"Girlfight" er í grunninn ósköp venjuleg unglingamynd um vandræðastelpu sem finnur sér tilgang, verður ástfangin o.s.frv, en utan um þessa lummu er spunnin áhugaverð saga um reiða unga konu sem fær útrás í hnefaleikum og skekur, með þvermóðsku og viljastyrk, þröngsýn og gamaldags karlmennskuviðhorfin sem ríkja innan sveitts og blóðugs boxhringsins. Nýliðinn Michelle Rodriguez keyrir myndina áfram og er alveg þrælmögnuð í hlutverki hinnar höggþungu Diönu Guzman. Geðvonskugretturnar eru ferlega flottar hjá henni og þegar hún setur í brýnnar verður þessi annars bráðhuggulega stúlka einna líkust Agli Skalla-Grímssyni eftir þriggja daga fyllirý, en er um leið svo rosalega töff að hrein unun er að horfa á.

Díana er sjálfsagt félagslega fötluð, samkvæmt skilgreiningunni, geðstirð, kjaftfor og á enga samleið með skólafélögum sínum og er fljót að grípa til ofbeldis ef henni finnst sér troðið um tær. Pabbi hennar er leiðinleg, kreppt og sínöldrandi fyllibytta (vel leikin af hinum geðþekka aukaleikara Paul Calderon "King of New York", "Cop Land", "Out of Sight"), sem hefur einna helst afrekað það í lífinu að berja eiginkonu sína út í sjálfsmorð. Díana býr ásamt karli og litla bróður í hrörlegri blokk í Brooklyn. Litli bróðir er þessi mjúka gáfaða nörda/listamannstýpa, en pabbi vill að hann sé töff og rekur hann til þess að æfa hnefaleika. Díana er hins vegar töffarinn í fjölskyldunni, en er afskipt og hengslast um eins og Marlon Brando með stöðuga fyrirtíðarspennu, þanngað til að hún prufar boxið og kemst að því, líkt og matgæðingurinn Mike Tyson forðum, að það er skemmtilegra og heilbrigðara að berja fólk innan hrings en utan. Hún dembir sér af hörku í æfingarnar, án vitundar pabba gamla, fílar sig í tætlur, verður skotin í sæta stráknum í æfingasalnum, lífreyndi þjálfarinn öðlast tröllatrú á henni og hvetur hana til dáða o.s.frv.

Það er hins vegar skortur á stúlkum í sportinu og Díana þarf því mikið til að æfa sig á karlmönnum og þegar hún fer að hafa við þeim, verður gömlu rembunum ekki um sel og þeim ungu þykir gróflega vegið að karlmennsku sinni og hápunkturinn er svo vitaskuld viðureign Díónu og kærastans, sem kallar auðvitað á ýmis vandamál og flækjur. Söguþráðurinn er svo sem ekkert sérstaklega frumlegur og þessi þroskasaga reiða unglingsins hefur verið sögð skriljón sinnum. Efnistökin eru hins vegar fersk og leikurinn mikið betri en gengur og gerist í unglingamyndum almennt, auk þess sem togstreytan milli kynjanna verður ansi skemmtileg þegar hún er komin inn í hnefaleikahringinn, svona "man to man" þið vitið, nema annar er bara kona.

Þá er myndin blessunarlega laus við alla tilgerð og hallærislega upphafningu, persóna, afreka, tilfinninga, lífsgilda, hugsjóna og hvað allt þetta dót heitir sem talið er keyra okkur áfram frá degi til dags. Líf Díönu er einfaldlega stríð út í gegn og þá skiptir engu hvort maður er stelpa eða strákur. Þetta er bara spurning um viljastyrk, að þekkja andstæðinginn og ekki síður sjálfan sig. Og þegar árangur næst vefur maður ekki um sig bandaríska fánanum og spennir á sig belti með sylgju á stærð við meðal hjólkopp, heldur fagnar maður innra með sér, grætur einn í búningsklefanum og gleðst yfir því að hafa unnið sigur á sjálfum sér en ekki andstæðingnum.

| 21:56 |