"Men of Honor" segir sögu Carl Brashear (Cuba Gooding Jr.), sem var fyrsti þeldökki kafarinn hjá bandaríska sjóhernum. Brashear er fæddur árið 1931 og reynir því að komast áfram í sjóhernum á tímum sem kynþáttafordómar voru sjálfsagt mál. Hann á því erfitt uppdráttar en neitar að gefast upp og hefur þetta allt saman á þrjóskunni. Robert De Niro leikur uppgjafakafarann Billy Sunday sem fær það verkefni að þjálfa Brashear og bregða um leið fyrir hann fæti og tryggja það að hann ljúki ekki þjálfuninni. Sunday er bitur fyllibytta með bullandi sjálfseyðingarhvöt og kærir sig ekkert um að svertingjastrákur sé að vaða upp í þjálfunarbúðunum sínum. Eftir endalausa árekstra, leiðindi, skakkaföll og andleg og líkamleg áföll snúa þessir ólíku menn saman bökum og sýna vondu skrifstofubókinni, sem ætlaði hanka þá á reglum og öðrum smáatriðum, í tvo heimana (þetta hljómar auðvitað svo kunnuglega að ætla mætti að allar amerískar hetjusögur væru byggðar á sömu frumgoðsögninni, en skítt með það við vitum betur).

Þessi heiðurmaður, Brashear, hefur vafalaust verið merkileg persóna, en hann rís upp úr sárri fátækt og nær settum markmiðum m.a. til að bregðast ekki föður sínum sem er e.k. Bjartur í Sumarhúsum með hjartað á réttum stað og laus við alla rollukomplexa. Mann rennur þó í grun að lífshlaup Brashears hafi ekki verið neitt sérstaklega spennandi og það sé því kryddað hressilega með helstu bragðbætum Hollívúddsins og sagan verður því frekar ótrúverðug fyrir vikið. Þrátt fyrir stílfæringarnar verður myndin langdregin á köflum og nær sér aldrei á flug og í lokin dansar hún alveg á mörkum þess að verða viðbjóðslega væmin.

Um frammistöðu aðalleikaranna er ekkert sérstakt að segja Gooding Jr. hefur oft verið leiðinlegri og er bara ansi ábúðarmikill og tekur sig alls ekkert illa út sem hnarreista hetjan sem lætur aldrei bugast. De Niro er svo sem alltaf flottur, en hann er bara því miður löngu hættur að vera annað en De Niro og kemur því vart til með að geta lyft heilu myndunum yfir meðalmenskumörkin í bráð. Hann mætir hér, eina ferðina enn, með hörkusvipbrigðin sín, gretturnar og hin lágstemdu De Niro öskur og ætti að fara að hugsa sinn gang áður en "15 Minutes", "Meet the Parents", Rocky & Bullwinkle, "Ronin", og "Flawless" kaffæra snilldarleik hans í myndum á borð við "Deer Hunter", "Raging Bull", "Godfather Part II", "Goodfellas", "King of Comedy" o.s.frv. Spurning um að fara að dæmi Marlons Brando og taka sér svona eins og tuttugu ára hlé, safna spiki og sjá svo hvað kemur út úr því.

"Men of Honor" er skreytt góðum aukaleikurum í smáhlutverkum; Powers Boothe ("U Turn") er traustur sem kafteinninn sem gefur Brashear fyrsta tækifærið, gamla brýnið Hal Holbrook ("All the Presidents Men, "Magnum Force") er skondinn sem kexruglaður og fordómafullur yfirmaður æfingabúðanna og af þokkagyðjunni Charlize Theron er alltaf mikil prýði og hún hefði gjarnan mátt fá úr meiru að moða í hlutverki eiginkonu De Niro. Þá eru ótaldir ræfillinn hann Michael Rapaport ("True Romance", "Mighty Aphrodite", "Friends") og David Keith, sem fara báðir vel með misveigamikil hlutverk sín.

Það er semsagt ekkert til sparað og vel hægt að hafa gaman af "Men of Honor" þó manni leiðist óneitanlega inn á milli og maður hafi það á tilfinningunni, sérstaklega eftir máttlaust lokaatriðið, að maður hafi verið svikin um eitthvað. Ef til vill neistann sem Carl Brashear hlýtur að hafa fundið á sínum tíma.

| 21:56 |