Óspennandi ævintýri

"Dungeons&Dragons" hefði getað orðið ágætis upphitun fyrir "Lord of the Rings", enda ægir hér saman dvergum, álfum, drekum, galdraköllum og skúrkum, en myndin nær bara aldrei neinum tökum á áhorfandanum, sem getur lítið annað gert en að láta sér leiðast og bíða eftir að góða gengið vinni sígildan sigur á illu öflunum.

Þreyttur söguþráður

Söguþráðurinn er heldur ekki upp á marga fiska. Við erum stödd í konungdæminu Izmer, þar sem galdramenn tilheyra hástétt og almúginn hefur nánast réttarstöðu þræla. Góða drottningin vill breyta þessu og koma á jafnrétti milli manna og galdrakalla í landinu. Þetta finnst auðvitað galdraköllunum fráleitt og kæra sig ekkert um að almúganum sé gert hærra undir höfði. Vondi galdrakallinn Profion leitar því allra leiða til að steypa drottninguni af stóli, um leið og hann lætur sig dreyma um að leysa upp þingið og gerast einvaldur. Til þess að áform Profions nái fram að ganga þarf hann að komast yfir sérstakan galdrastaf sem gerir mönnum kleift að stjórna rauðum drekum sem hægt væri að nota í bardaga gegn drekum drottningarinnar. Þjófarnir Snails og Ridley verða fyrir slysni félagar galdrastelpunnar Marinu Pretensu og hjálpa henni að leita sportans í heilmiklu kapphalaupi við tímann og vondu kallana. Söguþráðurinn er slitróttur og atriðum er hrúgað saman í litlu samhengi, þannig að maður missir fótt áhugann á framvindunni, auk þess sem örlög persónanna verða manni smám saman með öllu óviðkomandi.

Góður leikari í vondum málum

Það er svo ekki til bóta að persónurnar eru allar frekar flatar og leiðinlegar. Jeremy Irons á átakanlega vondan dag sem aðalskúrkurinn, Profion, og einhvern veginn hefur maður á tilfinningunni að þessum ágæta leikara berist ekki mörg girnileg handrit um þessar mundir, fyrst hann féllst á að taka þátt í þeim fíflagangi sem "D&D" er. Það eina sem góður leikari getur gert í svona absúrd aðstæðum er að grípa til ofleiks, en það nægir ekki hér og eftir því sem líður á myndina verður átakanlegra að fylgjast með Irons garga, geifla og gretta sig í gegnum þetta.

Irons er þó alls ekki eini leikarinn sem er manni til ama og óþæginda í myndinni. Marlon Wayans er gjörsamlega óþolandi í hlutverki Snails, sem er besti vinur aðalhetjunnar Ridleys. Snails er svo ófyndinn og leiðinlegur að fávitinn Jar Jar Binks, úr "Episode I" kemur óneitanelga upp í hugann. Það má svo alveg finna fleiri "Star Wars" tengingar eins og hringlaga þingsal, barsenu með furðufyrirbærum og vondi kallinn á sérstakt stef sem er innantómt bergmál af The Imperial March úr "The Empire Strikes Back". Tveir leikarar ná þó að setja smá svip á flatneskjuna en gamla Riff Raffið hann Richard O´Brien, úr "Rocky Horror Picture Show", er skemmtilegur í hlutverki e.k. konungs þjófanna og skúrkurinn Bruce Payne ("Passenger 57") er alls ekki sem verstur í hlutverki Damodars hershöfðingja, sem er útsendari Irons.

Tæknibrellur eru miskunarlaust notaðar til að breiða yfir innihaldsleysið, leiðindin og slæman leik, en þær eru þó alls ekki vandanum vaxnar og virka hálf þreyttar og gamldags miðað við það sem við höfum verið að sjá í brellumyndum undanfarið.

| 21:56 |