Sjálf árásin á Perluhöfn er væntanlega meginástæðan fyrir því að fólk fer á þessa mynd og þar svíkur hún líka engan. Árásaratriðið er kyngimagnað og hreint út sagt stórfenglegt á að horfa. Það sama er því miður ekki hægt að segja um myndina í heild. Hún er allt of löng (3 klst), ráðvillt og á köflum þreytandi, þannig að hún verður aldrei það tímamótaverk sem aðstandendur hennar gera sér vonir um og "Titanic" stendur lítil ógn af þessu ofvaxna ferlíki. Þessar tvær myndir eiga það sameiginlegt að þær greina frá sögulegum atburði, þannig að allir vita hvað gerist "næst" og þrátt fyrir að "Titanic" sé ekki síður illa skrifuð og klisjukennd tókst Cameron að halda athygli manns út í gegn og hvort sem það var samleik Kate Winslet og Leonardo DiCaprio að þakka eða einhverju öðru, þá keypti maður ástarsöguna í "Titanic", í "Pearl Harbor" gæti manni hins vegar ekki verið meira sama hvað verður um ástfangna unga fólkið í styrjaldarhörmungunum.

Of margar myndir í einni

Myndin er þó langt því frá að vera alslæm en eftir stór orð aðstandenda hennar og allar milljónirnar sem fóru í gerð hennar hlýtur fólk að gera miklar kröfur til hennar, kröfur sem hún nær ekki að standa undir. Framleiðandinn Jerry Bruckheimer og leikstjórinn Michael Bay kunna upp á sína tíu fingur að gera flottar, risastórar, skemmtilegar og innihaldslausar hasarmyndir og þegar "Pearl Harbor" kemst loks í þann gírinn er ekkert út á hana að setja, en áður en þeir koma sér að efninu og því sem þeir kunna, þ.e. sprengja hluti og drepa fólk, leggja þeir langa eyðimerkurgöngu á áhorfendur. Myndin er nefnilega eiginlega fjórar myndir í einni og þar af eru þrjár þeirra mislukkaðar:

Fyrst fáum við svona voða sniðuga og "fyndna" "buddy-mynd" þar sem allir hressu, sætu strákarnir í hernum reyna að komast yfir sætar og brókasjúkar herhjúkrunarkonur. Þetta er eitthvað svo absúrd í fáránlegum léttleikanum að leikararnir þvælast um áttavilltir (Ben Affleck á sérstaklega bágt hér) í misheppnuðum tilraunum til að vera fyndnir, nema Ewen Bremner (Spud úr "Trainspotting"). Hann er "comic relief" fíflið í myndinni og fer fumlaust í gegnum þvæluna og gerir nákvæmlega það sem ætlast er til af honum, þ.e. nördast, stamar og gerir sig að fífli.

Næst kemur tilgerðarleg, þreytandi ástarsagan. Hún er svo illa skrifuð og gjörsneydd öllum tilfinningum að hún hreyfir nánast ekkert við áhorfendum. Þegar maður er svo alveg að missa vitið af því að sitja undir vellunni koma Japanirnir loksins til sögunnar og vekja mann heldur betur til lífsins í flottustu bardagasenu sem sést hefur á hvíta tjaldinu.

Sprengingar, eyðilegging og dauði en lítil þjáning

Atriðið er feykilangt en alveg bráðskemmtilegt og markar viss tímamót í tölvugrafík þar sem snillingunum hjá Industrial Light and Magic hefur nú tekist að blanda saman alvöru og tölvugrafík svo fullkomlega að það er ekki nokkur leið að sjá hvað er hvað. Það er því ekki hægt að segja annað en að atriðið sé raunverulegt, en þó ekki í sama skilningi og hrikaleg átakatriði "Saving Private Ryan" og "Enemy at the Gates". Það er nefnilega voða lítil raunveruleg þjáning í þessu og skrokkarnir hendast til og frá í sprengjuregninu líkt og tilfinningalausar tuskudúkkur. Bay reynir að sýna fram á það að fólk sé í alvörunni að þjást og deyja með því að bregða myndavélinni af og til í stuttar heimsóknir á hersjúkrahúsið, þar sem allt morar í tættum líkömum og blóði. Þetta er bara ekki að virka og nær ekki í gegn, enda fer það Bay og Bruckheimer ekki að fást við alvöru tilfinningar. Steríótýpur og ýkjur eru sá leir sem þeim fer best að hnoða saman.

Þegar Japanirnir eru búnir að sprengja allt sem sprungið getur kemur meiri tilgerðarleg vella og svo tekur loks við meiri hasar þar sem Bay og Bruckheimer taka heldur betur til við að upphefja Bandaríkjamenn og gera hetjurnar okkar að ofurhetjum, sem æða út í opinn dauðann í nafni friðar og frelsis fyrir heimsbyggðina. Hér er hverri klisjunni smurt þykkt ofan á aðra og ekkert dregið úr þjóðrembingnum sem veldur öllum sem ekki eru bornir og barnfæddir Bandaríkjamennn klýgju. Þetta var svona í "Independence Day" og "Saving Private Ryan" og verður svona í endalausum fjölda mynda sem enn hafa ekki litið dagsins ljós. Þetta er örugglega æði fyrir kanana en gjörsamlega óþolandi fyrir okkur hin.

Leikarar í góðu formi

Leikararnir standa sig upp til hópa mjög vel. Kate Beckinsale hefur góð tök á hjúkkunni sem bæði Ben Affleck og Josh Hartnett verða skotnir í. Ég leyfi mér hins vegar að efast stórlega um að hún eigi eftir að leggja heiminn að fótum sér eftir þessa mynd. Hartnett er voða sætur og flottur og lítið út á hann að setja. Ben Affleck á það til að vera óþolandi leikari, en í "Pearl Harbor" er hann bara helvíti góður. Hann er alveg með "töffið" á hreinu og stendur fullkomlega undir öllum hetjustælunum.

Cuba Gooding Jr. er hins vegar eins og álfur út úr hól í tilgangslausu aukahlutverki, sem kemur framvindu sögunnar ekkert við. Hann leikur hér skipskokk sem var fyrsti svertinginn til að hljóta einhverja orðu, en nýlega lék hann fyrsta svertingjann sem varð kafari hjá flotanum í "Men of Honor", þannig að hann virðist stefna hraðbyri í að vera "typecast" sem fyrsti blökkumaðurinn til að fá, hljóta og gera hitt og þetta.

Það gustar hins vegar af Alec Baldwin sem er djöfull flottur í hlutverki stríðshetjunnar og flugkappans Jimmy Doolittle, sem stýrði hefndarárás Bandaríkjamanna á Tókýó. Þá er Jon Voigt nánast óþekkjanlegur og stórfínn sem Franklin D. Roosevelt forseti Bandaríkjanna. Fitubollan og fyrrum töffarinn Tom Siezemore heldur áfram að fitna og verður fljótt þreytandi í hlutverki einhvers bjána sem stjórnar viðhaldi á herflugvélum í Pearl Harbor.

Fleiri gallar en kostir

Gallarnir við þessa risastórmynd eru miklu fleiri en kostirnir en hún er samt öll rosalega flott í útliti, smart og kúl, en alltof löng og á köflum leiðinleg. Stærstu mistökin sem aðstandendur hennar gera eru að taka sig alvarlega og ætla að koma einhverjum boðskap á framfæri við áhorfendur. Það mistekst gjörsamlega og þeir Bay og Bruckheimer hljóta framvegis að sleppa því að sjóða saman tveggja klukkustunda graut af hallærislegheitum, leiðindum og klisjum til þess eins að réttlæta klukkustundarlanga flugeldasýningu.

| 21:56 |