Drottning blautra drauma ristir ekki djúpt

"Malena" gerist í smábæ á Sikiley í miðri seinni heimsstyrjöldinni og líkt og "Paradísarbíóið" segir hún þroskasögu ungs drengs. Sagan hér er bara ekki næstum því jafn sterk og hrífandi og myndin nær hvorki að verða ofurrómantísk, gullfalleg, spennandi né sérstaklega fyndin. Hún er pínulítið af þessu öllu og það er bara ekki nóg. Myndin er vel leikin og fagmannlega unnin í alla staði, en það vantar bara neistann. Meira að segja Ennio Morricone nær ekki að kveikja í manni með tónlist sinni eins og hann gerði í "Cinema Paradiso".

Hinn ungi Renato fellur, eins og allir karlmenn í þorpinu, fyrir seiðandi töfrum Malenu. Flestir láta karlarnir sér nægja að láta sig dreyma um tryllt hvílubrögð með dísinni og strákarnir sitja fyrir henni til að horfa á þokkafullt göngulag hennar og rassadillingarnar. Renato gengur mikið lengra og fær Malenu algerlega á heilann. Hann njósnar um hana og lætur ekkert í lífi hennar fram hjá sér fara . Hann fær því aðra mynd og geðslegri mynd af Malenu en aðrir bæjarbúar sem stimpla hana hóru að ósekju, fyrir þær sakir einar að hún er gullfalleg.

Myndin er þroskasaga Renatos og hann og órar hans eru í forgrunni á meðan Malena er í bakgrunninum, dullarfull og seiðandi. Renato verður ástfangin af henni, þó þau kynnist aldrei, og hann skrifar henni endalaus ástarbréf sem hann sendir henni þó aldrei. Þar fyrir utan stuðar Malena auðvitað ólgandi hormónastarfsemi unglingsins og þráhyggja hans verður líkamleg líka og hann fróar sér út í eitt með myndir af Malenu í höfðinu. Órar Renatos ganga svo langt að þeir verða að líkamlegum veikindum, sem móðir hans reynir að lækna í kirkju en pabbi hans greinir meinið betur og fer með kauða í hóruhús.

Malena verður ekkja og lendir í bölvuðu basli og smám saman fellur á Madonnumyndin sem Renato hafði gert sér af henni, sérstaklega þegar hún gerist offíseramella, af illri nauðsyn. Renato heldur þó alltaf tryggð við Malenu sína, sama á hverju gengur, enda þekkir hann hana nógu vel (án þess að þekkja hana) til að gera sér grein fyrir því að hún er fyrst og fremst fórnarlamb almannaróms og fegurðar sinnar. Hann getur auðvitað lítið fyrir hana gert, en þó kemur að því að lokum að þráhyggja hans og njósnir um Malenu koma sér vel fyrir hana.

Myndin er vel gerð og skemmtileg á köflum, en nær ekki að heilla mann neitt í líkingu við "Paradísarbíóið" og þó mér hafi verið legið nokkuð á hálsi fyrir að pirrast um of út í væmnar myndir þá verð ég að gera hið gagnstæða hér, því það vantar tilfinnanlega alla væmni í þessa mynd. Hún snertir mann eiginlega ekkert og það þarf enga vasaklúta til að komast í gegnum hana og það er slæmt þar sem Tornatore sýndi það og sannaði með "Paradísarbíóinu" að hann kann svo sannarlega að láta okkur gráta og hafa gaman af því um leið.

| 21:56 |