"Pay it Forward" segir frá honum Trevor McKinney (Haley Joel Osment), sem er ellefu ára djúpþenkjandi drengur. Eftir að tilfinningalegur krepptur félagsfræðikennari, Eugene Simonet (Kevin Spacey) hvetur bekk Trevors til að upphugsa leiðir til að bæta heiminn, fær Trevor hugmynd að kerfi, sem er ekki ósvipað Herbalife-sölukerfinu. Maður á að gera eitthvað til að hjálpa þremur samborgurum sínum og í stað þess að þeir endurgjaldi manni greiðann, eiga þeir að láta hann ganga áfram "pay it forward" og gera eitthvað fyrir þrjá aðra ókunnuga og svo koll af kolli.

Hvert sem Trevor litli lítur sér hann eymd og volæði; mamma hans er alki og pabbi (Jon Bon Jovi) hans er ofbeldishneigður drullusokkur, sem lætur sem betur fer lítið á sér kræla, Simonet er með hræðileg ör bæði á sál og líkama eftir hörmulega æsku, o.s.frv. Eins og börnum einum er lagið lítur Trevor fram hjá óyfirstíganlegum hindrunum og reynir að bæta allt þetta böl með nýja kerfinu sínu. Og án þess að hann geri sér grein fyrir því fer fólk að breyta rétt og von um betri heim kviknar í hjörtum ólíklegustu manngerða. (Myndin er, þó ótrúlegt megi virðast ekki byggð á Nýja testamentinu, heldur einhverri dísætri, bleikri rómabollu eftir konu sem heitir Catherine Ryan Hyde).

Kjánaleg saga sem verður ekki að stórmynd

Það hefur greinilega verið lagt upp með þá hugmynd að gera fimm stjörnu óskarsverðlaunamynd úr "Pay it Forward", en þrátt fyrir fyrsta flokks leikhóp tekst þetta engan veginn, enda er sagan hreinlega of kjánaleg til þess að hægt sé að kaupa hana í þessari mynd. Leikstjórnin er alltof losaraleg og það er of rólegt á milli góðra atriða sem eru á víxl sæmilega fyndin eða svo sæt of væmin að það þarf að grípa til vasaklútanna. Það er á fárra færi að gera góða bíómynd eftir þessari uppskrift og ég held hreinlega að Steven Spielberg sé eini núlifandi sætabrauðsbakarinn sem gæti mögulega gert þetta þannig að við gætum öll yfirgefið salinn með tár á hvarmi og von í hjarta.

+ fyrir viðleitni og góðan leik

Þetta þýðir þó ekki að myndin sé alslæm. Það er alltaf gott að einhver nenni að predika náungakærleik og noti kvikmyndaformið til að vekja fólk til umhugsunar um hvað það sé sem gefur lífinu raunverulega gildi, og þó þessi tilraun mistakist þá verðum við að gera eins og kennarinn í myndini og ekki bara horfa á árangur, heldur einnig viðleitni.

Leikararnir standa sig prýðilega. Helen Hunt leikur móður Trevors og er bara sæmilega subbulegur alki. Hún getur verið voða flott og sexý í Erin Brockovich gallanum sínum (þröngar galalbuxur og flegnir toppar), en þess á milli er hún beinlínis ljót kerlingartuska sem er djúpt sokkin í áfengisneyslu með tilheyrandi lygum, sjálfsblekkingum og ömurleika. Þó frammistaða hennar hér sé ágæt, þá breytir það því ekki að um leiðinlega leikkonu er að ræða sem er best geymd í sjónvarpi og hefur ekkert með Óskarinn sem hún fékk fyrir leik sinn í "As Good as it Gets" að gera.

Kevin Spacey er auðvitað frábær leikari og er óaðfinnanlegur í hlutverki kennarans, sem er þó frekar flöt persóna og býður því ekki upp á mikla möguleika og stórkostleg tilþrif fyrir þungaviktarmann á við Spacey og hvað glæsilega ferilsskránna snertir hefði hann að ósekju getað sleppt því að vera með í þessari mynd.

Sæti, sakleysislegi labbakúturinn Haley Joel Osment stendur sig best og nær á köflum að rísa upp yfir væmna loðmulluna og gefa myndinni örlitla dýpt. Frammistaða hans í "The Sixth Sense" var því greinilega ekki byrjendalán og það verður spenanndi að fylgjast með því hvort honum takist að halda velgengninni fram á unglingsár, en næst fáum við að sjá hann í "A.I." sem er einmitt eftir meistara Spielberg.

| 21:56 |