Tannlaus blóðsugugreifi

Vampírur eru með skemmtilegustu og langlífustu skrímslum í bókmennta- og kvikmyndasögunni og eiga ekki síst langa lífdaga seiðandi kynþokka sínum að þakka, frekar en stífri blóðdrykkju. Dracula greifi er þeirra magnaðastur og þegar vel er að verki staðið eru myndir um hann hinar skemmtilegustu hrollvekjur. Því er ekki að fagna hér, enda er greifinn bjánalegur og myndin öll svo vitlaus og lítil virðing borin fyrir viðfangsefninu að það er vart orðum á hana eyðandi.

Dracula vaknar árið 2000 þyrstur og pirraður

Vampírubaninn góðkunni Van Helsing (Christopher Plummer) fangaði erkióvin sinn, Dracula (Gerard Butler), í kringum aldamótin 1900, en þar sem honum tókst ekki að kála kvikindinu endanlega ákvað hann að loka hann ofan í kistu og geyma í vel varðveittri grafhvelfingu, þar til hann áttaði sig á því hvernig hann mætti losa mannkynið við þennan tannhvassa vágest til frambúðar.

Svo líða 100 ár í rólegheitum, allt þar til voða klárum og tæknivæddum þjófum tekst að brjótast inn í hvelfinguna og stela kistu greifans. Þeir eru þó ekki svo bilaðir að tilgangur innbrotsins hafi verið að leysa hið illa úr læðingi, heldur töldu þeir kistuna vera fulla af gersemum. Þeir flytja Dracula með sér, í kistunni, til Bandaríkjanna, þar sem hann gerir allt vitlaust í leit sinni að Mary (Justine Wadell), en áhugi hans á henni ræðst af því að blóð hans rennur um æðar hennar. Van Helsing eltir greifann til Ameríku, ásamt aðstoðarmanni sínum Simon (Johnny Lee Miller), þar sem þeir reyna að bjarga Mary og koma í veg fyrir að Dracula smiti alla heimsbyggðina af blóðþorsta sínum.

Undarlegur og illa soðinn grautur

Þetta gæti svo sem gengið ef þetta væri bara ekki svo andskoti vitlaust og illa gert. Það er að vísu reynt að skreyta þessa hrákasmíði með ýmsum vísunum í upprunalegu Dracula söguna eftir Bram Stoker, en þær tilraunir gera lítið annað en að pirra sanna vampíruunnednur enn frekar og þegar uppruni Dracula er rakinn aftur í fræga sögu af alræmdum svikara í Nýja testamentinu fallast manni algerlega hendur og trúarlegt lokauppgjörið, þar sem Dracula tekst á við neonljósaskilti af Kristi er algerlega magnað í aulaskap sínum og fáránleika.

Eins og fyrr segir er kynþokki vampírunnar helsti drifkraftur hennar og greifinn hefur sjálfsagt aldrei verið jafn óaðlaðandi og lítið spennandi kynferðislega. Butler er alveg glataður í hlutverkinu og minnir einna helst á pappaspjald og telur sig sjálfsagt komast upp með að heilla dömurnar með innantómu dáleiðsluaugnaráði. Við fáum þó, sem betur, fer þrjár graðar vampírugellur sem tekst að vera svolítið kitlandi og kallast ágætlega á við þrennuna sem dvaldi með greifanum í kastala hans í Transylvaníu. Blóðblöndun og sifjaspell eru ein helsta ógn vampírunnar og eitthvað er nú verið að myndast við að gefa eitthvað slíkt í skyn með hálfkveðnum vísum, þannig að þessi þáttur í fari blóðsugunnar dettur einnig lamaður niður.

Christopher Plummer kemur með smá viruleika inn í myndina og er eini maðurinn sem eitthvað varið er í að fylgjast með þarna. Sá ágæti leikari Johhny Lee Miller þvælist ráðvilltur um og hefur örugglega lengst af verið að velta því fyrir sér hvern andskotan hann var að taka að sér að leika í þessari vitleysu, en "Dracula 2000" er honum síður en svo til framdráttar. Leikstjóri myndarinnar heitir Patrick Lussier og hefur helst unnið sér það til frægðar að hafa klippt tvær síðustu "Scream" myndirnar og "Halloween H20" og það er engin spurning að honum er hollast að halda sig við skærin.

| 21:56 |