misheppnuðum tilraunum til að vera fyndnir, nema Ewen Bremner (Spud úr "Trainspotting"). Hann er "comic relief" fíflið í myndinni og fer fumlaust í gegnum þvæluna og gerir nákvæmlega það sem ætlast er til af honum, þ.e. nördast, stamar og gerir sig að fífli.

Næst kemur tilgerðarleg, þreytandi ástarsagan. Hún er svo illa skrifuð og gjörsneydd öllum tilfinningum að hún hreyfir nánast ekkert við áhorfendum. Þegar maður er svo alveg að missa vitið af því að sitja undir vellunni koma Japanirnir loksins til sögunnar og vekja mann heldur betur til lífsins í flottustu bardagasenu sem sést hefur á hvíta tjaldinu.

Sprengingar, eyðilegging og dauði en lítil þjáning

Atriðið er feykilangt en alveg bráðskemmtilegt og markar viss tímamót í tölvugrafík þar sem snillingunum hjá Industrial Light and Magic hefur nú tekist að blanda saman alvöru og tölvugrafík svo fullkomlega að það er ekki nokkur leið að sjá hvað er hvað. Það er því ekki hægt að segja annað en að atriðið sé raunverulegt, en þó ekki í sama skilningi og hrikaleg átakatriði "Saving Private Ryan" og "Enemy at the Gates". Það er nefnilega voða lítil raunveruleg þjáning í þessu og skrokkarnir hendast til og frá í sprengjuregninu líkt og tilfinningalausar tuskudúkkur. Bay reynir að sýna fram á það að fólk sé í alvörunni að þjást og deyja með því að bregða myndavélinni af og til í stuttar heimsóknir á hersjúkrahúsið, þar sem allt morar í tættum líkömum og blóði. Þetta er bara ekki að virka og nær ekki í gegn, enda fer það Bay og Bruckheimer ekki að fást við alvöru tilfinningar. Steríótýpur og ýkjur eru sá leir sem þeim fer best að hnoða saman.

Þegar Japanirnir eru búnir að sprengja allt sem sprungið getur kemur meiri tilgerðarleg vella og svo tekur loks við meiri hasar þar sem Bay og Bruckheimer taka heldur betur til við að upphefja Bandaríkjamenn og gera hetjurnar okkar að ofurhetjum, sem æða út í opinn dauðann í nafni friðar og frelsis fyrir heimsbyggðina. Hér er hverri klisjunni smurt þykkt ofan á aðra og ekkert dregið úr þjóðrembingnum sem veldur öllum sem ekki eru bornir og barnfæddir Bandaríkjamennn klýgju. Þetta var svona í "Independence Day" og "Saving Private Ryan" og verður svona í endalausum fjölda mynda sem enn hafa ekki litið dagsins ljós. Þetta er örugglega æði fyrir kanana en gjörsamlega óþolandi fyrir okkur hin.

Leikarar í góðu formi

Leikararnir standa sig upp til hópa mjög vel. Kate Beckinsale hefur góð tök á hjúkkunni sem bæði Ben Affleck og Josh Hartnett verða skotnir í. Ég leyfi mér hins vegar að efast stórlega um að hún eigi eftir að leggja heiminn að fótum sér eftir þessa mynd. Hartnett er voða sætur og flottur og lítið út á hann að setja. Ben Affleck á það til að vera óþolandi leikari, en í "Pearl Harbor" er hann bara helvíti góður. Hann er alveg með "töffið" á hreinu og stendur fullkomlega undir öllum hetjustælunum.

Cuba Gooding Jr. er hins vegar eins og álfur út úr hól í tilgangslausu aukahlutverki, sem kemur framvindu sögunnar ekkert við. Hann leikur hér skipskokk sem var fyrsti svertinginn til að hljóta einhverja orðu, en nýlega lék hann fyrsta svertingjann sem varð kafari hjá flotanum í "Men of Honor", þannig að hann virðist stefna hraðbyri í að vera "typecast" sem fyrsti blökkumaðurinn til að fá, hljóta og gera hitt og þetta.

Það gustar hins vegar af Alec Baldwin sem er djöfull flottur í hlutverki stríðshetjunnar og flugkappans Jimmy Doolittle, sem stýrði hefndarárás Bandaríkjamanna á Tókýó. Þá er Jon Voigt nánast óþekkjanlegur og stórfínn sem Franklin D. Roosevelt forseti Bandaríkjanna. Fitubollan og fyrrum töffarinn Tom Siezemore heldur áfram að fitna og verður fljótt þreytandi í hlutverki einhvers bjána sem stjórnar viðhaldi á herflugvélum í Pearl Harbor.

Fleiri gallar en kostir

Gallarnir við þessa risastórmynd eru miklu fleiri en kostirnir en hún er samt öll rosalega flott í útliti, smart og kúl, en alltof löng og á köflum leiðinleg. Stærstu mistökin sem aðstandendur hennar gera eru að taka sig alvarlega og ætla að koma einhverjum boðskap á framfæri við áhorfendur. Það mistekst gjörsamlega og þeir Bay og Bruckheimer hljóta framvegis að sleppa því að sjóða saman tveggja klukkustunda graut af hallærislegheitum, leiðindum og klisjum til þess eins að réttlæta klukkustundarlanga flugeldasýningu.

Geðveikt árásaratriði og þreytt ástarvellaÞar sem þetta á að vera spennumynd hefði verið alveg meinlaust að hafa hana meira spennandi, en Morgan Freeman og fagmannleg vinnubrögð bjarga henni fyrir horn. Manni leiðist ekkert yfir myndinni, en gallinn er bara sá að hún hreyfir heldur aldrei við manni, er hvorki ógnvekjandi né sérstaklega spennandi og skilur því ekkert eftir sig.

Morgan Freeman leikur Dr. Alex Cross sem er sérfræðingur í að fást við geðveika morðingja og endurtekur Freeman hér hlutverk sitt úr "Kiss The Girls" frá árinu 1997. Cross dregst inn í rannsókn á ráni á 12 ára gamalli dóttur þingmanns. Mannræninginn er útsmoginn og klár og Cross má hafa sig allan við til að sjá við honum, enda ráðabruggið flóknara en svo að það snúist um örlög einnar lítillar stúlku.

Hin bráðhuggulega Ashley Judd var Freeman til halds og trausts í "Kiss The Girls", nú nýtur hennar ekki lengur við og Monica Potter fyllir skarðið sem leyniþjónustukonan Jezzie Flannigan. Hún skilar sínu sæmilega en virðist vera e.k. vasaútgáfa af Juliu Roberts, sem veit auðvitað ekki á gott.

Líkt og í "Kiss The Girls" á óvissan um hvort það takist að hafa uppi á morðingjnaum áður en hann drepur fórnarlambið að halda okkur við efnið. "Silence of the Lambs" er gott dæmi um mynd þar sem þetta tókst frábærlega og áhorfendur höfðu ástæðu til að óttast um stelpuna ofan í holunni hjá Buffalo Bill, en þetta er því miður ekki að virka hér. Það vantar einhvern veginn alla ógn í þessa mynd og þrátt fyrir að Michael Wincott standi sig prýðilega í hlutverki mannræningjans þá er þetta allt svo sótthreinsað eitthvað og þrátt fyrir góða spretti er myndin alltaf herslumun frá því að lyfta sér yfir meðalmörkin.

Sagan verður svo flóknari eftir því sem á líður og þegar allt stefnir í tóm leiðindi tekur fléttan óvænta stefnu, að vísu (svona eftir á að hyggja) eiginlega hallærislega líkt og í "Kiss The Girls", en samt nóg til þess að rusla einhverju af lausu endunum saman í lokaatriði sem hefði getað orðið mikið sterkara ef undirbyggingin hefði verið traustari. "Along Came A Spider" verður því svona óttalega meinlaus þriller sem er svo sem ágætt að horfa á en maður er ekki heldur að missa af neinu ef maður lætur hana eiga sig.

Hinn hressilegi leikstjóri Robert Rodriguez stimplaði sig inn með ofbeldisorgíunum "El Mariachi" og "Desperado" og á einnig að baki táningahryllingin "The Faculty" og hina bráðskemmtilegu blóðsugumynd "From Dusk Till Dawn", en hér kemur hann skemmtilega á óvart með stílfærðri og meinlausri spennumynd sem ætti að höfða til allra á aldrinum 8-67 ára.

"Spy Kids" segir frá hjónunum Gregorio og Ingrid Cortez (Antonio Banderas og Carla Gugino). Þau voru bestu njósnarar heims en lögðu þetta krefjandi starf á hilluna þegar þau gengu í hjónaband og eignuðust börn. Fortíðin nær í hælana á þeim 9 árum síðar og þau neyðast til að taka að sér hættulegt verkefni. Þau eru því miður ekki jafn skörp og þau voru áður og vondu kallarnir ná þeim nánast áður en þau komast af stað. Þegar börnin þeirra Carmen (Alexa Vega) og Juni (Daryl Sabara) komast að því að foreldrar þeirra eru ofurnjósnarar taka þau málin í sínar hendur og reyna að bjarga mömmu og pabba og heimsbyggðinni allri í leiðinni.

Hressir leikarar í léttri mynd

Þau Vega og Sabara standa sig með prýði í hlutverkum krakkanna, voða svona kúnstugir og krúttlegir krakkar og allir aðrir leikarar virðast skemmta sér hið besta, brosa út í annað og fara í gegnum rullur sínar mátulega kæruleysislega og allt skilar þetta sér til áhorfandans sem kemst ekki hjá því að smitast af leikgleðinni og taka þátt í ævintýrinu, en myndin er öll léttleikandi og full af eltingarleikjum og spennandi atriðum, þar sem alls konar tæki og tól í anda James Bond gegna veigamiklu hlutverki. Þá eru skúrkarnir einnig náskyldir brjáluðum andstæðingum njósnara hennar hátignar, en þeir eru æði skrautlegir, kolgeðveikir og stefna að sjálfsögðu á heimsyfirráð.

Carla Gugino er flott í hlutverki mömmunnar, bæði sæt og svöl, og Banderas fílar sig greinilega í tætlur sem hinn ofursvali Gregorio. Þá er skoski leikarinn Alan Cumming (Boris í "GoldenEye") bráðskemmtilegur í hlutverki hins snælduvitlausa barnaþáttastjórnanda Fegan Floop, sem er barnalegur leiksoppur aðalskúrksins.

Rodriguez og Banderas hafa unnið áður saman með góðum árangri ("Desperado") og Rodriguez skreytir "Spy Kids" einnig með fleiri leikurum sem hann hefur unnið með áður. Cheech Marin á þannig stutta og skemmtilega innkomu og gamli tukthúslimurinn og harðjaxlinn Danny Trejo ("Desperado", "From Dusk Till Dawn", "Con Air", "Heat", "Replacement Killers") er bæði flottur og skemmtilegur sem vöðvaður og tattóveraður brellumeistari í stíl við gamla Q úr Bondmyndunum.

Það er ekkert heilagt í "Say It Isn´t So" frekar en öðrum myndum sem tengjast Farelly bræðrum með einhverjum hætti. Hér er gert út á lágkúrulegan og subbulegan húmor, oft með ágætis árangri og myndin nær stundum góðu flugi í smekklausum grínatriðum. Heildin er þó ekki nógu sterk og myndin jafnast því ekkert á við það besta sem komið hefur úr smiðju þeirra bræðra og stendur t.d. hinu vanmetna meistaraverki "KingPin" langt að baki, en það er þó engu að síður ástæða til að vara pólitíska réttþenkjendur og teprur við myndinni. Aðrir munu skemmta sér ágætlega.

Farelly bræður ("Dumb&Dumber", "KingPin", "There´s Something About Mary", "Me, Myself and Irene") eru býsna lunknir í ósmekklegheitunum og hafa vakið mikla athygli og hneykslan með gróteskum og barnalegum aulahúmor sínum, þar sem kynlíf og önnur líkamsstarfsemi kemur jafnan mikið við sögu. Þeim tókst sérstaklega vel upp í "KingPin" og "There´s Something About Mary" og þó "Say It Isn´t So" sé á svipuðum nótum og gefi almennu velsæmi oft á tíðum langt nef, þá stendur hún fyrrnefndum myndum langt að baki. Þeir bræður eru að vísu einungis framleiðendur hér, en það ræður þó varla úrslitum enda benti "My, Myself and Irene" til þess að þeim væri farið að förlast.

Þessi mynd er frumraun J.B. Rogers sem hefur verið aðstoðarleikstjóri hjá bræðrunum við gerð allra mynda þeirra. Hann hefur greinilega lært sitt af meisturunum, en það er þó ekki nóg og þrátt fyrir að flestir leikarar standi sig ágætlega hefði þurft að gefa sögunni meiri gaum og helst ganga lengra í subbuskapnum. Myndin flýtur hins vegar á því að reglulega skjóta upp kollinum yfirgengileg og ýkt atriði sem ekki er annað hægt en að hlæja að.

Sifjaspell á léttum nótum

Chris Klein (Oz í "American Pie") leikur Gilbert Noble. Hann vinnur í dýraathvarfi og er alltaf að leita að þeirri einu réttu. Hann fellur svo kylliflatur fyrir Jo (Heather Graham), sem er án efa versta hárgreiðslukona í heimi, en kynni þeirra hefjast einmitt á því að hún klippir af honum eyrað. Þau verða yfir sig ástfangin og stefna á brúðkaup þegar ógæfan dynur yfir. Gil er nefnilega munaðarlaus og það kemur í ljós að hann og Jo eru systkyn. Hann er því stimplaður pervert, Jo flytur í burtu og byrjar aftur með fyrrverandi kærastanum og líf Gils er í rúst. Það er óþarfi að rekja söguþráðinn frekar en þegar Gil heldur á eftir Jo byrjar boltinn að rúlla og fáránlegar uppákomur og geðveikar aukapersónur sjá til þess að maður skellir reglulega upp úr.

Myndin er ágætis skemmtun fyrir þá sem á annað borð kunna að meta subbuskap í anda Farelly bræðra og vert er að minnast sérstaklega á Sally Field sem fer á kostum í hlutverki móður Jo, en Field er í banastuði og skilar kerlingunni, sem er ekta hvítarusl, frábærlega.

Hefnd nördsins

Það er nú ekki hægt að segja mikið um þessa mynd annað en að hér er margendurtekið efni á ferðinni; geðveikur morðingi með hníf eltir sæta stelpu og ekkert er gert til að brjóta formúluna upp. Lítið spenanndi og enn minna fyndið en Denise Richards spókar sig aðeins í sundfötum og það gæti kætt einhverja - annars leiðindi.

Maður hafði það einhvern veginn á tilfinningunni að "Valentine" gæti orðið ágætis hrollur, en því miður er bara ekkert nýtt að gerast og gamla klisjan er ekki einu sinni neitt sérstaklega vel útfærð. Morðinginn dúkkar upp með reglulegu millibili og kálar einhverjum og þau atriði ná ekki einu sinni að verða spennandi og samúðin með fórnarlömbunum er lítil, þannig að manni er eiginlega alveg sama hverjir lifa eða deyja. Myndin gengur bara þennan hefðbundna vanagang, jafn formföst og klámmynd, þannig að það kemur aldrei neitt á óvart og fléttan er svo afgreidd snarlega í leiðinlegu lokaatriði.

Söguþráðurinn er svo sem ekkert vitlausari en gengur og gerist í "slasherum" af þessu tagi. Sætu stelpurnar í skólanum eru voða vondar við litla, ræfilslega nördinn, sem fer á hæli, hverfur af yfirborði jarðar og snýr svo aftur mörgum árum síðar í hefndarhug og drepur vondu gellurnar hverja á fætur annari. Gallinn hér er samt sá að þetta skelfilega bernskubrek þeirra, að vilja ekki dansa við einhvern væskil á Valentínusardansleik, er frekar ómerkileg ástæða fyrir morðöldunni sem fylgir í kjölfarið - maður reiknaði nú með að þær hefðu gert honum eitthvað virkilega illt, en er svikinn um það.

Morðinginn er hallærisleg stæling á elsku kallinum honum Michael Myers, sem gert hefur garðinn frægan í hátt á tug Halloween-mynda, en Valentínusarmorðinginn er auðvitað ekki "hrein illska" eins og fyrirmyndin, heldur bara nörd með blóðnasir og barnalega Amorsgrímu. Skerí!.

Ótrúleg leiðindi

Höfundar innantómra unglingamynda ætla seint að þreytast á því að blanda skáldjöfurnum William Shakespeare saman við ömurlega og staðnaða gelgugrautana sína og "Get Over It" er, að öðrum slíkum myndunum ólöstuðum, örugglega það allra lélegasta sem komið hefur út úr daðri unglingamynda við verk leikskáldsins.

"Get Over It" segir frá átakanlega hallærislegum og barnalegum strák sem missir tökin á tilverunni þegar sæta, fína kærastan hans segir honum upp og fer að gera sér dælt við tilgerðarlegt og hrokafullt fífl með evrópskan hreim. Vinir hans reyna af veikum mætti að koma drengnum aftur á sporið, gleyma gömlu gellunni og snúa sér að öðrum stúlkum. Hann lætur þó ekki segjast og þrátt fyrir stórfenglegt hæfileikaleysi tekur hann þátt í söngleikjauppfærslu á "Draumi á Jónsmessunótt", eftir Shakespeare, í þeim tilgangi að heilla aftur gömlu kærustuna.

Systir besta vinar hans (Kirsten Dunst), sem einnig fer með stórt hlutverk í söngleiknum, reynir að leiðbeina honum í söng og dansi og áður en við vitum af er farið að neista milli þeirra, en þau geta bara því miður ekki þróað samband sitt fyrr en hann hefur sætt sig við að hafa misst af gömlu kærustunni. Allt er þetta gamalt, þreytt og leiðinlegt og tilraunir til að láta atburðarásina kallast á við verk Shakespeares gera þetta allt enn sorglegra.

Kirsten Dunst er frambærileg leikkona og er gjörsamlega úti að aka þarna, enda óvenju þroskuð miðað við gelgjuhrúga sem umkringir hana. Hinn fornfrægi gamanleikari Martin Short á ágæts spretti, framan af, en þreytist þegar líður á seinni hlutann. Það eru stöku brandarar á stangli, sem má brosa að en ég skil eiginlega ekkert í mér að hafa ekki látið mig hverfa í hlénu.

Meira af því sama og gott betur

Þetta er ekta sumarmynd, þar sem innihaldið víkur fyrir geðveikum tæknibrellum og endalausri spennu og gríni og það er svo sem ekkert við það að athuga, enda eru allar kröfur um vitrænt innihald fáránlegar, í myndum af þessu tagi, skemmtigildið er fyrir öllu og "The Mummy Returns" klikkar ekki í þeirri deild. Myndin er vitanlega alveg í sama anda og fyrri myndin, "The Mummy", fyrir utan það auðvitað að keyrslan er hraðari, brellurnar flottari og öll umgjörð er stærri í sniðum. Það má auðvitað hnýta eitthvað í framhaldsmyndina fyrir þær sakir að söguþráðurinn sé jafnvel vitlausari en í fyrri myndinni og persónusköpunin sé grynnri. En hverjum er ekki sama?

"The Mummy Returns" tekur upp þráðinn 9 árum eftir að fyrri myndinni lauk. Þau Rick og Evelyn eru gift og búa í vellystingum í London ásamt átta ára gömlum syni sínum. Það dregur svo til tíðnda þegar endurfædd unnusta múmíunnar Imhotep grefur gamla kærastann upp og vekur hann til lífsins í London. Imhotep hyggur á heimsyfirráð, eins og venjulega, en til þess að áætlanir hans gangi upp þarf hann að öðlast vald yfir ódauðlegum undirheimaher Sporderekakonungsins sem hefur dvalið í neðra sl. 3000 ár. Evy og Rick hafa armband Spordrekakonungsins, sem er nauðsynlegt til að vekja kauða til lífsins, undir höndum og upphefst nú heilmikill eltingarleikur og kapphlaup við tímann sem berst allt frá London til Egyptalands.

Þau Brendan Fraser, Rachel Weisz og John Hannah endurtaka öll rullur sínar úr fyrri myndinni og virðast skemmta sér konunglega. Weisz er helvíti flott og kúl, en Evy hefur tekið töluverðum stakkaskiptum síðan í "The Mummy" og er nú orðin hörkukerling sem er liðtæk í byssubardögum, slagsmálum og skylmingum og önnur eins breyting á persónu hefur vart sést síðan Linda Hamilton mætti með alvæpni í "Terminator II".

Hannah er vitaskuld alger perla í hlutverki hins tækifærissinnaða Jonathans, eldri bróður Evy, og líkt og í fyrri myndinni lyftir hann húmornum á hærra plan. Það er einna helst að aðaltöffarinn, Rick (Fraser), falli svolítið í skuggann í þessari mynd. Hann kemur reglulega inn með hnyttin tilsvör og hetjutakta, en aðaltöffararnir í "The Mummy Returns" eru hins vegar Evy og Ardeth Bay (Oded Fehr) sem fer fyrir hópi riddara sem hefur það eilífa hlutverk að gæta þess að múmían liggi óhreifð í gröf sinni.

Skúrkarnir eru að sama skapi ábúðarmiklir og flottir. Arnold Vosloo er sterkur í hlutverki Imhoteps og Patricia Velazquez er þokkafull og banvæn sem kærastan Anck-su-namun, en hlutverk hennar hér er mun veigameira en í fyrri myndinni. Fjölbragðaglímutröllið The Rock sleppur fyrir horn, sem Sporðdrekakonungurinn, enda þarf hann lítið annað að gera en að garga og hnykla vöðvanna. Annars er það eiginlega bara í tilfelli Sporðdrekakonungsins sem leikstjórinn og handritshöfundurinn Stephen Sommers skýtur yfir markið, en hinn upprisni Sporðdrekakonungur verður því miður hálf hallærislegur í tölvugrafíkurskrúaðnum sínum og varpar leiðinlegum skugga á flottan heildarsvip myndarinnar.

Gallarnir á myndinni eru hins vegar smávægilegir í samanburði við allan hasarinn og brelluveisluna sem hér er boðið til og keyrslan er svo hröð að lítill tími gefst til að láta smáatriði fara í taugarnar á sér. Myndin er frábær sumarskemmtun og bægslagangurinn er svo mikill að þegar maður gengur út úr salnum, man maður eiginlega ekkert eftir því hvað myndin gekk út á, og þá er auðvitað ekkert annað að gera en skella sér bara aftur, og aftur.

Love Story nýrrar kynslóðar

Keanu Reeves leikur Nelson sem er rosalega klár auglýsingagerðarmaður. Hann telur sig lifa fullkomnu lífi; gott djobb, góður bíll, fín íbúð, sæt kærasta o.s.frv. Hann kynnist óvænt hinni meira en lítið líflegu Söru (Charlize Theron), sem heldur því staðfastlega fram að líf hans sé ömurlegt og innantómt og býðst til að taka hann að sér í einn mánuð, nóvember nánar tiltekið, opna augu hans fyrir því sem máli skiptir í lífinu og skila honum sem betri manni.

Þrátt fyrir að Nelson telji Söru snælduvitlausa fer þó svo að hann flyst inn til hennar og þau hefja rómantískt (ástar)ævintýri, með góðu kynlífi og öllu tilheyrandi. Þetta á þó auðvitað bara að standa í mánuð, en úbbs, þau verða ástfangin í alvörunni. Nelson kynnist sjálfum sér, lífinu og ekki síst Söru betur og þrátt fyrir þann yfirþyrmandi hlýhug sem þau bera hvort til annars virðist ekkert geta komið í veg fyrir sambandslit á miðnætti 30. nóvember.

Charlize Theron stendur upp úr klisjugrautnum

Myndin rúllar í alveg hefðbundum klisjufarvegi en þetta er allt eitthvað svo sætt og lífsglatt allt saman, ekki síst fyrir þær sakir að Theron er auðvitað gullfalleg og brosmild og er þar fyrir utan leikkona með óvenju mikla útgeislun, sem hefur sett sterkan svip á flestar myndir sem hún hefur leikið í (átti einna helst bágt í hörmulega skrifuðu hlutverki í "Men of Honor") og þessa mynd á hún hreinlega með húð og hári. Keanu Reeves er fullkomin andstæða hennar, þurr, líflaus og leiðinlegur. Hann virðist hreinlega ekki virka í myndum maðurinn, nema þær séu fullar af hasar og hann þurfi voða mikið að vera hissa, (hefur fullkomið vald á aulalegum svipbrigðum), sbr. "Matrix". Almennilegur leikari hefði getað komið mikið betur til móts við Theron, þannig að glassúrbleik ástarsagan hefði sennilega getað hitt flesta beint í hjartastað.

Góðir aukaleikarar og veruleikafirrtur boðskapur

Greg Germann (Fish úr "Ally McBeal") leikur félaga Reeves og er auðvitað sniðinn í hlutverk hrokafulls, fégráðugs, síblaðrandi framagosa. Hann endurtekur einfaldlega rulluna úr sjónvarpinu og er bara ansi skemmtilegur, enda er Fish ein af skárri persónum Allyþáttanna. Svo erum við þarna með hina dæmigerðu lífsglöðu og kátu homma, sem hressa enn frekar upp á persónugalleríið og rúsínan í þeim pylsuenda er Frank Langella ("Dracula 1979", "Bad Company") sem leikur sér að því að túlka einhvern auglýsingagúrú sem er alger skíthæll (eins og Nelson hefði orðið ef hann hefði ekki hitt Söru). Hann kemur aðeins fram í einu atriði myndarinnar, sem verður fyrir vikið eiginlega besta atriði hennar.

"Sweet November" á að kenna okkur firrta nútímaliðinu að staldra við, taka því rólega, njóta lífsins og láta ekki vinnuna og innantóma efnishyggjuna stjórna okkur. Þessi boðskapur fer auðvitað fyrir ofan garð og neðan (rétt eins og þegar hann kemur frá biskupi). Þetta er auðvitað voða sæt hugmynd, að hverfa frá amstrinu í hippafíling og allt það, en maður kveikir nú engu að síður samt á gemsanum um leið og myndin er búin. "Sweet November" er samt ágætis skemmtun og betri en margar hörmungarvasaklútamyndirnar sem Hollívúdd dælir út og svo er Charlize Theron náttúrulega frábær og bros hennar slær mann þvílíkri blindu að hið versta rusl gæti virkað allt í lagi.

Óspennandi ævintýri

"Dungeons&Dragons" hefði getað orðið ágætis upphitun fyrir "Lord of the Rings", enda ægir hér saman dvergum, álfum, drekum, galdraköllum og skúrkum, en myndin nær bara aldrei neinum tökum á áhorfandanum, sem getur lítið annað gert en að láta sér leiðast og bíða eftir að góða gengið vinni sígildan sigur á illu öflunum.

Þreyttur söguþráður

Söguþráðurinn er heldur ekki upp á marga fiska. Við erum stödd í konungdæminu Izmer, þar sem galdramenn tilheyra hástétt og almúginn hefur nánast réttarstöðu þræla. Góða drottningin vill breyta þessu og koma á jafnrétti milli manna og galdrakalla í landinu. Þetta finnst auðvitað galdraköllunum fráleitt og kæra sig ekkert um að almúganum sé gert hærra undir höfði. Vondi galdrakallinn Profion leitar því allra leiða til að steypa drottninguni af stóli, um leið og hann lætur sig dreyma um að leysa upp þingið og gerast einvaldur. Til þess að áform Profions nái fram að ganga þarf hann að komast yfir sérstakan galdrastaf sem gerir mönnum kleift að stjórna rauðum drekum sem hægt væri að nota í bardaga gegn drekum drottningarinnar. Þjófarnir Snails og Ridley verða fyrir slysni félagar galdrastelpunnar Marinu Pretensu og hjálpa henni að leita sportans í heilmiklu kapphalaupi við tímann og vondu kallana. Söguþráðurinn er slitróttur og atriðum er hrúgað saman í litlu samhengi, þannig að maður missir fótt áhugann á framvindunni, auk þess sem örlög persónanna verða manni smám saman með öllu óviðkomandi.

Góður leikari í vondum málum

Það er svo ekki til bóta að persónurnar eru allar frekar flatar og leiðinlegar. Jeremy Irons á átakanlega vondan dag sem aðalskúrkurinn, Profion, og einhvern veginn hefur maður á tilfinningunni að þessum ágæta leikara berist ekki mörg girnileg handrit um þessar mundir, fyrst hann féllst á að taka þátt í þeim fíflagangi sem "D&D" er. Það eina sem góður leikari getur gert í svona absúrd aðstæðum er að grípa til ofleiks, en það nægir ekki hér og eftir því sem líður á myndina verður átakanlegra að fylgjast með Irons garga, geifla og gretta sig í gegnum þetta.

Irons er þó alls ekki eini leikarinn sem er manni til ama og óþæginda í myndinni. Marlon Wayans er gjörsamlega óþolandi í hlutverki Snails, sem er besti vinur aðalhetjunnar Ridleys. Snails er svo ófyndinn og leiðinlegur að fávitinn Jar Jar Binks, úr "Episode I" kemur óneitanelga upp í hugann. Það má svo alveg finna fleiri "Star Wars" tengingar eins og hringlaga þingsal, barsenu með furðufyrirbærum og vondi kallinn á sérstakt stef sem er innantómt bergmál af The Imperial March úr "The Empire Strikes Back". Tveir leikarar ná þó að setja smá svip á flatneskjuna en gamla Riff Raffið hann Richard O´Brien, úr "Rocky Horror Picture Show", er skemmtilegur í hlutverki e.k. konungs þjófanna og skúrkurinn Bruce Payne ("Passenger 57") er alls ekki sem verstur í hlutverki Damodars hershöfðingja, sem er útsendari Irons.

Tæknibrellur eru miskunarlaust notaðar til að breiða yfir innihaldsleysið, leiðindin og slæman leik, en þær eru þó alls ekki vandanum vaxnar og virka hálf þreyttar og gamldags miðað við það sem við höfum verið að sjá í brellumyndum undanfarið.

Smart hryllingur og drungaleg stemmning

"Crimson Rivers" lofar rosalega góðu framan af og gerir skemmtilega út á ógeðfelld morð í anda "Se7en". Stemmningin er drungaleg og þetta er allt skemmtilega hrollvekjandi og óþægilegt, en einhvern herslumun vantar samt upp á að myndin hitti í mark og elti mann heim og inn í svefninn eins og almennilegar hrollvekjur gera.

Jean Reno, traustur að vanda, leikur, Pierre Niémans, gamalreynda rannsóknarlöggu sem rannsakar ógeðfeld morð, þar sem fórnarlömbin hafa verið limlest hrottalega á meðan þau voru enn á lífi. Rannsókn hans rennur svo saman við rannsókn hins unga og hvatvísa Max Kerkérian (Vincent Cassel) sem er á höttunum eftir skríl sem framdi helgispjöll í grafhýsi ungrar stúlku sem lést 20 árum áður. Það er þó ekki allt sem sýnist og örlög stúlkunnar í grafhýsinu virðast vera lykillin að gátunni. Ógeðfelld rannsóknin leiðir þá félaga á slóð kexruglaðra vísindamanna, sem virðast einna helst hafa hugsað sér að taka upp þráðinn frá Jósef Mengele og álíka kónum, þar sem þeir myndast við það í afskekktum fjallaháskóla að búa til fullkominn kynstofn.

Myndin nær upp mjög óhuggulegri stemmningu. Grátt og drungalegt umhverfið minnir um margt á hina litdaufu og frábæru hryllingsmynd Alans Parkers, "Angel Heart" og lúmskur hrollurinn er bergmál af ónotunum sem hreiðra um sig þegar horft er á "Don´t look Now", eftir Nicholas Roeg. "Se7en" er samt aðal fyrirmyndin og "Crimson RIvers" sækir á köflum um of í hana, þannig að hún getur tæpast talist frumleg á nokkurn hátt.

Reno er eins og fyrr segir rosalega flottur og ábúðarmikill, enda klikkar hann nánast aldrei. Cassel er svo heilmikill töffari, en því miður er farið út í algerar öfgar og ógöngur við að undirstrika hversu magnaður töffari Kerkérian er og þannig villumst við m.a. inn í bjánalegt slagsmálaatriði sem hefði sómt sér vel í mynd með félaga Seagal en ekki fyrsta flokks hryllingsmynd. Fleiri svona amerískir töffarastælar skemma persónu Kerkérians og þá, því miður, myndina um leið.

"Crimson Rivers" er smart og drungaleg hryllingsmynd, sem nær oft góðu flugi í mögnuðum og flottum atriðum. Skyldleikinn við "Se7en" er samt full mikill og þegar of margir smágallar bætast við fellur þessi annars ágæta hrollvekja rétt utan fyrsta flokks og kemur ekki til með að raða sér í hóp eftirminnilegra hryllingsmynda.

Crimson Rivers
[2]

"Crimson Rivers" lofar rosalega góðu framan af og gerir skemmtilega út á ógeðfelld morð í anda "Se7en". Stemmningin er drungaleg og þetta er allt skemmtilega hrollvekjandi og óþægilegt, en einhvern herslumun vantar samt upp á að myndin hitti í mark og elti mann heim og inn í svefninn eins og almennilegar hrollvekjur gera.

Jean Reno, traustur að vanda, leikur, Pierre Niémans, gamalreynda rannsóknarlöggu sem rannsakar ógeðfeld morð, þar sem fórnarlömbin hafa verið limlest hrottalega á meðan þau voru enn á lífi. Rannsókn hans rennur svo saman við rannsókn hins unga og hvatvísa Max Kerkérian (Vincent Cassel) sem er á höttunum eftir skríl sem framdi helgispjöll í grafhýsi ungrar stúlku sem lést 20 árum áður. Það er þó ekki allt sem sýnist og örlög stúlkunnar í grafhýsinu virðast vera lykillin að gátunni. Ógeðfelld rannsóknin leiðir þá félaga á slóð kexruglaðra vísindamanna, sem virðast einna helst hafa hugsað sér að taka upp þráðinn frá Jósef Mengele og álíka kónum, þar sem þeir myndast við það í afskekktum fjallaháskóla að búa til fullkominn kynstofn.

Myndin nær upp mjög óhuggulegri stemmningu. Grátt og drungalegt umhverfið minnir um margt á hina litdaufu og frábæru hryllingsmynd Alans Parkers, "Angel Heart" og lúmskur hrollurinn er bergmál af ónotunum sem hreiðra um sig þegar horft er á "Don´t look Now", eftir Nicholas Roeg. "Se7en" er samt aðal fyrirmyndin og "Crimson RIvers" sækir á köflum um of í hana, þannig að hún getur tæpast talist frumleg á nokkurn hátt.

Reno er eins og fyrr segir rosalega flottur og ábúðarmikill, enda klikkar hann nánast aldrei. Cassel er svo heilmikill töffari, en því miður er farið út í algerar öfgar og ógöngur við að undirstrika hversu magnaður töffari Kerkérian er og þannig villumst við m.a. inn í bjánalegt slagsmálaatriði sem hefði sómt sér vel í mynd með félaga Seagal en ekki fyrsta flokks hryllingsmynd. Fleiri svona amerískir töffarastælar skemma persónu Kerkérians og þá, því miður, myndina um leið.

"Crimson Rivers" er smart og drungaleg hryllingsmynd, sem nær oft góðu flugi í mögnuðum og flottum atriðum. Skyldleikinn við "Se7en" er samt full mikill og þegar of margir smágallar bætast við fellur þessi annars ágæta hrollvekja rétt utan fyrsta flokks og kemur ekki til með að raða sér í hóp eftirminnilegra hryllingsmynda.

Enn af Ash og Pikachu

Þriðja Pókemon myndin er vitaskuld alveg í anda sjónvarpsþáttanna og fyrri bíómyndanna, þannig að við vitum svo sem alveg hverju má eiga von á; krakkarnir skemmta sér auðvitað konunglega og foreldrarnir verða bara að láta sig hafa það að sitja undir dellunni með þeim. Þriðja myndin má þo eiga það að hún er ekki alveg jafn sýrð og mynd númer tvö, þannig að það er svo sem engin hætta á að þeim fullorðnu verði meint af þessu.

Hellingur af nýjum Pókemonum koma við sögu í myndinni þ.á.m. hinir dularfullu Unown, sem minna einna helst á fljótandi stafasúpu og gera út á drauma og langanir fólks og láta þetta allt saman rætast í e.k. sýndarveruleika, en afleiðingarnar geta orðið skelfilegar. Unown nær tökum á ungri stúlku og setur allt á annan endann með því að uppfylla óskir hennar og ástandið verður svo slæmt að prófessor Oak (aðal Pókemon sérfræðingurinn) og mamma hans Ash mæta á vetvang, auk þess sem Ash, Pikachu, Brok og Misty villast inn í atburðarásina og eiga auðvitað stærstan þátt í að leysa vandann og bjarga þá væntanlega um leið heimsbyggðinni, eina ferðina enn. Skúrkarnir, Jesse, James og Meowth í Team Rocket, stela senunni eins og venjulega, enda lang skemmtilegustu týpurnar í þessu frekar þunna galleríi og svo kemur Charizard, sem er sjálfsagt einna flottasti Pókemoninn, með smá töff í dæmið í lokin.

Stuttmyndin um Pikachu á undan er vitanlega drepleiðinleg eins og alltaf áður, en Pókemonið hefur samt oft verið vitlausara og leiðinlegra, þannig að þeir foreldrar sem hafa óhjákvæmilega fengið innsýn í þessa furðuveröld í gegnum börn sín, ættu jafnvel á köflum að geta tekið þátt í spennunni með krökkunum.

Tannlaus blóðsugugreifi

Vampírur eru með skemmtilegustu og langlífustu skrímslum í bókmennta- og kvikmyndasögunni og eiga ekki síst langa lífdaga seiðandi kynþokka sínum að þakka, frekar en stífri blóðdrykkju. Dracula greifi er þeirra magnaðastur og þegar vel er að verki staðið eru myndir um hann hinar skemmtilegustu hrollvekjur. Því er ekki að fagna hér, enda er greifinn bjánalegur og myndin öll svo vitlaus og lítil virðing borin fyrir viðfangsefninu að það er vart orðum á hana eyðandi.

Dracula vaknar árið 2000 þyrstur og pirraður

Vampírubaninn góðkunni Van Helsing (Christopher Plummer) fangaði erkióvin sinn, Dracula (Gerard Butler), í kringum aldamótin 1900, en þar sem honum tókst ekki að kála kvikindinu endanlega ákvað hann að loka hann ofan í kistu og geyma í vel varðveittri grafhvelfingu, þar til hann áttaði sig á því hvernig hann mætti losa mannkynið við þennan tannhvassa vágest til frambúðar.

Svo líða 100 ár í rólegheitum, allt þar til voða klárum og tæknivæddum þjófum tekst að brjótast inn í hvelfinguna og stela kistu greifans. Þeir eru þó ekki svo bilaðir að tilgangur innbrotsins hafi verið að leysa hið illa úr læðingi, heldur töldu þeir kistuna vera fulla af gersemum. Þeir flytja Dracula með sér, í kistunni, til Bandaríkjanna, þar sem hann gerir allt vitlaust í leit sinni að Mary (Justine Wadell), en áhugi hans á henni ræðst af því að blóð hans rennur um æðar hennar. Van Helsing eltir greifann til Ameríku, ásamt aðstoðarmanni sínum Simon (Johnny Lee Miller), þar sem þeir reyna að bjarga Mary og koma í veg fyrir að Dracula smiti alla heimsbyggðina af blóðþorsta sínum.

Undarlegur og illa soðinn grautur

Þetta gæti svo sem gengið ef þetta væri bara ekki svo andskoti vitlaust og illa gert. Það er að vísu reynt að skreyta þessa hrákasmíði með ýmsum vísunum í upprunalegu Dracula söguna eftir Bram Stoker, en þær tilraunir gera lítið annað en að pirra sanna vampíruunnednur enn frekar og þegar uppruni Dracula er rakinn aftur í fræga sögu af alræmdum svikara í Nýja testamentinu fallast manni algerlega hendur og trúarlegt lokauppgjörið, þar sem Dracula tekst á við neonljósaskilti af Kristi er algerlega magnað í aulaskap sínum og fáránleika.

Eins og fyrr segir er kynþokki vampírunnar helsti drifkraftur hennar og greifinn hefur sjálfsagt aldrei verið jafn óaðlaðandi og lítið spennandi kynferðislega. Butler er alveg glataður í hlutverkinu og minnir einna helst á pappaspjald og telur sig sjálfsagt komast upp með að heilla dömurnar með innantómu dáleiðsluaugnaráði. Við fáum þó, sem betur, fer þrjár graðar vampírugellur sem tekst að vera svolítið kitlandi og kallast ágætlega á við þrennuna sem dvaldi með greifanum í kastala hans í Transylvaníu. Blóðblöndun og sifjaspell eru ein helsta ógn vampírunnar og eitthvað er nú verið að myndast við að gefa eitthvað slíkt í skyn með hálfkveðnum vísum, þannig að þessi þáttur í fari blóðsugunnar dettur einnig lamaður niður.

Christopher Plummer kemur með smá viruleika inn í myndina og er eini maðurinn sem eitthvað varið er í að fylgjast með þarna. Sá ágæti leikari Johhny Lee Miller þvælist ráðvilltur um og hefur örugglega lengst af verið að velta því fyrir sér hvern andskotan hann var að taka að sér að leika í þessari vitleysu, en "Dracula 2000" er honum síður en svo til framdráttar. Leikstjóri myndarinnar heitir Patrick Lussier og hefur helst unnið sér það til frægðar að hafa klippt tvær síðustu "Scream" myndirnar og "Halloween H20" og það er engin spurning að honum er hollast að halda sig við skærin.

Steven Seagal er ofurlögga, eins og svo oft áður, og eftir að nýjasta hetjudáð hans kemur honum upp á kannt við yfirboðara sína er hann fluttur á lögreglustöð í einu allra versta hverfi borgarinnar, þar sem eiturlyfjabarónar og spilltar löggur ráða ríkjum. Hann hefur varla verið þarna hálfa vakt þegar hann er kominn á slóð löggugengis sem selur glæponum heróín. Hann lætur auðvitað ekki svona plebba komast upp með neitt og byrjar að safna sönnunargögnum gegn þeim og fær aðstoð úr mjög svo óvæntri átt, eftir undarlega sögufléttu. Seagal á auðvitað ekki í miklum vandræðum með þetta harðsnúna glæpagengi og það eina sem stendur honum fyrir þrifum er að hann á vont með að átta sig á hverjum innan löggunnar hann geti treyst.

Seagal er hvorki betri né verri en venjulega og myndin er ómissandi fyrir alla aðdáendur hans og öðrum ætti ekki að leiðast, sérstaklega ekki þeim sem er illa við Seagal, þar sem það má alltaf hlæja að tilsvörum hans og leikrænum tilþrifum. Skotbardagar, slagsmál og bílaeltingarleikir blossa upp nógu reglulega til að halda manni við efnið og Tom Arnold (fyrrverandi eiginmaður Roseanne) og hinn skondni Anthony Anderson ("Me, Myslef and Irene", "Big Moma´s House") sjá svo um brandarahliðina og komast bara bærilega frá því. Rapparinn DMX er svo þarna í stóru hlutverki og kemst þolanlega frá því.

Það er ekkert til sparað til að gera myndina sem flottasta og fyrir vikið er hún mikið betri en síðustu myndir kappans. Seagal er þó svo arfalélegur leikari og efniviður myndanna er aldrei fyrsta flokks, þannig að hann dæmdur til að dúsa í annarri deild í hasarnum. Hann er, ásamt Van Damme, arftaki þeirra Chuck Norris og Charles Bronson og kemst aldrei með tærnar þar sem toppgaurar í bransanum á borð við Mel Gibson, Stallone og Schwarzenegger hafa hælana. Þetta kemur þó ekki í veg fyrir það að "Exit Wounds" og margar aðrar Seagal myndir eru hin besta skemmtun, svo framarlega sem fólk gerir sér grein fyrir því að hér er um annars flokks hasarmynd í fyrsta flokks umbúðum að ræða.

Þessi mynd er auðvitað fyrir löngu hafin yfir alla gagnrýni og þó einhverjum geti sjálfsagt leiðst yfir henni, á köflum, þá er engum blöðum um það að fletta að "Citizen Kane" er einn af hornsteinum kvikmyndasögunnar; vel leikin og byltingarkennd í kvikmyndatöku og frásagnarhætti. Þetta er mynd sem skilur mikið eftir sig og vinnur á eftir því sem maður sér hana oftar. Maður þyrfti að vera súrrandi geðveikur til að gefa henni ekki fullt hús stiga.

Undrabarnið Orson Welles

Myndin segir frá Charles Foster Kane, sem byggir upp risastórt fjölmiðlaveldi, en endar ævina ein og yfirgefinn, gamall og bitur í kastalanum sínum, Xanadu, umkringdur tilfinningalausu þjónustufólki og marmarastyttum. Persóna Kane minnir um margt á Bjart í Sumarhúsum, þar sem hann lætur stýrast af einstrengingslegri sannfæringu og veruleikafirrtu sjálfstrausti og eitrar þannig allt í kringum sig. Ég nenni, að öðru leyti, ekki að rekja söguþráð "Citizen Kane" hér, enda hefur það verið gert undanfarna daga í öllum miðlum sem eitthvað fjalla um kvikmyndir.

"Kane" var frumraun Orson Welles í kvikmyndagerð. Hann framleiddi, leikstýrði, lék aðalhlutverkið og tók þátt í að skrifa handritið, aðeins 25 ára gamall. Undrabarn? Engin spurning enda er myndin með ólíkindum góð og leikur Welles er frábær. Hann túlkar Kane allt frá því hann er sjálfsánægður ungur maður með stóra drauma, þar til hann er orðinn gamall, bitur maður sem hefur misst allt. Welles er fjallmyndarlegur sem hinn ungi Kane, hreint út sagt magnaður töffari, e.k. undarleg blanda af Marlon Brando og James Mason, alveg hrikalega flottur.

"Citizen Kane" er vituskuld yfirleitt talin toppurinn á ferli Welles og að allt hafi legið niður á síðan, en Welles leikstýrði fjölda mynda og sumar þeirra hafa áunnið sér sess í kvikmyndasögunni rétt eins og "Kane" t.d. hin frábæra "Touch of Evil" frá 1958 sem janfnan er talin síðasta alvöru film noir myndin. Þá á Welles einnig heiðurinn af noir myndinni "The Lady from Shanghai" sem skartaði bombunni Ritu Hayworth, sem var önnur eiginkona Welles. Þá lék Welles í ótrúlegum fjölda mynda, sem margar hverjar eru bölvað rusl, en inn á milli leynast demantar eins og "The Third Man", þar sem hann leikur á móti elsta og besta vini sínum Joseph Cotten, sem fer einmitt með eitt lykilhlutverkið í "Citizen Kane".

Einstakt tækifæri til að sjá einstaka mynd

Cotten, eins og flestir, leikararnir í "Kane", s.s. Dorothy Comingore, sem leikur seinni eiginkonu Kanes, söngkonuna Susan Alexander og Agnes Moorehead, sem leikur fyrri konu Kanes, voru meðlimir í Mercury Theatre leikhóp Welles, en hópurinn gerði allt vitlaust á sínum tíma með útvarpsleikritinu "Innrásin frá Mars", sem vakti upprunalega athygli á Welles. Allt þetta fólk er í toppformi í myndinni og leggur sitt af mörkum til að gera þessa mynd að jafn frábærri upplifun og raun ber vitni.

"Citizen Kane" er sýnd í nokkra daga í Háskólabíói í tilefni af eins árs afmæli Filmundar, sem á á hrós skilið fyrir þetta framtak, en hann kann svo sannarlega að halda upp á afmæli með stæl og skemmta vinum sínum. Allir alvöru kvikmyndaáhugamenn ættu að gera sér grein fyrir því að hér er um einstakt tækifæri að ræða og það er allt annað að horfa á "Citizen Kane" á stóru tjaldi. Hún á einfaldlega alltof stór fyrir sjónvarpsskjáinn, þannig að það er um að gera að grípa gæsina á meðan hún gefst.

Megum við svo biðja um "Touch of Evil næst" ?.

Atvinnuglæpamennirnir Parker (Ryan Phillippe) og Longbaugh (Benicio Del Toro) fá þá bráðsnjöllu hugmynd að ræna ungri stúlku Robin (Juliette Lewis), sem gengur með barn fyrir gamlan spilltan milljónamæring. Planið er svo að krefjast lausnargjalds fyrir krógann. Þeim er þó ekki ætlað að komast upp með þetta og lífverðir stúlkunnar, sem eru bölvaðir tuddar, veita þeim eftirför auk þess sem "barnsfaðirinn" sendir gamlan mafíujaxl, Joe Sarno (James Caan) á eftir þeim og sá er heldur betur harður í horn að taka.

Þessum eltingaleik fylgir heilmikill djöfulgangur og byssubardagar. Átakatriðin eru skemmtilega útfærð og töff, en þar kveður svo sem ekkert við nýjan tón og er t.d. sótt grimmt í smiðju gamla brjálæðingsins Sam Peckinpah, en lokabardaginn og öll umgjörð hans minnir mikið á "The Wild Bunch". Eina nýlundan er að byssuhvellirnir eru magnaðir rosalega, sem gefur bardögunum heilmikinn raunveruleikablæ og hjálpar okkur sjúklingunum að lifa okkur inn í myndina.

Grunnhugmyndin að söguþræðinum er alls ekki vitlaus en allar tilraunir til almennilegrar persónusköpunar og innri átaka týnast í bægslaganginum, þannig að sagan sjálf er lítið annað en umgjörð utan um skotbardagana, svona afsökun til að sletta miklu blóði og skjóta allt og alla í klessu. Þeir sem á annað borð hafa gaman af skotbardögum og töffaratöktum í anda Tarantinos og John Woo fá góðan skammt í "The Way of the Gun", en hún skilur ekkert efir sig og er bara, þegar upp er staðið, enn ein ofbeldisorgían sem ætlar að afsaka tilvist sína með miðlungshandriti og góðum leikurum.

Ryan Phillippe og Juliette Lewis eru veikustu hlekkirnir í leikarakeðjunni. Lewis af því að hún er óþolandi leiðinleg og kemur alltaf til með að verða það, en Phillippe er einfaldlega of sakleysilegur og of mikið "baby face" til að maður kaupi hann sem mátulega geðbilaðan byssubófa. Það er meira að segja reynt að gera hann karlmannlegri með því að láta hann skarta penni skegglufsu en það mistekst rétt eins og tilraunin í "Titanic" til að gera Leonardo DiCaprio að manni með því að setja hann í kjölföt.

Del Toro er hins vegar eitursvalur og fer fyrirhafnarlaust með sína rullu. Maðurinn er náttúrulega svo smekklega ófríður, að "töffið" hreinlega lekur af honum þegar hann pírir augun og muldrar í barm sér. Gamla brýnið James Caan stelur svo algerlega senunni og er alveg frábær í hlutverki gamla harðjaxlsins, sem hefur marga fjöruna sopið og kann ekki að tapa. Cann var auðvitað sjúklega flottur í "The Godfather", á sínum tíma, þegar hann lék brjálæðinginn Sonny Corleone og eftir því sem árin færast yfir verður hann enn flottari og meiri töffari. Þannig að það er, eiginlega, að Del Toro ólöstuðum Cann sem setur mestan svip á þessa mynd.

Rólegt líf íbúanna í smábænum Waterford í Vermont lifnar heldur betur við þegar kvikmyndatökulið leggur bæinn undir sig með það í huga að taka þar stórmyndina "The Old Mill". Kvikmyndagerðarmennirnir, og þá ekki síst leikstjórinn, Walt Price (William H. Macy í banastuði), og framleiðandinn Marty Rossen (David Paymer, "Crazy People", "City Slickers", "Quiz Show", ekki síður frábær), svífast einskis við að koma myndinni í tökur og tilfinningar fólks, lög, reglur og almenn skynsemi fá að fjúka fyrir lítið í öllum hamaganginum.

Philip Seymour Hoffman ("Scent of a Woman", "Twister", "Boogie Nights", "The Big Lebowski", "Happiness ", o.frv.) leikur, Joseph Turner White, tilfinningaríkan og metnaðarfullan handritshöfund kvikmyndarinnar, og klikkar ekki fremur en endranær og er í einu orði sagt frábær í hlutverki sínu. White verður fyrir ýmsum skakkaföllum í samskiptum sínum við kvikmyndatökuliðið og þarf m.a. stöðugt að vera að gera breytingar á hugverki sínu í takt við breyttar aðstæður á tökustað. Samskipti innblásinna "listamanna" eru greinilega ekkert grín þegar Hollívúddstjórarnir eru komnir í spilið og ekki er ólíklegt að leikstjóri og handritshöfundur myndarinnar David Mamet sæki þarna að einhverju leyti í eigin reynslubrunn, en hann á að baki helling af þekktum handritum s.s. "The Untochables", "Things Change", "The Verdict", "Glengarry Glen Ross", "Hoffa", "Wag the Dog"og "Hannibal". White fær svo óvænta hjálp frá Ann Black (Rebecca Pidgeon, "The Spanish Prisoner", "The Winslow Boy"), áhugaleikstjóra í bænum, sem bjargar honum bæði úr handritskröggunum og sálarkreppu.

Persónur myndarinnar eru margar, litríkar og skemmtilegar og nánast útilokað að rekja söguþráðinn frekar hér, enda gerir stórt persónugalleríið hann frekar flókinn, en hann er svo listavel fléttaður saman af Mamet að þegar myndin nær flugi verður hún að frábærri skemmtun. Auk þeirra sem þegar hafa verið nefnd til sögunnar þá standa aðrir leikarar sig einnig með stakri prýði; Julia Styles, er sæt, flott og töff, Charles Durning smellpassar í hlutverk bæjarstjórans og Patti LuPone blómstrar sem snobbuð eiginkona hans. Alec Baldvin endurtekur lítið hlutverk sitt úr "Notting Hill" og er bara orðin býsna flinkur að leika heimskar og hrokafullar Hollívúddstjörnur. Sarah Jessica Parker ("Sex and the City") stendur sig stórvel sem mátulega greind stórstjarna sem lendir í klemmu þegar hún neitar að sýna á sér brjóstin í myndinni.

"State and Main" er lítil og sæt "stórmynd", listilega skrifuð og topp leikhópur blómstrar undir styrkri stjórn höfundarins Davids Mamet, þannig að úr verður bráðskemmtileg og meinfyndin mynd um ást, hreinleika, samfarir við stúlkur undir lögaldri, bægslaganginn í kringum kvikmyndagerð og ekki síst það að fá annað tækifæri... til að klúðra öllu.

Drottning blautra drauma ristir ekki djúpt

"Malena" gerist í smábæ á Sikiley í miðri seinni heimsstyrjöldinni og líkt og "Paradísarbíóið" segir hún þroskasögu ungs drengs. Sagan hér er bara ekki næstum því jafn sterk og hrífandi og myndin nær hvorki að verða ofurrómantísk, gullfalleg, spennandi né sérstaklega fyndin. Hún er pínulítið af þessu öllu og það er bara ekki nóg. Myndin er vel leikin og fagmannlega unnin í alla staði, en það vantar bara neistann. Meira að segja Ennio Morricone nær ekki að kveikja í manni með tónlist sinni eins og hann gerði í "Cinema Paradiso".

Hinn ungi Renato fellur, eins og allir karlmenn í þorpinu, fyrir seiðandi töfrum Malenu. Flestir láta karlarnir sér nægja að láta sig dreyma um tryllt hvílubrögð með dísinni og strákarnir sitja fyrir henni til að horfa á þokkafullt göngulag hennar og rassadillingarnar. Renato gengur mikið lengra og fær Malenu algerlega á heilann. Hann njósnar um hana og lætur ekkert í lífi hennar fram hjá sér fara . Hann fær því aðra mynd og geðslegri mynd af Malenu en aðrir bæjarbúar sem stimpla hana hóru að ósekju, fyrir þær sakir einar að hún er gullfalleg.

Myndin er þroskasaga Renatos og hann og órar hans eru í forgrunni á meðan Malena er í bakgrunninum, dullarfull og seiðandi. Renato verður ástfangin af henni, þó þau kynnist aldrei, og hann skrifar henni endalaus ástarbréf sem hann sendir henni þó aldrei. Þar fyrir utan stuðar Malena auðvitað ólgandi hormónastarfsemi unglingsins og þráhyggja hans verður líkamleg líka og hann fróar sér út í eitt með myndir af Malenu í höfðinu. Órar Renatos ganga svo langt að þeir verða að líkamlegum veikindum, sem móðir hans reynir að lækna í kirkju en pabbi hans greinir meinið betur og fer með kauða í hóruhús.

Malena verður ekkja og lendir í bölvuðu basli og smám saman fellur á Madonnumyndin sem Renato hafði gert sér af henni, sérstaklega þegar hún gerist offíseramella, af illri nauðsyn. Renato heldur þó alltaf tryggð við Malenu sína, sama á hverju gengur, enda þekkir hann hana nógu vel (án þess að þekkja hana) til að gera sér grein fyrir því að hún er fyrst og fremst fórnarlamb almannaróms og fegurðar sinnar. Hann getur auðvitað lítið fyrir hana gert, en þó kemur að því að lokum að þráhyggja hans og njósnir um Malenu koma sér vel fyrir hana.

Myndin er vel gerð og skemmtileg á köflum, en nær ekki að heilla mann neitt í líkingu við "Paradísarbíóið" og þó mér hafi verið legið nokkuð á hálsi fyrir að pirrast um of út í væmnar myndir þá verð ég að gera hið gagnstæða hér, því það vantar tilfinnanlega alla væmni í þessa mynd. Hún snertir mann eiginlega ekkert og það þarf enga vasaklúta til að komast í gegnum hana og það er slæmt þar sem Tornatore sýndi það og sannaði með "Paradísarbíóinu" að hann kann svo sannarlega að láta okkur gráta og hafa gaman af því um leið.

"Cherry Falls" greinir frá geðbiluðum morðingja sem tekur upp á þeim andskota að kála hreinum meyjum og sveinum í samnefndum smábæ. Unglingunum er vitaskuld umhugað um að halda lífi og limum og ákveða því að efna til meiriháttar kynsvalls þar sem allir eiga að fá drátt, meira að segja Quakenördarnir, og að ringulreiðinni lokinni verður enginn eftir fyrir morðingjann að drepa. Þetta er alveg frábær hugmynd, ekki síst þar sem það er rauður þráður í "slashermynda" hefðinni að unglingum er kálað rétt áður eða eftir að þeir "geraða" og þeir einu með sæmilegar lífslíkur eru óspjölluðu krakkarnir (sbr. "Scream"). En þó hugmyndin sé góð þá er úrvinnslan ómöguleg. Myndin verður aldrei spennandi og bætir það ekki einu sinni upp með þokkalegum "splatter" og er því í alla staði misheppnuð, sem hryllingsmynd.

Undarlegur samanburður

Þessi bráðsmellna grunnhugmynd, sem snýr upp á hefðina, hefur orðið til þess að fólk ber myndina saman við "Scream" en sá samanburður er alveg út í hött. "Scream" blés nýju lífi í unglingahrollvekjuna með því að vinna markvisst með hefðina og snúa upp á hana fram og til baka með póstmódernískum rörtöngum. Hér eru engar slíkar tilraunir í gangi og því miklu eðlilegra að bera "Cherry Falls" saman við eldri "slashera" á borð við "Psycho", (Hitchcock fann "konseptið" nánast upp í meistaraverki sínu frá 1960), "Halloween", "Friday the 13th" og "A Nightmare on Elm Street". Þetta hjálpar myndinni þó ekki neitt, þar sem hún stenst engann samanburð hvorki við það besta, né versta, sem hefur verið gert í þessari dásamlegu kvikmyndagrein.

Það er eiginlega allt misheppnað við myndina. Hún er eins og fyrr segir svo sorglega fyrirsjánleg að allar tilraunir til að búa til spennu lyppast máttlausar niður. Þá er myndin ferlega illa leikin, þó tekið sé tillit til þess að menn þurfi að vera fávitar til að fara fram á góðan leik í myndum af þessu tagi. Michael Biehn sem var ágætur í "Terminator" í den, á sérstaklega slæman dag og er orðinn ansi gamall, slappur og hreint út sagt lélegur. Þá er ekki einu sinni verið að hafa fyrir því að gera fórnarlömb morðingjans sæt og sexí, eins og gengur og gerist í unglingahrollunum, þetta er allt bara svona venjulegir, bólugrafnir og illa meikaðir unglingar. Ég á bara ekki orð!

Núll stjörnu rusl

"Cherry Falls" er í raun 0 stjörnu rusl, en þegar morðinginn gengur berserksgang í lokin (hann er ferlega fyndin taugaveikluð tranza og misheppnuð blanda af Freddy Krueger og Norman Bates) leysist myndin upp í einn allsherjar skrípaleik og maður er allt í einu farinn að skellihlæja og það fyndnasta við það er sú staðreynd að þetta á örugglega ekki að vera neitt fyndið.

Stærsta ráðgáta "Cherry Falls" er sú að leikstjóri hennar, Geoffrey Wright, hefur gert góða mynd, "Romper Stomper" með Russel Crowe, en allt handbragð hér bendir til að leikstjóri "Bold and the Beautiful" eða einhver álíka, sé að verki. "Cherry Falls" er nefnilega þannig mynd, að þegar fimmtán mínútur eru búnar, veit maður að hún verður leiðinleg út í gegn og hugsar um það eitt að komast sem fyrst út . Salurinn var hins vegar fullur af kátum unglingum sem virtust skemmta sér hið besta og einhverjum brá meira að segja stundum, þannig að tilganginum er ef til vill náð.

Hvað var þetta svo eiginlega þarna í restina með blóðlituða fossinn? Hallærislegasta og tilgangslausasta vísun í "The Shining" sem um getur? Spyr sá sem ekki veit.

Brad Pitt leikur Jerry frekar seinheppinn náunga sem slysaðist (bókstaflega) til að vinna fyrir glæpaforingja í nokkur ár. Honum tekst meistaralega að klúðra öllu sem fyrir hann er lagt og er á síðasta séns þegar hann er sendur til Mexíkó að sækja forláta skammbyssu sem gengur undir nafninu "Mexíkaninn". Eins og þetta sé ekki nóg, þá á Jerry í brösóttu sambandi við Sam (Julia Roberts) og sú er ekki aldeilis á þeim buxunum að sleppa honum til Mexíkó, þar sem þau höfðu áður ákveðið að hann skyldi fara með henni til Las Vegas. Það skilja því leiðir. Hún fer ein til Vegas og hann heldur til Mexíkó, þar sem ólukkan eltir hann á röndum og hann týnir byssunni o.s.frv. Vinnuveitendum hans líst því ekkert á blikuna og senda atvinnumorðingjann Leroy (Gandolfini) á eftir Sam, með þau fyrirmæli að ef Jerry skili ekki af sér byssunni eigi hann að kála Sam.

Myndin greinir svo á víxl frá hrakförum Jerrys í Mexíkó og ferðalagi Sam og morðingjans og náinni vináttu sem þróast á milli þeirra. Mexíkókaflinn er áberandi slappari, það er þó, að vísu, ekki hægt að neita því að það fer Pitt afar vel að vera lúði (þarf þá trúlega ekki að leika neitt), þó eftirminnilegustu persónur hans hingað til hafi verið magnaðir harðjaxlar ("Fight Club", "Snatch"). Julía Roberts er oftast nær arfaslöpp og þreytandi leikkona, en hér nýtur hún þess óneitanlega að persóna hennar er leiðinleg og þreytandi og svo hefur hún Gandolfini sér til halds og trausts og hann stýrir dansinum og því verður samleikur þeirra oft á tíðum ágætur og sá hluti myndarinnar sem greinir frá sambandi þeirra stendur fyrir vikið upp úr.

Gandolfini er alveg frábær og skilar morðingjanum með mannlegu veikleikana fullkomlega. Hann er hér vissulega á svipuðum slóðum og í "The Sopranos", þar sem Leroy er kaldrifjaður morðingi sem getur þó auðveldlega sýnt á sér mýkri hliðar. Hann tekur Sam í "hjónabandsráðgjöf" og gerir sitt til að hjálpa henni að láta samband hennar og Jerrys blessast, þó sá möguleiki sé þó alltaf fyrir hendi að hann þurfi jafnvel að kála parinu. Sinnaskipti morðingjans, þegar líður að lokunum, eru því nokkuð áhrifamikil og í raun það eina í myndinni sem skilur eitthvað eftir sig, enda er persóna Gandolfinis sú eina sem eitthavð er hægt að reyna að ráða í. Allt hitt liðið er marflatt og dæmigert.

Fyrir utan áhugavert samband Roberts og Gandolfinis rennur söguþráðurinn eftir hefðbundum farvegi mynda af þessu tagi, en tekur þó á sig nokkrar lykkjur á leiðinni, þannig að manni leiðist aldrei neitt átakanlega yfir myndinni. Byssan dýrmæta á sér, þar fyrir utan, áhugaverða forsögu, sem flétast inn í atburðarásina og svo ánægjulega vill til að Gene Hackman rekur inn nefið í restina. Þetta er semsagt miðlungs afþreying, eiginlega dæmigerð tveggja stjörnu mynd og þó mig dauðlangi að smella þeirri þriðju á hana bara fyrir Gandolfini, þá á restin það því miður ekki skilið.

Guy Pearce ("Priscilla:Queen of the Desert", "L.A. Confidential") leikur Leonard Shelby sem leitar örvæntingarfullur að morðingja eiginkonu sinnar. Það er honum hinsvegar fjötur um fót að hann hefur misst skammtímaminnið, og gleymir nánast jafn óðum því sem hann upplifir, og þarf því stöðugt að taka minnispunkta og Poloroid myndir til þess að halda utan um líf sitt og uppgötvanir. Þýðingarmestu atriðin tattóverar hann svo á sig og líkami hans er því orðin eins og glósubók og annað eins hefur ekki sést síðan De Niro skartaði heilu og hálfu ritningartextunum í "Cape Fear".

Þessi fötlun aðalpersónunnar býður upp á ýmsa möguleika og hún er nýtt til hins ítrasta með því að keyra atburðarás myndarinnar áfram með stuttum minningarbrotum Leonards. Myndin byrjar á endinum og sagan er svo sögð aftur á bak. Þetta er smellin hugmynd og svínvirkar í "Memento" og rétt eins og Leonard getur ekki treyst minningum sínum verður æ erfiðara fyrir áhorfandann að treysta því sem fyrir augu hans ber á tjaldinu. Þessi frásagnarmáti kemur þannig þrúgandi óvissu og óöryggi Leonards til skila, en hann þarf m.a. stöðugt að hafa áhyggjur af því að kála röngum manni, þegar, og ef, hann finnur morðingjann. Ég held að óhætt sé að fullyrða að það hafi ekki tekist betur að hrella og rugla áhorfendur með tætingslegri atburðarás síðan David Lynch gerði hina mögnuðu "Lost Highway", en ein af lykilsetningum þeirrar myndar, "I like to remeber things my way. Not necessarily the way they happened, but how I rember them", gæti hæglega verið yfirskrift "Memento"

Það þjónar engum vitrænum tilgangi að rekja söguþráðinn frekar, enda er þessi snilld þess eðlis að það er nauðsynlegt að upplifa hana beint, en eins og fyrr segir býður sú hugmynd, að rekja sig aftur á bak í gegnum myndina, upp á fjöldan allan af kómískum og ógnvekjandi atvikum. Og það verður að segjast eins og er að það er magnað að sjá endalokin fyrst og finna svo spennuna og óvissuna samt stigmagnast eftir því sem nær dregur byrjunarreit. Þetta er svakalega smart og við skulum hafa það alveg á hreinu áður en þið gleymið því: "Memento er mynd sem þið verðið að sjá" og að sjálfsögðu í bíó.

Pearce bætir enn einni rós í hnappagatið með leik sínum og stendur fyllilega undir þeim væntingum sem maður gerir óhjákvæmilega til hans eftir frammistöðu hans í "L.A. Confidential", en hann þarf í raun að túlka fleiri en eina persónu, þar sem menn hljóta óhjákvæmilega að ruglast svolítið í ríminu og missa sjónar af því hverjir þeir raunverulega eru, þegar allar nýjar upplifanir og minningar hverfa jafnóðum. Þá er Carrie Ann-Moss stórfín í hlutverki Natalie sem er hugsanlega fórnarlamb eða tálkvendi og hjálpar Leonard (og þó?) við að hafa uppi á manninum sem rændi hann minninu og nauðgaði og myrti eiginkonu hans.

Tveir "atvinnuaukaleikarar", hinn "varasami" Joe Pantoliano ("Matrix", "Bound" "The Fugitive") og Stephen Tobolowsky ("Spaceballs", "Basic Instinct", "Sneakers" og "Groundhog Day" en þar er hann ógleymanlegur sem tryggingasalinn og fíflið Ned Ryerson), skila svo sínu fullkomlega, eins og endranær, og eiga stóran þátt í því hversu hættulega skemmtileg og mögnuð upplifun "Memento" er.

Þessi mynd er "must see" eins og þeir segja í Ameríkunni og ef náunginn sem sat fyrir framan mig og svaf í gegnum myndina les þetta, þá er honum vinsamlegast bent á að fá sér sterkt, svart kaffi og drífa sig aftur í bíó.

Árið 1962 rambaði heimurinn á barmi kjarnorkustyrjaldar þegar Sovétmenn storkuðu Bandaríkjamönnum með því flytja kjarnorkuvopn til Kúbu. "Thirteen Days" greinir frá taugaveiklun vegna málsins í herbúðum Kennedys Bandaríkjaforseta, sem "nýtur" þess að hafa Kevin Costner sér til halds og trausts.

Flókinn söguþráður

Söguþráður myndarinnar er flókinn og margbrotinn, enda byggður á sannsögulegum atburðum og mikið um pólitískt baktjaldamakk og refskákir. Fjöldinn allur af þekktum persónum úr bandarískum stjórnmálum koma við sögu, en í stuttu máli greinir myndin frá þrettán dögum í október 1962 þegar Kennedy og nánustu ráðgjafar hans þurfa að gera upp við sig hvernig þeir eigi að bregðast við ögrunum Sovétmanna. Hershöfðingjar forsetans vilja ólmir fá að hnykkla vöðvana og gera árás á Kúbu, sem mun nær óhjákvæmilega leiða til heimsstyrjaldar, þar sem kjarnorkuvopnum yrði óspart beitt. JFK er ekkert alltof hrifinn af þeirri lausn en er engu að síður mikið í mun að sýna fram á það að hann geti verið harður í horn að taka og sé hvergi smeykur við þá Kastró og Krushchev.

Það ætti að vera nokkuð ljóst að framansögðu að "Thirteen Days" er í áhættuflokki fyrir myndir sem hættir til að verða bæði langdregnar og leiðinlegar. Myndin er vissulega frekar löng, eitthvað í kringum tveir og hálfur klukkutími, en þrátt fyrir endalausa fundi og pólitískt baktjaldamakk tekst henni að halda ágætri spennu, ekki síst með því að minna reglulega á yfirvofandi kjarnorkustríð og ítreka hversu mikið er í húfi. Eftir hlé missir hún þó aðeins tökin á áhorfendum, en hafi fólk almennt áhuga á nútímasögu eða bandarískum stjórnvöldum ætti því aldrei að leiðast.

Myndin rúllar eins og hefðbundin "byggð á sannsögulegum atburðum mynd" og stundum er skipt yfir í svart/hvítt eða hráa filmuáferð til að gefa þessu meiri raunveruleikablæ og leikstjóranum, Roger Donaldson (miðjumoðari sem á að baki myndir á borð við "White Sands", "Species" og "Dante´s Peak") tekst að keyra þetta allt sómasamlega áfram. Myndin er þó alveg á mörkunum hvað lengd varðar og má þar trúlega einna helst kenna einum framleiðenda hennar, Kevin Costner um, en hann leikur aðalhlutverkið og freistast til að gera meira úr sínum manni en efni standa til. Costner veitir auðvitað ekki af því að slá aftur í gegn, en tilraunir hans til að eigna sér myndina gera því miður meira ógagn en gagn.

Fyrirferðamikill Costner og traustir Kennedybræður

Costner leikur Kenny O'Donnell pólitískan ráðgjafa JFK og samkvæmt myndinni hefði forsetinn ungi vart komist í gegnum Kúbukrísuna án þess að hafa O´Donnell sér við hlið. Þess má jafnframt geta í þessu sambandi að menn greinir nokkuð á um hversu rétt myndin greinir frá atburðum, en hún þykir býsna einhliða og gerir e.t.v. Kennedyunum of hátt undir höfði, en þeir voru nánast með allt niður um sig í þessu máli.

Bruce Greenwood ("Rules of Engagement", "Double Jeopardy") fer býsna vel með hlutverk Kennedys og kemur angist forsetans ágætlega til skila, þá er Steven Culp alveg ótrúlega líkur Bobby Kennedy og er alveg fantagóður í hlutverki þessa staka ljúfmennis, sem var dómsmálaráðherra í stjórn bróður síns, en fékk illu heilli aldrei að spreyta sig á forsetaembættinu. Bobby er í sögulegum skilningi, a.m.k., í því eftirsótta hlutverki hér að vera staðfastur friðarsinni sem allt vill gera til að koma í veg fyrir að átök brjótist út. Herforingjarnir eru svo að sjálfsögðu vondu kallarnir sem vilja endilega fara í stríð og reyna allt til að bregða fæti fyrir hina "veiklunduðu" Kennedya. Þeir Culp og Greenwood sýna stórleik í hlutverkum bræðranna og miðað við það hverja þeir eru að leika hefði þáttur þeirra í myndinni mátt vera stærri, enda hefðu þeir alveg getað borið hana uppi, án þess að hafa Costner stöðugt í forgrunni.

"Thirteen Days" er áferðarfögur og fagmannlega unnin mynd um eitt eldfimasta mál síðustu aldar og rétt sleppur við það að verða of langdregin og getur að þar þakkað kjarnorkuvánni, góðum leik Greenwood og Culp og frábærri tónlist snillingsins Trevor Jones ("Angel Heart", "Mississippi Burning", "Sea of Love"). Costner leggur hinsvegar lítið af mörkum hvað þetta snertir.

Fyrirfram átti ég von á því að myndin yrði einn allsherjar lofsöngur um Kennedy, enda hefur Hollívúdd tekið ástfóstri við þennan frekar mislukkaða forseta, en Sovétmenn fá smá klapp á bakið í restina og Krushchev fær að eiga þátt í lausn deilunnar, sem verður að teljast eðlilegt þar sem sættirnar bundu endi á leiðtogaferil hans.

Seinni heimsstyrjöldin virðist vera endalaus uppspretta kvikmynda um hetjudáðir einstaklinga sem voru fæddir til að vera hetjur. "Enemy at the Gates" er ein slík og þrátt fyrir ýmsar brotalamir er hér á ferðinni rosalega flott stríðsmynd, þar sem átök Rússa og Þjóðverja í Stalíngrad eru bakgrunnur einkastríðs tveggja "göfugra" hermanna sem eru rosalega svalir og sjarmerandi í meðförum leikaranna Jude Law og Ed Harris.

Heimatilbúin hetja

Law leikur Vassili Zaitsev ungan Rússa sem er fantagóð skytta og þeim gáfum gæddur að hitta þýska hausa í nánast hverju skoti úr vonlausum færum. Mórallinn er hálflsappur hjá rússnesku hermönnunum sem geta valið milli tveggja slæmra kosta; æða inn í kúlnahríð Þjóðverja eða hörfa og vera skotnir niður af sínum eigin mönnum. Kommissar Danilov (Joseph Fiennes) kynnist Zaitsev og fær þá frábæru hugmynd að upphefja skyttuna og gera úr honum hetju sem Rússarnir geta trúað á og fundið þannig tilgang í vonlítilli baráttunni. Þetta heppnast svo vel að félagi Krushchev (flottur Bob Hoskins) verður hæst ánægður og hækkar ungu mennina í tign. Allt gengur þetta svo rosa vel, framan af, og Zaitsev sallar niður þýska offísera úr launsátri. Þjóðverjum fer svo að leiðast þófið og senda bestu leyniskyttu sína Erwin Konings (Ed Harris) mæjór til Stalíngrad í þeim tilgangi að hafa upp á ungu hetjunni og setja kúlu í hausinn á henni. Upphefst þá heilmikill darraðardans, þar sem báðar skytturnar þurfa á allri sinni útsjónasemi og veiðimannshæfileikum að halda til að komast af.

Einhver flugufótur á víst að vera fyrir þessari sögu og riffillinn hans Zaitsev ku vera til á safni í Rússlandi, en einhvern veginn efast maður um að topp Þjóðverji hafi nennt að eltast við rússneskan sveitastrák í rústum Stalíngrad, án þess að það skipti nokkru máli til eða frá fyrir myndina, enda helgar tilgangurinn meðalið og sagan, sönn eða skálduð, virkar ágætlega.

Jean-Jacques Annaud ("Quest for Fire", "The Name of the Rose", "The Lover", "The Bear") leikstýrir og hefur oft gert betur. Útlit myndarinnar er þó allt pottþétt, ekki síður en í síðustu mynd hans "Seven Years in Tibet" og leikararnir standa sig flestir fyrnavel, en það er samt einhver losarabragur á þessu og brotalamir í handriti gera það að verkum að myndin nær ekki að halda fullum dampi, en þegar hún er góð er hún helvíti góð. Bardagasenurnar eru grimmilegar og raunsæjar og samanburður við upphafsatriði "Saving Private Ryan" er óhjákvæmilegur og "Enemy at the Gates" gefur þeirri fyrrnefnu lítið eftir á vígvellinum, auk þess sem myndin má eiga það að hún tekur sig ekki jafn alvarlega sem stríðsádeilu og ýkir frekar upp hetjuljómann sem umlykur "hina göfugu" hermenn þessa goðsagnakennda stríðs.

Fleiri kostir en gallar

Þar sem leyniskyttur þurfa að sýna þolinmæði og bíða rólegar færis er eðlilega slatti af hægum köflum í myndinni, en það kemur ekki að sök þar sem undirliggjandi spennan í einvígi Harris og Law nær að halda athygli áhorfenda. Þess á milli er svo verið að þvælast með dæmigerða ástarsögu, sem er voða sæt en stingur svolítið í stúf. Rachel Weisz ("The Mummy") leikur afskaplega fallega stúlku sem þeir félagar Law og Fiennes fella báðir hugi til, en slíkt veit aldrei á gott og vinslit hafa orðið fyrir minni sakir. Weisz og Law ná ágætlega saman og ekki verður hjá komist að minnast á afskaplega fallega og innilega samfarasenu, sem ég held bara að sé með því betra sem sést hefur í hvílubrögðum á hvíta tjaldinu síðan Julie Christie og Donald Sutherland elskuðust í "Don´t Look Now".

Kostir myndarinnar eru tvímælalaust fleiri en gallarnir og Harris og Law eru svo kúl að hrein unun er að fylgjast með þeim og þegar þeir eru í mynd gleymist allt annað (auk þess sem Law er syndsamlega flottur og trúlega eini mögulegi arftaki Johnny Depp í grísku goðatölunni). Myndin er alveg stórgóð skemmtun og þrátt fyrir ýmsa galla, sem hæglega hefði mátt komast hjá, skilar hún sínu með sóma.

"Pay it Forward" segir frá honum Trevor McKinney (Haley Joel Osment), sem er ellefu ára djúpþenkjandi drengur. Eftir að tilfinningalegur krepptur félagsfræðikennari, Eugene Simonet (Kevin Spacey) hvetur bekk Trevors til að upphugsa leiðir til að bæta heiminn, fær Trevor hugmynd að kerfi, sem er ekki ósvipað Herbalife-sölukerfinu. Maður á að gera eitthvað til að hjálpa þremur samborgurum sínum og í stað þess að þeir endurgjaldi manni greiðann, eiga þeir að láta hann ganga áfram "pay it forward" og gera eitthvað fyrir þrjá aðra ókunnuga og svo koll af kolli.

Hvert sem Trevor litli lítur sér hann eymd og volæði; mamma hans er alki og pabbi (Jon Bon Jovi) hans er ofbeldishneigður drullusokkur, sem lætur sem betur fer lítið á sér kræla, Simonet er með hræðileg ör bæði á sál og líkama eftir hörmulega æsku, o.s.frv. Eins og börnum einum er lagið lítur Trevor fram hjá óyfirstíganlegum hindrunum og reynir að bæta allt þetta böl með nýja kerfinu sínu. Og án þess að hann geri sér grein fyrir því fer fólk að breyta rétt og von um betri heim kviknar í hjörtum ólíklegustu manngerða. (Myndin er, þó ótrúlegt megi virðast ekki byggð á Nýja testamentinu, heldur einhverri dísætri, bleikri rómabollu eftir konu sem heitir Catherine Ryan Hyde).

Kjánaleg saga sem verður ekki að stórmynd

Það hefur greinilega verið lagt upp með þá hugmynd að gera fimm stjörnu óskarsverðlaunamynd úr "Pay it Forward", en þrátt fyrir fyrsta flokks leikhóp tekst þetta engan veginn, enda er sagan hreinlega of kjánaleg til þess að hægt sé að kaupa hana í þessari mynd. Leikstjórnin er alltof losaraleg og það er of rólegt á milli góðra atriða sem eru á víxl sæmilega fyndin eða svo sæt of væmin að það þarf að grípa til vasaklútanna. Það er á fárra færi að gera góða bíómynd eftir þessari uppskrift og ég held hreinlega að Steven Spielberg sé eini núlifandi sætabrauðsbakarinn sem gæti mögulega gert þetta þannig að við gætum öll yfirgefið salinn með tár á hvarmi og von í hjarta.

+ fyrir viðleitni og góðan leik

Þetta þýðir þó ekki að myndin sé alslæm. Það er alltaf gott að einhver nenni að predika náungakærleik og noti kvikmyndaformið til að vekja fólk til umhugsunar um hvað það sé sem gefur lífinu raunverulega gildi, og þó þessi tilraun mistakist þá verðum við að gera eins og kennarinn í myndini og ekki bara horfa á árangur, heldur einnig viðleitni.

Leikararnir standa sig prýðilega. Helen Hunt leikur móður Trevors og er bara sæmilega subbulegur alki. Hún getur verið voða flott og sexý í Erin Brockovich gallanum sínum (þröngar galalbuxur og flegnir toppar), en þess á milli er hún beinlínis ljót kerlingartuska sem er djúpt sokkin í áfengisneyslu með tilheyrandi lygum, sjálfsblekkingum og ömurleika. Þó frammistaða hennar hér sé ágæt, þá breytir það því ekki að um leiðinlega leikkonu er að ræða sem er best geymd í sjónvarpi og hefur ekkert með Óskarinn sem hún fékk fyrir leik sinn í "As Good as it Gets" að gera.

Kevin Spacey er auðvitað frábær leikari og er óaðfinnanlegur í hlutverki kennarans, sem er þó frekar flöt persóna og býður því ekki upp á mikla möguleika og stórkostleg tilþrif fyrir þungaviktarmann á við Spacey og hvað glæsilega ferilsskránna snertir hefði hann að ósekju getað sleppt því að vera með í þessari mynd.

Sæti, sakleysislegi labbakúturinn Haley Joel Osment stendur sig best og nær á köflum að rísa upp yfir væmna loðmulluna og gefa myndinni örlitla dýpt. Frammistaða hans í "The Sixth Sense" var því greinilega ekki byrjendalán og það verður spenanndi að fylgjast með því hvort honum takist að halda velgengninni fram á unglingsár, en næst fáum við að sjá hann í "A.I." sem er einmitt eftir meistara Spielberg.

"Men of Honor" segir sögu Carl Brashear (Cuba Gooding Jr.), sem var fyrsti þeldökki kafarinn hjá bandaríska sjóhernum. Brashear er fæddur árið 1931 og reynir því að komast áfram í sjóhernum á tímum sem kynþáttafordómar voru sjálfsagt mál. Hann á því erfitt uppdráttar en neitar að gefast upp og hefur þetta allt saman á þrjóskunni. Robert De Niro leikur uppgjafakafarann Billy Sunday sem fær það verkefni að þjálfa Brashear og bregða um leið fyrir hann fæti og tryggja það að hann ljúki ekki þjálfuninni. Sunday er bitur fyllibytta með bullandi sjálfseyðingarhvöt og kærir sig ekkert um að svertingjastrákur sé að vaða upp í þjálfunarbúðunum sínum. Eftir endalausa árekstra, leiðindi, skakkaföll og andleg og líkamleg áföll snúa þessir ólíku menn saman bökum og sýna vondu skrifstofubókinni, sem ætlaði hanka þá á reglum og öðrum smáatriðum, í tvo heimana (þetta hljómar auðvitað svo kunnuglega að ætla mætti að allar amerískar hetjusögur væru byggðar á sömu frumgoðsögninni, en skítt með það við vitum betur).

Þessi heiðurmaður, Brashear, hefur vafalaust verið merkileg persóna, en hann rís upp úr sárri fátækt og nær settum markmiðum m.a. til að bregðast ekki föður sínum sem er e.k. Bjartur í Sumarhúsum með hjartað á réttum stað og laus við alla rollukomplexa. Mann rennur þó í grun að lífshlaup Brashears hafi ekki verið neitt sérstaklega spennandi og það sé því kryddað hressilega með helstu bragðbætum Hollívúddsins og sagan verður því frekar ótrúverðug fyrir vikið. Þrátt fyrir stílfæringarnar verður myndin langdregin á köflum og nær sér aldrei á flug og í lokin dansar hún alveg á mörkum þess að verða viðbjóðslega væmin.

Um frammistöðu aðalleikaranna er ekkert sérstakt að segja Gooding Jr. hefur oft verið leiðinlegri og er bara ansi ábúðarmikill og tekur sig alls ekkert illa út sem hnarreista hetjan sem lætur aldrei bugast. De Niro er svo sem alltaf flottur, en hann er bara því miður löngu hættur að vera annað en De Niro og kemur því vart til með að geta lyft heilu myndunum yfir meðalmenskumörkin í bráð. Hann mætir hér, eina ferðina enn, með hörkusvipbrigðin sín, gretturnar og hin lágstemdu De Niro öskur og ætti að fara að hugsa sinn gang áður en "15 Minutes", "Meet the Parents", Rocky & Bullwinkle, "Ronin", og "Flawless" kaffæra snilldarleik hans í myndum á borð við "Deer Hunter", "Raging Bull", "Godfather Part II", "Goodfellas", "King of Comedy" o.s.frv. Spurning um að fara að dæmi Marlons Brando og taka sér svona eins og tuttugu ára hlé, safna spiki og sjá svo hvað kemur út úr því.

"Men of Honor" er skreytt góðum aukaleikurum í smáhlutverkum; Powers Boothe ("U Turn") er traustur sem kafteinninn sem gefur Brashear fyrsta tækifærið, gamla brýnið Hal Holbrook ("All the Presidents Men, "Magnum Force") er skondinn sem kexruglaður og fordómafullur yfirmaður æfingabúðanna og af þokkagyðjunni Charlize Theron er alltaf mikil prýði og hún hefði gjarnan mátt fá úr meiru að moða í hlutverki eiginkonu De Niro. Þá eru ótaldir ræfillinn hann Michael Rapaport ("True Romance", "Mighty Aphrodite", "Friends") og David Keith, sem fara báðir vel með misveigamikil hlutverk sín.

Það er semsagt ekkert til sparað og vel hægt að hafa gaman af "Men of Honor" þó manni leiðist óneitanlega inn á milli og maður hafi það á tilfinningunni, sérstaklega eftir máttlaust lokaatriðið, að maður hafi verið svikin um eitthvað. Ef til vill neistann sem Carl Brashear hlýtur að hafa fundið á sínum tíma.

Coen bræðurnir, Joel og Ethan, eru n.k.frumkvöðlar kvikmyndagreinarinnar sem kennd er við "óháðar myndir", enda hafa þeir farið ótroðnar slóðir allt frá því þeir komu fyrst fram á sjónarsviðið með hina mögnuðu "Blood Simple" árið 1984. Þeir bræður hafa jafnan haldið í undarlegan stíl sinn sem byggir ekki síst á kúnstugum persónum sem bregðast einkennilega við hinum undarlegustu aðstæðum. Velgengni Cohenbræðra hefur ekkert grafið undan þessum höfuðeinkennum þeirra, eins og nýleg dæmi sanna ("Fargo", "The Big Lebowski", "O Brother, Where Art Thou?"). Kvikmyndaganrýnandi hins ágæta tímarits Empire sagði á sínum tíma í dómi um "The Big Lebowski" að í "fullkomnum heimi væru allar myndir gerðar af Coenbræðrum". Kannski full djúpt í árinni tekið, en myndirnar þeirra eru nánast undantekningarlaust frábærar og "Blodd Simple" markar upphafið að glæstum ferli og þessi endursýning á henni í kvikmyndahúsum gefur gömlum aðdáendum einsktakt tækifæri til að endurnýja kynni sín við myndina og fyrir þá sem ekki hafa upplifað hana á hvíta tjaldinu liggur nánast dauðarefsing við því að láta þetta happ úr hendi sleppa.

Undirritaður lifir staðfastur í þeirri trú að gömlu film noir myndirnar séu það langbesta og skemmtilegasta sem komið hefur frá Hollívúdd frá því tökuvélarnar byrjuðu að rúlla. Það leynist einhver seiðandi galdur í þessum svart/hvítu myndum sem gerðu út á spillingu og breyskleika mannskepnunnar og svartmáluðu skuggahliðar tilverunnar með spilltum og úrkynjuðum skúrkum, ögrandi tálkvendum, ógæfusömum eiginmönnum sem réðu ekki við lostann og stöku hetjum sem óðu mannlega sorann upp að öxlum án þess að sökkva á kaf í þennan tælandi drullupoll spillingar og losta. Blómaskeiðið noir myndanna er allajafna talið hafa staðið frá 1941 til 1958. Upphafið miðast við hina sígildu "Maltese Falcon", eftir John Huston og snilldarverk Orson Welles "A Touch of Evil" er svo jafnan talin síðasta noir myndin.

Allar götur síðan hafa kvikmyndargerðarmenn markvisst unnið með hefðina og til neo-noir mynda flokkast stykki á borð við "Blade Runner", "Body Heat", "The Last Seduction", "Blue Velvet" og fleira góðgæti. "Chinatown" Romans Polanskis frá 1974 þykir alveg þvottekta film noir og nýtur þess heiðurs að vera flokkuð með drottningum áranna 1941-1958 og á sömu forsendum tel ég óhætt að bæta "Blodd Simple" í þann flokk. Myndin er ódýr framleiðsla og flest atriði hennar eru hálfmyrkvuð og þó jakkafötum og höttum hafi verið skipt út fyrir gallabuxur, kúrekastígvél og köflóttar skyrtur þá er galdur myndarinnar engu síður hreint noir.

Endurútgáfa myndarinnar er afsökuð með því að um 15 ára afmælisútgáfu sé að ræða, þar sem myndin hafi verið lagfærð stafrænt og "öllum leiðinlegu atriðunum hafi verið hent út og skemmtilegri sett inn í staðinn." Þetta er náttúrulega bölvað kjaftæði og nett skot á endurvinnslu Lucasar og félaga hjá ILM. "Blood Simple" þarf enga yfirhalningu og er jafn hrá og dimm og hún var í den og enn síður þarf endursýning hennar á einhverri réttlætingu að halda, hér er bara um nauðsynlegt framlag og góða þjónustu við kvikmyndaáhugafólk að ræða, og í raun er alger óþarfi að vera að gera lítið úr öðrum endurútgáfum ("Star Wars", "The Exorcist"), enda alltaf gaman að fá gamla kunningja í heimsókn, hverjar sem forsendurnar eru.

Söguþráður "Blood Simple" er eitthvað á þá leið að afbrýðisamur eiginmaður ræður gerspiltan einkaspæjara til að kála eiginkonu sinni og viðhaldi hennar. Dæmigerður film noir þráður, og fyrir endalausan misskilning og svik fer þetta allt í tómt rugl og endalokin koma skemmtilega á óvart. Það sem er einna skemmtilegast við myndina og svartan húmor hennar er að persónurnar fara að hegða sér eins og bregðast við aðstæðum eins og þær væru staddar í gamalli film noir mynd og hlutirnir fara því að sjálfsögðu úr böndunum og blóðið fer að flæða.

Leikararnir standa sig prýðilega. Frances McDormand (Raising Arizona", "Mississippi Burning", "Darkman", "Fargo", "Almost Famous"), leikur ótrúu eiginkonuna Abby sem er frekar einföld og afskaplega lítið tálkvenndi, en þegar upp er staðið verður hún hinsvegar heldur betur hörð í horn að taka. Dan Hedaya ("The First Wives Club", "Alien: Resurrection", "Shaft" (2000)), leikur eiginmanninn og fer létt með að hrista fram eitt stykki skíthæl, enda þaulvanur svoleiðis gaurum. John Getz leikur ráðvillta viðhaldið Ray, sem fyrir fullkominn misskilning hlýtur hin dapurlegu örlög gömlu noir lúseranna sem flæktust í netum köngulóarkvennanna (sbr. "The Postman Always Rings Twice", "Double Indemnity"). Senuþjófur myndarinnar er svo M.Emmet Walsh sem er hreint út sagt geðveikilsela góður í hlutverki einkaspæjarans. Hann er algjör skíthæll, síhlæjandi, kófsveittur vitleysingur, sem gengur um í ömurlegum fötum með hallærislegan kúrekahatt á hausnum og ekur gamalli blettóttri Volkswagen bjöllu. Persónan er hrein snilld og alveg dásamleg í öllum sínum hallærisheitum. Túlkun Walsh á þessu "krípi" er toppurinn á ferli þessa subbulega leikara ("The Jerk", "Blade Runner").

"Blood Simple" hefur allt; skemmtileg samtöl, góðar persónur, frábæran leik, kolsvartan húmor (lokaatriðið og senan þar sem viðhaldið losar sig við "líkið" af eiginmanninum hafa ekki misst neitt á þessum tæpu tveimur áratugum, eru enn alveg fyrnasterk og hrollvekjandi) og svo er þetta auðvitað film noir og sem slík er hún tær snilld. Allir í bíó!

"The Wedding Planner" segir frá Mariu Fiore (Jennifer Lopez), ungri og glæsilegri konu, sem er sérfræðingur í að skipuleggja brúðkaupsveislur, en slíkar athafnir eiga það til að verða hinar flóknustu leiksýningar og þá er ekki ónýtt að hafa góðan leikstjóra á borð við hana Mariu á bak við tjöldin. Hún er fagmanneskja fram í fingurgóma og lætur ekkert trufla sig við að skila 100% árangri og treysta sig í sessi sem besti brúðkaupsveislustjórinn í San Fransisco. Hún á því ekkert einkalíf svo heitað geti og hefur ekki verið við karlmann kennd í ein sex ár. Þessi öruggi en leiðinlegi heimur hennar hrynur svo skyndilega til grunna þegar hún kolfellur fyrir væntanlegum eiginmanni nýjasta viðskiptavinar síns. Þessu fylgja mikil átök milli fagmannsins og ástfangnu konunnar innra með henni, og allt virðist þetta stefna í eymd og volæði, þangað til hinar sígildu síðustu fimmtán mínútur rómantísku gamanmyndanna renna upp og allt fellur í ljúfa löð með tilheyrandi gervispennu og jarðarberjabúðingsbleikri væmni. Rétt eins og þetta hefur alltaf gert frá upphafi, eða a.m.k. síðan Cary Grant var á toppnum, nema að í "The Wedding Planner" er lausnin aumkunarverðari og ódýrari en sést hefur í óratíma.

Þessi lumma er vitaskuld ævaforn og því miður er ekkert gert í "The Wedding Planner" til að lífga upp á loðmulluna að glæða hana einhverju lífi. Söguþráðurinn hefði t.d. getað orðið ögn áhugaverðri og skemmtilegri ef stílað hefði verið inn á farsann og reynt að gera út á endalausan misskilning og flækjur sem svona della býður upp á. Það liggur hins vegar nánast allt ljóst fyrir frá upphafi, þannig að það er formsatriði að sitja undir atburðarásinni sem silast áfram í uppþornuðum rómatískuvellufarveginum og myndin verður svo tilbreytingalaus og fyrirsjáanlegt að það verður nánast sársaukafullt á köflum.

Aðalpersónurnar jaðra við það að vera óþolandi og leikararnir virðast allir hálf utangátta, þannig að efnilegar aukapersónur ná sér ekki heldur á flug. Öll tímasetning er í molum hjá leikurunum og samband þeirra við áhorfendur er líflaust. Matthew McConaughey er sýnu verstur í hlutverki brúðgumans og draumaprinsins. Hann hefur trúlega talið það nóg að mæta á staðinn og vera sætur og svalur, en niðurstaðan verður leiðinlegusta persóna hans frá upphafi (hann var jafnvel betri í ruslinu "The Return of the Texas Chainsaw Massacre" frá árinu 1994). Suðurríkjahreimurinn hans er gersamlega óþolandi hérna og persónan er svo drjúg með sig að það er með ólíkindum að litla sæta Jennifer Lopez geti fallið kylliflöt fyrir þessu helvíti.

Lopez kemst, ólíkt McConaughey, upp með það að mæta á staðinn og vera sæt og fín og henni tekst meira að segja af og til að glæða flata persónu Maríu tilfinningum. Lopez er áberandi betri í "The Wedding Planner" en hún var í leiðindahörmunginni "The Cell" en hún er þó enn langt frá sínu besta og sú hryggilega staðreynd virðist blasa við að hún hafi hætt við að vera góð leikkona eftir að hún gerðist poppfígúran J.Lo og fyrirmyndar frammistaða hennar í "U Turn" og "Out of Sight" verði áður en langt um líður einu minnisvarðarnir um glæsilegt upphaf á misheppnuðum leikferli.

"Girlfight" er í grunninn ósköp venjuleg unglingamynd um vandræðastelpu sem finnur sér tilgang, verður ástfangin o.s.frv, en utan um þessa lummu er spunnin áhugaverð saga um reiða unga konu sem fær útrás í hnefaleikum og skekur, með þvermóðsku og viljastyrk, þröngsýn og gamaldags karlmennskuviðhorfin sem ríkja innan sveitts og blóðugs boxhringsins. Nýliðinn Michelle Rodriguez keyrir myndina áfram og er alveg þrælmögnuð í hlutverki hinnar höggþungu Diönu Guzman. Geðvonskugretturnar eru ferlega flottar hjá henni og þegar hún setur í brýnnar verður þessi annars bráðhuggulega stúlka einna líkust Agli Skalla-Grímssyni eftir þriggja daga fyllirý, en er um leið svo rosalega töff að hrein unun er að horfa á.

Díana er sjálfsagt félagslega fötluð, samkvæmt skilgreiningunni, geðstirð, kjaftfor og á enga samleið með skólafélögum sínum og er fljót að grípa til ofbeldis ef henni finnst sér troðið um tær. Pabbi hennar er leiðinleg, kreppt og sínöldrandi fyllibytta (vel leikin af hinum geðþekka aukaleikara Paul Calderon "King of New York", "Cop Land", "Out of Sight"), sem hefur einna helst afrekað það í lífinu að berja eiginkonu sína út í sjálfsmorð. Díana býr ásamt karli og litla bróður í hrörlegri blokk í Brooklyn. Litli bróðir er þessi mjúka gáfaða nörda/listamannstýpa, en pabbi vill að hann sé töff og rekur hann til þess að æfa hnefaleika. Díana er hins vegar töffarinn í fjölskyldunni, en er afskipt og hengslast um eins og Marlon Brando með stöðuga fyrirtíðarspennu, þanngað til að hún prufar boxið og kemst að því, líkt og matgæðingurinn Mike Tyson forðum, að það er skemmtilegra og heilbrigðara að berja fólk innan hrings en utan. Hún dembir sér af hörku í æfingarnar, án vitundar pabba gamla, fílar sig í tætlur, verður skotin í sæta stráknum í æfingasalnum, lífreyndi þjálfarinn öðlast tröllatrú á henni og hvetur hana til dáða o.s.frv.

Það er hins vegar skortur á stúlkum í sportinu og Díana þarf því mikið til að æfa sig á karlmönnum og þegar hún fer að hafa við þeim, verður gömlu rembunum ekki um sel og þeim ungu þykir gróflega vegið að karlmennsku sinni og hápunkturinn er svo vitaskuld viðureign Díónu og kærastans, sem kallar auðvitað á ýmis vandamál og flækjur. Söguþráðurinn er svo sem ekkert sérstaklega frumlegur og þessi þroskasaga reiða unglingsins hefur verið sögð skriljón sinnum. Efnistökin eru hins vegar fersk og leikurinn mikið betri en gengur og gerist í unglingamyndum almennt, auk þess sem togstreytan milli kynjanna verður ansi skemmtileg þegar hún er komin inn í hnefaleikahringinn, svona "man to man" þið vitið, nema annar er bara kona.

Þá er myndin blessunarlega laus við alla tilgerð og hallærislega upphafningu, persóna, afreka, tilfinninga, lífsgilda, hugsjóna og hvað allt þetta dót heitir sem talið er keyra okkur áfram frá degi til dags. Líf Díönu er einfaldlega stríð út í gegn og þá skiptir engu hvort maður er stelpa eða strákur. Þetta er bara spurning um viljastyrk, að þekkja andstæðinginn og ekki síður sjálfan sig. Og þegar árangur næst vefur maður ekki um sig bandaríska fánanum og spennir á sig belti með sylgju á stærð við meðal hjólkopp, heldur fagnar maður innra með sér, grætur einn í búningsklefanum og gleðst yfir því að hafa unnið sigur á sjálfum sér en ekki andstæðingnum.

Kúzkó keisari er átján ára gamall og er vanur því að fá allt upp í hendurnar og hjá honum kemst það eitt að að skemmta sér og dekra við sjálfan sig, helst á kostnað annarra. Nýjasta dellan hans er að reisa sér glæsilegt sumarhús með sundlaug á sólríkustu hæð ríkis síns. Hann þarf að vísu að ryðja burt smá þorpi sem er þar fyrir, en það er ekkert tiltökumál. Hinn dagfarsbrúði og góðhjartaði lamahirðir Pacha er í forsvari fyrir þorpsbúa og reynir árangurslaust að telja keisaranum hughvarf. Kúskó hefur hins vegar fleiri járn í eldinum og tekur upp á því að reka ráðgjafa sinn, kerlingarherfuna hana Yzmu, sem var orðin full ráðrík. Yzma sættir sig ekki við framkomu keisarans og ásamt sauðheimskum fylgdarsveini sínum, honum Kronk, ákveður hún að ræna völdum og koma Kúzkó fyrir kattarnef.

Þau eitra fyrir keisaranum, en eins og oft vill verða í Disney myndum, mislukkast svoleiðis ráðabrugg (sbr. "Herkúles") og í stað þess að geyspa golunni breytist Kúzkó í talandi lamadýr. Hann lendir svo á vergangi, þar sem Pacha verður hans eina von um að endurheimta aftur ríki sitt og fyrra útlit. Svo rúllar þetta bara áfram með hefðbundnu Disney glensi og gríni, keisarinn þroskast heilmikið sér að sér og verður betri maður þegar upp er staðið. Semsagt gömul lumma á ferðinnni, en teiknistíllinn er skemmtilegur og fíflagangurinn svolítið meira út úr kú en gengur og gerist, þannig að myndin verður hin besta skemmtum bæði fyrir byrjendur og lengra komna.

Talsetningin er vel unninn, eins og alltaf, þó það skemmi auðvitað svolítið fyrir þeim eldri að þurfa alltaf að hlusta á sömu íslensku leikarana í öllum þessum myndum og þeir sem ekki eru bundinir yfir börnum ættu hiklaust að skella sér á ensku útgáfuna, þar sem David Spade talar fyrir Kúzkó, snillingurinn John Goodman fyrir Pacha og gamla söngnornin Eartha Kitt ljær ófétinu henni Yzmu rödd sína.